Stefanvk

Leden
  • Content count

    5,840
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

1,806 Excellent

About Stefanvk

  • Rank
    Kopman

Profile Information

  • Geslacht
    Niet vertellen

Extra

  • Onderscheidingen
    Focusverhaal mei/juni '12
    Focusverhaal november '12
    Focusverhaal december '12
    Focusverhaal januari '13
    Focusverhaal maart/april '14

Recent Profile Visitors

3,548 profile views
  1. [Focus] Focus Songfestival 3

    Nette 5e plaats. Tevreden mee.
  2. [Blog] Train de Trainer

    Afgelopen zaterdag stond het NK voor de Elite vrouwen op het programma. Na de derde en vierde plaats op de tijdrit, gingen we opnieuw op zoek naar medailles. En wie weet, misschien ook wel een trui. Dat de Elite met contract en Elite zonder contract samen in één peloton reden had grote invloed op de wedstrijd. Zelf actie ondernemen was eigenlijk vrij nutteloos. Zo bleek de eerste vlucht van de dag, waar de winnares van het brons op de tijdrit bij zat, al vrij snel een kansloze onderneming. Het was dus een dagje profs volgen. En die profs, die hadden er zin in. Eenmaal in de lokale rondes werd er volle bak gekoerst. Groep na groep moest uit het peloton lossen. Het zorgde ervoor dat bijna honderd rensters de eindstreep niet haalden. Onder hen ook de nodige profs. Zo had Parkhotel Valkenburg bijvoorbeeld een behoorlijke delegatie naast de weg staan. En eerlijk is eerlijk: ook bij ons vielen er veel slachtoffers. Uiteindelijk bleven we met vier rensters over in het peloton dat zou strijden om de prijzen. Om goud zou het echter niet gaan. Twee clubrensters wisten mee te springen met de kopgroep van de profs en daar de koers van hun leven te rijden. Dat de winnares terecht gewonnen had, zou buiten discussie staan. Daarachter ging het dus nog om brons. Zenuwachtig stond ik in de finishstraat te wachten op het peloton. Gelukkig zorgde mijn lengte ervoor dat ik de aankomst heuvelop goed kon overzien. Daar kwam het peloton! En shit.. we zaten niet op kop. Rensters van Jan van Arckel en NWVG gingen als eerste de sprint aan. Dit ging fout… Of toch niet! De renster die woensdag naast de medailles greep, sprintte nu volle bak om het peloton heen. Even viel ze nog stil, maar ze wist haar concurrente goed klem te zetten. BRONS! Het was binnen! Direct zette ik een sprint in om de renster te achtervolgen. Tweehonderd meter verderop kwam ik haar tegen met de soigneur. “Hoe.. hoe.. hoeveelste… b..b..bbbb ben ik?” Ze wist dat ze brons had, maar durfde nog niet te juichen totdat ze het mij hoorde zeggen. “Derde! Brons! Je hebt het geflikt!” Direct stortte de renster volledig in elkaar. Alle spanning ging volledig uit het lichaam. Ze kon het maar nauwelijks geloven. Ik denk dat ze zich de interviews die ze daarna heeft gegeven niet meer kan herinneren. Ze was met haar hoofd in de wolken. Voor mij was het prachtig om haar te volgen en te beseffen hoe mooi het was dat ik hieraan bij heb kunnen dragen. De renster zou zelf zeggen dat het volledig aan mij te danken was dat ze vandaag op het podium stond, maar uiteindelijk is het haar doorzettingsvermogen geweest die haar zover heeft gebracht. Niet veel later stonden we bij het podium en luisterden we naar het Wilhelmus. Op het podium kon de renster haar tranen niet inhouden, zo gelukkig als ze was. Een grote hoeveelheid publiek zag het gebeuren en vond het prachtig. Het betekende duidelijk heel veel voor haar. Terwijl alle ogen op haar gericht waren, stond ik drie meter verderop vol trots te kijken. Ook ik kon gerust een traan laten rollen. Er was immers niemand die op dat moment naar mij zou kijken. En dat was precies zoals het hoorde. CU: #121 ???
  3. [Blog] Train de Trainer

