Singh

Leden
  • Content count

    253
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

408 Excellent

1 Follower

About Singh

  • Rank
    Belofte

Recent Profile Visitors

931 profile views
  1. Routes [Singh]

    Vrijdag: Etappe 18 | Torino - Chiazale (Valle Varaita) | 221,9 kilometer | Bergrit | 5.300 hoogtemeters Het einde van de Giro nadert en dat betekent dat het tijd is voor het laatste vuurwerk en alle mogelijkheden om de roze trui van schouders te laten wisselen: Kruijswijk en Yates kunnen erover meespreken. Vandaag beginnen we in de Piemontese hoofdstad Turijn, op een forse steenworp afstand van de finishplaats van gisteren. Dat is maar goed ook, want het startschot van deze lange rit wordt vroeg gegeven. De eerste tientallen kilometers zijn nog vlak, maar als de renners in Pinerolo aankomen verandert dat. Tussen kilometer 46 en 100 wordt er zonder tussenstops geklommen naar skioord Sestrière. Pijnlijk voor de benen na drie weken, maar nog geen plek om iets te proberen. Datzelfde geldt voor de klim naar Montgenèvre, of Monginevro in het Italiaans. Het kan echter wel de ideale plek zijn om het heft in het peloton al in handen te nemen en het pak eens flink uit te dunnen. De klassementsrenners zullen dan al wel gewaarschuwd zijn, maar het parcours spreekt vanaf Briançon in het voordeel van de waaghalzen met enkel nog klimmen en dalen: eerst de Izoard en dan de mythische Agnello met zijn sneeuwmuren. Terugzakkende renners uit de kopgroep kunnen hier van groot belang zijn. Wat duidelijk is, is dat de klassementsrenners niet zullen willen wachten tot de debuterende slotklim, want die is zowel kort als een loper - verre van ideaal om tijd terug te pakken. Zaterdag: Etappe 19 | Racconigi - Santuario di Oropa | 228,7 kilometer | Bergrit | 3.400 hoogtemeters Racconigi en Santuario di Oropa waren ook in de Giro van 1999 etappeplekken en tussen die plaatsen haalde Pantani misschien wel zijn grootste kunststukje uit de Giro-historie uit. Vlak voordat de slotklim (en op die dag de enige klim) naar Oropa aanving reed Pantani lek. Heel zijn ploeg wachtte op hem en als 50e ving hij de klim aan. Als ware de Mercatone Uno-ploeg een sprinterstrein trok iedereen er een paar honderd meter aan om zich vervolgens van kop af te laten zakken en het aan een ploeggenoot over te laten. Toen Marco Velo klaar was, lag Pantani al rond de 10e of 15e plek. Het laatste werk deed hijzelf: hij reed iedereen voorbij: Jalabert loste hij in de laatste kilometer om in het roze als eerste het heiligdom te betreden. Vandaag is de kans groot dat we niet eens met 50 man onderaan de voet van de slotklim belanden, want hoewel start- en finishplaats de zelfde zijn als in 1999 is het parcours dat niet. Voordat we in Oropa belanden moeten namelijk eerst de steile Alpe de Noveis en de lange Valico del Bielmonte beklommen worden. Dat maakt het evenaren van het klimrecord van Pantani bijna onmogelijk, maar een mooie laatste strijd voor klassementsmannen is daardoor een stuk groter. Zondag: Etappe 20 | Biella - Milano | 115,2 kilometer | Vlakke rit | 500 hoogtemeters Drieënhalve week geleden werd in Tokyo het startschot gegeven voor deze bijzondere Giro die in Japan begon. Deze zondag lijkt die start in een handvol tijdzones verderop als jaren geleden. We weten inmiddels wie deze Giro gaat winnen en de kans is ook groot dat de overige truien inmiddels ook verdeeld zijn. Vandaag gaat het nog maar om één ding: de dagzege in deze laatste rit van de Giro. Die finisht traditioneel op de Milanese Corso Sempione waar de sprinters het meestal voor het zeggen hebben. Is dat vandaag ook zo? Wie zal het zeggen. @Tijn | @Svekkes | @tinyriconen | @Rik Hesseling | @Dinoow Bedankt voor alle likes en reacties!
  2. [PCM 2016 | MOE_1] Roompot-Nederlandse Loterij

    Mooi begin van de Giro met de bergtrui en een bijna-winst.
  3. Routes [Singh]