    Even een stapje opzij naar de junioren mannen. Ook bij hun NK had ik renners aan het vertrek. Een van hen was de grote outsider voor de titel. De renner was een van de sterkste renners uit het peloton, maar toch leek er een soort vloek over hem te heersen. Hoewel hij er vaak dichtbij zat, had hij nog nooit een grote koers weten te winnen. In kleinere wedstrijden was hij altijd heer en meester. Overwinning na overwinning kwamen hem toegevlogen. En toch was het altijd net niet raak in de klassiekers. Maar vandaag was het vertrouwen hoog. Vandaag was hij in topvorm. Zijn zegeloze reeks moest vandaag op de mooist denkbare manier aan een einde komen. Dat gevoel werd tijdens de koers als maar meer bevestigd. Hij voelde zich enorm sterk en waar je de een na de ander af zag haken, leek hij nog moeiteloos rond te fietsen. Ook de wedstrijd leek precies in de juiste plooi te vallen. Er werd hard gereden en de kopgroep van de dag werd op korte afstand gehouden. Nooit zou de voorsprong meer bedragen dan 25 seconden. De renner besloot zelf ook een duid in het zakje te doen wat betreft het terughalen van de kopgroep. Die hoeveelheid energie had hij nog wel over. En dus liep de voorsprong terug. Tien seconden… vijf seconden… De kopgroep zou terugkomen. Dat kon toch niet anders? Of toch niet? Het was laat in de koers en de voorsprong was weer opgelopen naar 20 seconden. Bijval kreeg de renner niet meer. Iedereen was moe. Het was immers een zware koers geweest. Dan nog maar eens zelf op kop. Vijftien seconden… tien seconden… vijf seconden… Het peloton strandde op vijf seconden. De renner won de massasprint met overmacht. Hoofdschuddend kwam hij over de streep. Dat hij zijn benen al een tijdje stil hield en dat er op de meet nog iemand hem van plek zeven naar plek acht verdreef kon hem niet meer schelen. Vandaag was zijn dag. Vandaag had zijn droom uit kunnen komen. Had die kopgroep, die de hele dag al in het zicht reed, nou gewoon even teruggepakt geweest… Hij had zomaar kampioen kunnen zijn. De vloek van de grote koersen blijft nog altijd bestaan. CU: #120 NK Verhaal 4 | #121 ???
  4. [Blog] Train de Trainer

    Voor een van de meiden was de Thuringen Rundfart een enorm succes. Voor het eerst liet ze zich zien aan het internationale wielerpubliek en wist ze menig interesse op te wekken. In de laatste etappe, de tijdrit, wist ze ook verrassend sterk te rijden. Dat terwijl het pas haar tweede officiële tijdrit was. Het NK Tijdrijden hadden we om die reden eigenlijk nooit in beeld gehad, maar dat veranderde toen een journalist haar in de voorbeschouwing als een van de topfavorieten noemde. “Kan ik misschien toch nog rijden, Stefan?” was al snel daarna de vraag. Om niet helemaal als leek aan de start te verschijnen, ben ik toch nog maar even de tijdrit met haar gaan trainen. Na de houding wat verbetert te hebben en de energieverdeling te hebben gesproken, kwam we er al snel achter dat er nog wel eens wat in kon zitten op het NK. In de training reed ze al rond met een gemiddelde van boven de 41kmh. Belangrijk in haar ontwikkeling vond ik om haar ambitie nog eens goed te prikkelen. En dus stelden we een duidelijk doel: als we gaan, dan gaan we voor de winst (bij de Elite zonder contract). De inzet was daarmee een gemiddelde snelheid van boven de 42kmh. Dat was in 2017 immers de winnende snelheid. Tijdens het NK was ze erg goed begonnen. Waar anderen voor versnellingsmomenten kozen, gingen wij voor een vlakke tijdrit. Ze was immers als geen ander in staat om in het begin op fysieke kracht te rijden en in de finale kracht te putten uit de aanmoedigingen van haar trainer. Tijdens de tijdrit bouwden mijn aanmoedigingen zich dan ook langzaam op van “let op je houding” tot “Doe het! Alles voor de titel!”. Eenmaal over de streep kwam ze uit op een gemiddelde snelheid van 42,2 kilometer per uur, een fantastische rit. Maar de vreugde verdween als sneeuw voor de zon toen de uitslag er kwam. Vierde. De concurrentie bleek moordend te zijn dit jaar. De snelste Elite z.c. renster won het kampioenschap met een snelheid van boven de 43kmh. De tijdrit was gereden zoals gewenst, maar het leverde de meest ondankbare plek op. Vierde… En toen pas kwam het moeilijkste moment van de dag. Eenmaal terug bij de tent, moest ze haar eigen verdriet opzij zetten en blij zijn voor haar ploeggenoot. Zij had namelijk de bronzen medaille gewonnen. Na de hele dag meeleven met één renster had zelfs ik moeite om oprecht blij te zijn. We hadden brons, een schitterende prestatie. Maar ineens voelde alles ontzettend dubbel op. 3 en 4. Voor het team een topresultaat. Voor de één een mooie medaille, voor de ander een ondankbare plek. CU: #119 NK Verhaal 3 | #120 NK Verhaal 4 #121 ???
  5. [Blog] Train de Trainer