    Dinsdag: Etappe 15 | Pinzolo - Madonna di Campiglio | 12,8 kilometer | Klimtijdrit | 700 hoogtemeters Als er een aankomst aan de naam Pantani is verbonden dan is die in Madonna di Campiglio in de Giro van 1999. Daar won hij zijn tweede bergrit op rij en voor de tweede dag op rij zette hij zijn achtervolgers op meer dan een minuut. Het is echter niet daarom dat dit skidorp legendarisch werd: het is en blijft altijd de plek waar Pantani op de voorlaatste dag van de Giro aan het ontbijt uit koers werd genomen om een te hoge hematocrietwaarde. Vandaag keert het Giropeloton weer terug in Madonna di Campiglio en wel voor een tijdrit vanuit Pinzolo. Madonna di Campiglio is namelijk het laatste dorpje voor de Passo di Campo Carlo Magno. De klim naar het skidorp is geleidelijk met een relatief vlak begin en daarna constant stukken van 6 à 7 procent. De beste klimmer komt vandaag sowieso bovendrijven. Woensdag: Etappe 16 | Madonna di Campiglio - Lodi | 189,6 kilometer | Vlakke rit | 1.100 hoogtemeters Na dagen in de bergen is het tijd voor twee dagen op zeeniveau. Vandaag beginnen we nog wel in Madonna di Campiglio, maar zullen de fietscomputers door de dalingspercentages al snel hoge waarden vertonen. Het is een ideale rit voor de sprinters om voor het eerst sinds Lienz weer toe te slaan: Er zijn weliswaar twee kleine klimmetjes, maar die stellen niet al te veel voor. De laatste tientallen kilometers over de Povlakte zijn bovendien vaak kaarsrecht, waardoor het een waar huzarenstukje zou zijn als de vluchters weg weten te blijven. Donderdag: Etappe 17 | Pavia - San Mauro Torinese | 226,2 kilometer | Heuvelachtige rit | 1.800 hoogtemeters Het leven van Pantani gaat letterlijk en figuurlijk over toppen en dalen. Eén van de diepste dalen beleefde hij mee in oktober 1995. Na een derde plaats op het WK in Colombia besluit Pantani uit te rijden in Milaan-Turijn. Op de eerste van twee passages op de Colle di Superga gaat hij in de aanval en zoals alleen Pantani kan duikt hij als een duivel de afzink in. Daar rijdt ook een auto die de wegafzetting niet heeft gezien: de twee botsen frontaal op elkaar. Hij breekt zowat alles wat hij kan breken in zijn onderbenen. Even wordt er getwijfeld of hij nooit nog kan lopen en pas anderhalf jaar later zal De Piraat weer in koers zijn. Vandaag rijden de renners diezelfde finale als destijds: mét Colle di Superga en de supersnelle afdaling. Waarschijnlijk leidt dat vandaag tot strijd op twee fronten: de aanvallers die voor de ritzege mogen gaan in deze lange rit, en de klassementsmannen die zullen proberen om elkaar wat seconden af te troggelen in de klim of de afdaling. Volgende keer trekken we de Alpen in, om de Giro in zijn definitieve plooi te leggen. @Tijn | @Svekkes | @tinyriconen | @Dinoow | @Rik Hesseling
  4. Routes [Singh]

    Vrijdag: Etappe 12 | Cortina d'Ampezzo - Lienz | 204.4 kilometer | Vlakke rit | 1.500 hoogtemeters Twee dagen langen konden de klimmers hun slag slaan, maar vandaag is het weer aan de sprinters zo lijkt het. De kans krijgen ze in ieder geval, maar ze zullen er wel voor moeten werken vandaag. Dat zal niet zozeer gebeuren op het eerste colletje van derde categorie dat direct vanuit wintersportoord Cortina d'Ampezzo zal worden beklommen. Voordat het peloton de eerste passage in de Oostenrijke finishplaats Lienz aandoet moet het echter al wel in gang geschoten zijn. De Passo Iselberg is namelijk een pittig ding waar de sprintersploegen ook niet te hard mogen rijden omdat ze dan mogelijk hun sprinter lossen. Daarna hebben ze echter nog meer dan honderd kilometer om orde op zaken te stellen. Dat doen ze ook maar beter: de volgende kans is pas over een paar dagen. Zaterdag: Etappe 13 | Lienz - Merano | 239,8 kilometer | Bergrit | 5.800 hoogtemeters De grootste overwinningen van Pantani zijn natuurlijk de Giro en Tour van 1998, maar vier jaar eerder al laat hij zien dat een ieder hem serieus moet nemen. Het is 1994 en ook in die Giro is het de derde zaterdag wanneer de renners in Lienz aan de start staan van hun twaalfde etappe. Evgeni Berzin lijkt het roze stevig in handen te hebben en op de laatste plek van de top-10 staat sinds gisteren een jonge Italiaan uit Cesenatico. Het profiel is afschrikwekkend, met vier grote passen op weg naar Merano. Op die eerste drie kijken de klassementsrenners het dan ook vooral aan. Op de Passo Monte Giovo valt Pantani aan om een voor een de vroege aanvallers op te rapen. Enkel Pascal Richard komt eerder boven. In de gevaarlijke natte afdaling neemt hij alle risico's en rijdt hij zelfs verder weg van het peloton dat onder invloed van Bugno's Polti in gang is geschoten. In de laatste dertig kilometer geeft hij alles en na meer dan zevenenhalf uur (!) boekt hij in Merano zijn eerste profzege, met veertig seconden voorsprong op het peloton. Ook vandaag zullen de eerste cols door de lange passage door het dal vooral voor de bergklassementsmannen zijn. Onder die aanvallers zullen wellicht een aantal knechten van klassementsmannen zijn die een hinderlaag voorbereiden door er op de Monte Giovo naartoe te springen. Ze moeten dan wel van goede huize komen: de laatste dertig kilometers zijn in het voordeel van een jagende groep. Zondag: Etappe 14 | Merano - Aprica | 191,2 kilometer | Bergrit | 5.000 hoogtemeters Qua hoogtemeters kan de rit van vandaag niet tippen aan die van gisteren, maar de klassementsmannen zullen de rit van vandaag - met het oog op de navolgende rustdag - zeker met rood omcirkeld hebben. De vermoeidheid van deze zware tweede week zal immers al zeker doorwegen en met het trio Stelvio-Mortirolo-Valico de Santa Cristina heeft deze rit alle mogelijkheden om een definitieve klap uit te delen aan een aantal coureurs die tegen beter weten in nog om het roze denken te strijden. De Mortirolo is dan de ideale plek om een aanval in te zetten. Dat deed Pantani in 1994 over precies dezelfde cols eveneens. Hij nam leider Evgeni Berzin en nummer 2 Armand de la Cuevas op vinkentouw, maar loste beiden al gauw. Berzin probeerde wel, maar kon simpelweg niet in het wiel blijven. De klimtijd van Pantani was onnavolgbaar: hij beklom de Mortirolo met bijna 17 gemiddeld, een record dat nog immer staat. De grote Indurain en Nelson Rodriguez sloten aan bij Pantani, omdat die laatste van zijn directeur-sportif moest wachten op hulp. Samen met de stille van Pamplona begon Pantani aan een soepele koppeltijdrit waarmee ze Berzin op 2 en Bugno op 4 minuten zetten bij de eerste doorkomst in Aprica. Op de laatste klim, de Valíco de Santa Cristina, wachtte Pantani geen moment. Hij viel aan loste iedereen en kwam met drie minuten voorsprong op eerste achtervolger Claudio Chiappucci aan in Aprica. Indurain verloor nog een halve minuut extra, Berzin kwam met iets meer dan vier minuten achterstand als zesde binnen en Gianni Bugno verloor bijna zes minuten. In twee dagen had Pantani vijf minuten gepakt op Berzin en was hij van tiende tweede in het klassement geworden. @Tijn | @Svekkes | @tinyriconen | @Dinoow | @Rik Hesseling Na deze knoeperts van ritten is het tijd voor de rustdag en een paar dagen met wat minder klimmen.
  5. Routes [Singh]