    Afgelopen week stond het Nederlands Kampioenschap Wielrennen op het programma. Deze kampioenschappen worden verspreid over ene aantal weken georganiseerd en worden in alle verschillende categorieën verreden. Het mooie van de NK’s is dat een grote verscheidenheid wielerverhalen oplevert. Het ene verhaal eindigt in een trui of een medaille, het andere eindigt in tranen en weer een ander verhaal kent beiden. Het beschrijven van alle NK-verhalen die ik deze week heb meegemaakt is geen doen. Daarom heb ik de vier mooiste verhalen uitgeschreven. Deze verhalen krijgen jullie tussen vandaag en donderdagmiddag te lezen. Vanaf dan is het even een weekend wachten. Maandag publiceer ik dan de mooie nieuwe plannen, waarover ik het eerder al had. Daarmee krijgen jullie de mogelijkheid om de plannen eerder te lezen dan dat de persberichten de deur uit gaan. Ze was al Nederlands Kampioen in het veld en won de titel eveneens al eens op de mountainbike. Het wegwielrennen was echter altijd al het mindere onderdeel wanneer het op de nationale kampioenschappen ging. Het meisje van 15 jaar had de laatste seizoenen veel te verduren gehad, wat betreft commentaar op haar aanpak. Wielrennen, mountainbiken en veldrijden combineren was geen doen, zo was de algemene mening. De eerste vraag die ze mij stelde toen ze in november 2016 bij mij kwam trainen was dan ook: “kan ik alle disciplines blijven doen?” Mijn antwoord was ja. Daar waar ik het een Elite-renster niet zou aanraden, vind ik een brede wieleropleiding erg belangrijk. De combinatie tussen de disciplines maakt dat ze een complete wielrenster wordt, iets waar ze in de toekomst nog profijt van gaat hebben. Belangrijk hierbij is altijd dat de renster niet te veel gaat doen. Bij zoveel disciplines ben je continu aan het schrappen in wedstrijdprogramma’s en doe je eigenlijk alles “half”, iets wat geen profijt oplevert voor de korte termijn. Alles draaide daarmee om pieken op het juiste moment. Dit lukte in 2017 al op het NK Veld en dit jaar gingen we het opnieuw proberen op het NK Weg. Tot aan het NK had ze nog geen platte prijs gereden. Meermaals had de ploegleider geïrriteerd bij me op de stoep gestaan om te vertellen dat ik er toch eens iets aan moest gaan doen. “Heb geduld,” was altijd mijn antwoord geweest. Gelukkig heb ik de aanpak altijd goed aan de renster uit kunnen leggen en heeft ze het volste vertrouwen in het programma dat ze krijgt. Met datzelfde vertrouwen vertrok ze aan het NK Weg. “Vandaag is een piekmoment. Vandaag ben ik goed.” Toen het peloton in stukken brak zat ze aan de voorkant mee en samen met haar ploeggenote maakte ze de koers hard. Het tempo lag hoog. Aan alles kon je aflezen dat vandaag haar dag zou zijn. In de sprint van 25 rensters was ze de eerste die aanging. Ze creëerde een gat en was op weg naar de titel. Alles eruit. Alles voor de titel. En nipt geklopt worden op de streep. 3e. Brons. Het was geen kampioenschap, maar het was wel het grote succes waar ze al zo lang weer naar uit keek. Na de streep reed ze naar me toe en gaf me een omhelzing. “Brons! Ik ben zo blij!” Later kwam de ploegleider er nog eens bijstaan. “Je bent dus toch wat laat in vorm dit seizoen, hè?” Het was geen compliment. Blijdschap was nauwelijks te bespeuren. De renster keek mij nog eens aan en lachte naar haar ploegleider. “Ja. Maar ik heb gepiekt op het juiste moment. En daar gaat het om!” CU: #118 NK Verhaal 2 | #119 NK Verhaal 3 | #120 NK Verhaal 4
  6. [Blog] Train de Trainer