    Dinsdag: Etappe 9 | Forlí - Verona | 211.1 kilometer | Vlakke rit | 200 hoogtemeters De rustdag is achter de rug en er staat een klassieke pannenkoekenrit op het programma in de Giro. Er zijn nog geen 200 hoogtemeters in meer dan 200 kilometer, dat is bijna onmogelijk in Italië. De rit voert eerst over de vlakten rond Imola, Bologna en Modena om vervolgens de Po-vlakte te doorkruisen. Finishen doen we in Verona, de stad van Romeo & Julia, van Oscar Freires wereldkampioenschap en van de Girowinnaar van 2019. Het parcours zal weinig verrassingen mogelijk maken: de sprinters kunnen vandaag om de bloemen strijden. Woensdag: Etappe 10 | Peschiera del Garda - Cavalese | 187,9 kilometer | Bergrit | 3.100 hoogtemeters De boorden van het Gardameer zijn een walhalla voor fietsers en daar kunnen de profs vandaag de eerste zestig kilometer ook van genieten. De vluchters zullen zich het snot voor de ogen fietsen om kans te maken op dagwinst, maar in het peloton zal zeker eens naar links worden gekeken om van het meer te genieten. Daarna volgt golvend terrein tot aan Borgo Valsugana, dat met enige regelmaat zowel de Giro als het Italiaanse NK mag ontvangen. Daar doemt de Manghen op, een ware reus, die van iets meer dan 400 meter stijgt tot boven de 2.000 meter en dat gebeurt niet over brede wegen, maar over een smal weggetje. Wie wil winnen mag bovenop die pas niet te ver zitten, want in de afdaling en de klim naar Cavalese kun je wel wat tijd goed maken, maar niet al te veel. Donderdag: Etappe 11 | Cavalese - Pian di Pezze | 111,7 kilometer | Bergrit | 2.700 hoogtemeters Gisteren hebben de klimmers al een kans gehad om zich te onderscheiden, maar enkel durfallen zullen het lef gehad hebben om al op de Manghen in de aanval te trekken. De korte rit van vandaag nodig wel uit tot verre aanvallen en tactische steekspellen, want het is constant op en af. Dat begint al direct vanuit Cavalese: met een beetje inlevingsvermogen kun je de lengte van de Passo di Sella namelijk ook op 45 kilometer zetten. Daarna volgen nog de Gardena en de Campolongo, waardoor het peloton een dik uur rond het Sella-massief zullen cirkelen. Daarna volgt een lange afdaling en een klim naar Pian di Pezze. Dat is de kortste en steilste beklimming van de dag. Wie een coup wil plegen, begint er vandaag dus maar beter vroeg aan. Dat deed Marco Pantani ook in de Baby Giro van 1993, waar precies deze rit in zat. Pantani viel al op de Sella aan en kreeg twee Colombianen mee. De ene loste hij op de Sella en de andere nam hij mee naar de voet van de slotklim. Daar liet hij Hector Bolivar (later prof bij Kelme) achter om zowel de rit als Baby Giro te winnen. @Tijn | @Svekkes | @tinyriconen | @Dinoow | @Rik Hesseling Volgende keer trekken we voor de eerste keer in deze Giro naar het buitenland.
  6. [PCM 2015 | MOE_4] Stella Artois

    Haha, wat een bizar parcours.
  7. Routes [Singh]

    De Giro heeft nog weleens een uitschieter, als het om tijdritten gaat. In 2013 was er nog een van zo'n 55 kilometer, en twee jaar later een van 59,4. Opvallend was dat er twee keer geen tijdrijder de Giro won: eerst Nibali en later Contador.
  8. [PCM 2015 | MOE_4] Stella Artois

    Ah, ik heb een db waarbij REC, maar ook andere randstats soms de 80 of nog hoger aantikken en dan is 74 er meer een voor een sprinter. Maar dit belooft veel positiefs.
  9. [PCM 2015 | MOE_4] Stella Artois

    Pfoeh, wat een parcours. Kun je een overzichtje maken van screentjes van de etappes - liefst met etappeplaatsen erbij? Ben wel heel erg benieuwd. Verder lijken me de randstats (vooral REC) van Vermeulen vrij laag voor een top10 al kan dat ook aan je db liggen. Als backup kun je met hem en Meintjes zeker ook nog voor dagzeges gaan. Veel succes alleszins!
  10. Routes [Singh]

    Dank je wel voor het compliment! Vrijdag: Etappe 6 | Montecatini Terme - Bagno di Romagna | 145.7 kilometer | Heuvelachtige rit | 1.900 hoogtemeters Drie keer kregen de sprinters hun kans, maar vandaag kunnen ze een snipperdagje nemen, want het lijkt erop alsof de aanvallers vandaag hun gang mogen gaan als we de Toscaanse Apennijnen intrekken. Vanuit Montecatini Terme doen de coureurs een heuse Toscaanse toer door Pistoia, Prato en Florence. Vanuit de hoofdstad van de Renaissance trekken we de bergen in - of bergjes, eerder. De Passo della Consumma en de Passo dei Mandrioli zijn iets boven de kilometer hoog en zullen niet echt zorgen voor onderscheid bij de favorieten. Ze kunnen echter wel vrijbuiters de ideale kans geven om al in de eerste week ritwinst te boeken, en misschien zelfs wel de roze trui te pakken. Zaterdag: Etappe 7 | Bagno di Romagna - Cesenatico | 101,3 kilometer | Vlakke rit | 600 hoogtemeters Het is een ritje van niets, dat de coureurs op deze zaterdag in iets meer dan honderd kilometer naar Pantani's geboorteplaats Cesenatico brengt. We beginnen in de finishplaats van gisteren - Bagno di Romagna - en fietsen met wat omweggetjes naar de Adriatische kust, die ze in Rimini voor het eerst zien. Daarna volgen nog vijfentwintig kaarsrechte en biljartvlakke kilometers die het de sprintersploegen gemakkelijk maken om het vandaag op een sprint te laten uitdraaien. Zondag: Etappe 8 | Cesenatico - Rimini | 61,8 kilometer | Tijdrit | 300 hoogtemeters Tijdritten zitten in de hoek waar de klappen vallen deze jaren en dat geldt helemaal voor lange tijdritten. Zowel in de Giro als in de Tour neemt het aantal tijdritkilometers jaarlijks af. In deze Giro is dat niet het geval. Er zitten dit jaar bijna honderd tijdritkilometers in de Giro en het merendeel daarvan moeten de renners vandaag afleggen in deze tijdrit van meer dan 60 kilometer. De renners die de Settimana Internazionale Coppi e Bartali regelmatig rijden kennen de plaatsnamen en klimmen als Gatteo, Rimini en Sogliano al Rubicone al en hebben vandaag wellicht een voordeel, want het allerbelangrijkste vandaag is indelen, indelen, indelen. @Tijn | @Svekkes | @tinyriconen | @Rik Hesseling | @Dinoow Na de rustdag trekken we naar het noorden, want in een ronde ter ere van Pantani kunnen de bergen niet veel langer wachten.
  11. Routes [Singh]

    Zaterdag: Etappe 3 | Hakone - Tokio (Arakawa) | 118,1 kilometer | Vlakke rit | 300 hoogtemeters De Giro is al drie dagen onderweg en de sprinters hebben misschien nog wel geen kans gehad. Dat kan niet zo verder en dus is deze laatste rit op Japanse bodem een gemakkelijke. De start wordt gegeven in Hakone, waar twee dagen geleden de eerste bergpunten vergeven waren. De start is vliegensvlug in een afdaling en daarna is het biljartvlak. Ideaal dus voor de sprinterploegen die in een lange rechte weg naar Tokio de vluchters vrijwel constant voor zich uit kunnen zien rijden. Het moet vandaag dus wel heel raar lopen wil er geen sprinter winnen. Woensdag: Etappe 4 | Abbiategrasso - Genoa | 167,7 kilometer | Vlakke rit | 900 hoogtemeters Na een lange vlucht en een paar dagen om de jetlag te verteren staat een week na de start pas de vierde koersdag op het programma. Aangezien de renners op Milaan Malpensa weer voet op Europese bodem zetten, is de start in de nabijheid, in Abbiategrasso. Dit jaar was dat het startpunt van de rit naar Prato Nevoso die Schachmann won, maar dit keer is de rit gemakkelijker. Die voert over wegen die bekend zijn uit Milaan-San Remo naar de Turchino - zowel het hoogste punt vandaag als in La Primavera. Waar die klassieker rechtsaf slaat na de afdaling doen we dat vandaag niet en gaan we linksaf naar Genoa. Dat betekent dat er wat minder vlakke kilometers volgen na de afdaling, maar desalniettemin komen de sprinters vandaag waarschijnlijk weer aan hun trekken. Donderdag: Etappe 5 | Rapallo - Lucca | 179,3 kilometer | Vlakke rit | 1.400 hoogtemeters De Cinqueterre zijn een van de grootste toeristische attracties van Italië en deze vijfde rit voert door de regio waar deze trekpleisters liggen. We beginnen in Rapallo en de weg voert het peloton langs bekende plaatsen uit de Girohistorie als Chiavari, Sestri Levante en de Passo del Bracco. Deze rit is echter vooral een eerbetoon in de twee laatste grote Italiaanse sprinters: de eerste tussensprint is getrokken in La Spezia, de heimat van Petacchi, en de finish is getrokken in Lucca, waar Mario Cipollini opgroeide. Als Elia Viviani vandaag wint kan hij zich met recht hun opvolger noemen. @Tijn | @Svekkes | @tinyriconen | @Dinoow | @Rik Hesseling Volgende keer doen we Cesenatico aan, de geboorteplaats van Pantani. Maar voordat we daar komen moeten we eerst de Apennijnen over.
  12. Routes [Singh]

    Deze week wordt het parcours van zowel de Tour als de Giro voor volgend jaar bekend gemaakt. Ik zet een stapje verder in de toekomst, naar 2020. In deze variant start de Giro naar jarenlange geruchten eindelijk in Japan. Het parcours staat bovendien in het teken van een coureur die in dat jaar 50 was geworden, mocht hij niet op tragische wijze overleden zijn: Marco Pantani. En dat betekent heel veel klimmen. Woensdag: Proloog | Tokio - Tokio | 7,4 kilometer | Proloog | 0 hoogtemeters Na een jarenlange lobby is het de Japanners eindelijk gelukt een grote ronde naar hun land te halen, en wel de mooiste: de Giro. Dat heeft wel impact op het rittenschema. De Giro start al op de woensdag na Romandië. Na vier ritten krijgen de ritten daardoor vier rustdagen om bij te komen van de jetlag. Dat is echter pas toekomstmuziek: in deze vliegensvlugge proloog dwars door het centrum van Tokio is het eerste roze te verdienen. Donderdag: Etappe 1 | Saitama - Izu | 168,6 kilometer | Heuvelachtige rit | 1.300 hoogtemeters Op deze tweede dag van de Giro nemen de coureurs afscheid van de mega-agglomeratie van Tokio uit Saitama, waar jaarlijks een criterium in oktober wordt georganiseerd. Het eerste deel van de rit voert non-stop door voorsteden van Tokio, maar als eenmaal de Stille Oceaan in zicht komt is het voorbij. Dan volgt een prachtige rit langs de zee en vervolgens een pittige klim naar Hakone (17 kilometer à 5 procent). Dat is normaliter een toeristische attractie vanwege haar tempels, maar vandaag vooral voor haar klim. Daarna volgt nog een pukkeltje en een lange afdaling om te finishen in Izu, de hoofdstad van een schiereiland dat bekend staat om haar prachtige en wilde natuur. Vrijdag: Etappe 3 | Izu - Monte Fuji (Subashiriguchi 5th Station) | 132,3 kilometer | Bergrit | 3.100 hoogtemeters Er is geen berg mythischer dan Fuji, die in Japan dan ook Fuji-san of meneer Fuji wordt genoemd. De vulkaan niet bezoeken wanneer je in Japan bent is zowat heiligschennis en dat merken ook de renners. Zij kunnen in het eerste deel van de rit over golvende wegen nog vooral genieten van de prachtige uitzichten op deze berg van bijna 4 kilometer hoogte, maar als ze in Subashiri aankomen moeten ze er toch echt aan geloven: 11,1 kilometer à 9,8 procent met 27 haarspeldbochten. Wie rekening heeft gehouden met een piek in de derde week of wie de reis naar Japan niet goed heeft verteerd gaat het vandaag sowieso moeilijk krijgen. Volgende keer krijgen de sprinters nog een kansje in Japan voordat we definitief terugkeren naar Italië. @Tijn | @Svekkes | @tinyriconen | @Rik Hesseling
  13. Routes [Singh]

    Zondag: Liège-Bastogne-Liège | Liège - Liège | 249,1 kilometer | Heuvelachtig | 2.400 hoogtemeters Luik-Bastenaken-Luik is en blijft de oude dame van de wielermonumenten en La Doyenne moet dus een klassieker vol historie zijn en blijven. Uitstapjes naar Malmedy of Durbuy - hoe leuk ze ook kunnen zijn - horen er niet bij. Deze variant is dus ook niet wereldschokkend, maar maakt vooral een aantal keuzes die de koers spannender moeten maken. Immers, de spanning is al jaren ver te zoeken in de afsluiter van het klassieke voorjaar. Dit jaar was Jungels tactisch de beste, maar in de jaren ervoor was het vaak vooral wachten tot de laatste meters in Ans. Die finishpassage moet er dus uit. Maar ja: dan zit je met de Côte de Saint-Nicolas die zo steil is dat je hetzelfde effect krijgt: iedereen wacht tot het laatste steile heuveltje enkele kilometers voor de finish. Daarom is de ultieme finale volledig hertekend. Het begin is niet veranderd: via Aywaille en Manhay rijdt het peloton naar Bastogne. Dan volgt een eenzame muur, de Côte de Saint-Roch, om vervolgens koers te zetten naar Trois-Ponts. Vanaf daar volgens de klimmetjes elkaar snel op: Côte de Wanne, Côte de Stockeu, Côte de Haute-Levée, Côte de Rosier en Côte de Maquisard. Dan volgt de Redoute. Jarenlang gebeurde de beslissende aanval hier al, maar door de zware finale is dat allang niet meer gebeurd. In deze variant zou dat zomaar opnieuw kunnen gebeuren. Na de Redoute volgen er immers nog maar twee klimmetjes. Dat zijn de Côte de Roche-aux-Faucons en een nieuwigheidje in de diepe finale: de Côte de Rue Saint-Maur. Dat is geen Saint-Nicolas, maar kan wel voorkomen dat een grote groep uit de achtergrond kan komen aansluiten in de vlakke straten van Luik. Bovenop de Saint-Maur is het nog een dikke drie kilometer naar de finish op de plek waar hij decennialang lang: de Boulevard de la Sauvinière. Klimmetjes De laatste kilometers @Tijn | @Svekkes | @Rik Hesseling @tinyriconen
  14. Routes [Singh]

    Het zijn de laatste jaren misschien wel de twee saaiste klassiekers om te kijken: het Ardense tweeluik. Het is wachten tot de Mur van Huy of tot de Saint-Nicolas en wie daar het explosiefst is wint. Deze koersen verdienen echter meer. Daarom voor beide een variant, te beginnen met de Waalse Pijl. Woensdag: La Flèche Wallonne | Huy - Verviers-Côte de Lambermont | 223,4 kilometer | Heuvelachtig | 2.400 hoogtemeters Een Waalse Pijl zonder Huy is geen Waalse Pijl, maar dit keer is het niet het decor van het nerveuze gedoe in de laatste kilometers, maar van de start. Het eerste deel van de wedstrijd volgt de koers de Maas, maar dan worden hoger oorden opgezocht. Sterker nog: met de klim naar het Signal de Botrange doet deze koers het hoogste punt van België aan. Daarna wordt het peloton door het vaak vergeten Duitstalige deel van Wallonië geleid op weg naar de heuvelzone. Die begint met de klim naar Mont-le-Soie, gevolgd door de Côte de Pont, de Côte de Hédomont en vervolgens de eerste echte kuitenbijter: de klim naar Ferme Libert. De grote ploegen kunnen daar maar beter doortrekken, want daarna zijn er twee minder zware klimmen: de Col de Malchamps (met een erg moeilijk afdaling) en de Côte de Maquisard. Na die Maquisard kan er eventueel nog wat organisatie in het peloton terug te komen want de wegen naar Mont Theux zijn lang en recht. Dat is de Mont Theux ook, waardoor hij ideaal is om het peloton uit elkaar te trekken: je laat je knechten de eerste anderhalve kilometer voor hun rekening nemen om vervolgens in de steile laatste kilometer demarreren. Dat is wel aan te raden want daarna volgen acht vlakke bochtige kilometers naar Verviers waar op de Côte de Lambermont de finishlijn getrokken is. Dat is een heuveltje, maar zeker geen Mûr de Huy. Als de klassiekerrenners in deze variant te lang wachten kan de winst zomaar naar Matthews of Sagan gaan. @Tijn | @Svekkes | @GVC | @tinyriconen | @Rik Hesseling
  15. [PCM 2015 | MOE_4] Stella Artois

    Jammer dat Terpstra het niet kan waarmaken dit voorjaar, Van Baarle en Keukeleire komen gewoon net iets te kort om de doelstellingen mee te halen blijkt.