    Nee, die is van de grote concurrent. Wel diep respect voor hoe ze reed gisteren.
  7. [Blog] Train de Trainer

    In de aanloop naar het Nederlands Kampioenschap Tijdrijden zijn we aan de slag gegaan met een nieuw probeersel: Virtual Reality. Een student sportpsychologie benaderde ons om een onderzoek hierover uit te voeren, een project dat we uitermate interessant vonden. Het onderzoek draaide om het verbeteren van de parcoursverkenning. Voorafgaand aan het NK Tijdrijden, kregen de rensters het parcours te zien door middel van een Virtual Reality Bril. Deze bril zetten ze op, terwijl ze fietsten op een tacx. Zo kregen ze het gevoel echt op het parcours te fietsen. Het gebruik van deze bril levert niet alleen parcourskennis op, maar verbetert ook een effect dat we in de sportpsychologie imagery noemen. Dit betekent dat je door middel van inbeelding je lichaam kan trainen en kan voorbereiden op wat er komt. De aansturing van je spieren heeft namelijk veel te maken met signalen die vanuit je hersenen komen. Het trainen van die signalen, kan je al helpen om beter te worden in de uitvoering. Zo kun je bijvoorbeeld beter worden in het uitvoeren van een push-up, door je in te beelden dat je een push-up uitvoert. Wellicht een leuke trainingsmethode voor de bankhangers onder ons. De rensters waren erg positief over het gebruik van de bril en gaven aan zekerder te zijn van hun prestatie in de tijdrit. Enig nadeel was dat sommige rensters er duizelig of misselijk van werden, wanneer ze met de bril op de fiets zaten. CU: #117 NK Verhaal 1 | #118 NK Verhaal 2 | #119 NK Verhaal 3
  8. [Blog] Train de Trainer

    Het mooiste aan de zomermaanden: de eindeloze stroom van mooie sportevenementen. Zo dit jaar het WK Voetbal, waar ik als Nederlander toch met een dubbel gevoel naar kijk. Gelukkig heb ik in de drie maanden dat ik in België heb gewoond nog even een België-sjaal opgepikt en kan ik de Rode Duivels aanmoedigen. Ikzelf heb tot mijn vijftiende ook gevoetbald. Jarenlang ben ik keeper geweest en in mijn laatste drie jaar was ik actief als links buiten. Ik was nooit een heel getalenteerd voetballer, maar vaak kon ik het verschil maken door het spel van de tegenstander te analyseren en gebruik te maken van hun zwaktes. Na jarenlang te hebben gevoetbald, ben ik ermee gestopt omdat de regionale voetbalcultuur me niet beviel. In een gemiddelde wedstrijd werd er langer gevochten dan gevoetbald en de coaches deden rustig mee. Het spelletje ben ik echter altijd interessant blijven vinden en dus kijk ik ook nu met grote interesse naar het WK Voetbal. Als wielrenner is het heel interessant om de verschillen tussen de twee sporten te zien. Beide sporten kunnen op zowel organisatorisch als sportief vlak veel van elkaar leren. Zo kan het voetbal nog heel veel leren van het manier van trainen die we in het wielrennen kennen. Piekmomenten kennen ze in het voetbal bijvoorbeeld nauwelijks, terwijl het erg interessant zou zijn om op het WK Voetbal in topvorm te zijn, waarbij ook nog nagedacht kan worden of je die vorm in het begin of het eind van het toernooi wilt hebben. En zo zijn er veel meer onderwerpen die in het voetbal nog kunnen worden aangepakt. Het lijkt mij dan ook erg leuk om na mijn carrière als wielertrainer nog eens terug te keren naar het voetbal en een voetbalvereniging te gaan trainen. Andersom kan het wielrennen organisatorisch heel erg veel leren van het voetbal. Dat is in de balsport namelijk veel beter voor elkaar. In onze nieuwe plannen (die op 10 juli publiekelijk worden gemaakt) hebben we het voetbal als inspiratiebron gebruikt en hebben we geprobeerd te leren van de goede voorbeelden die er worden gegeven. Maar goed, als ik vanavond op de bank zit mag al het organisatorisch geneuzel gewoon weer even van tafel. Dan juichen we onder het genot van bier en barbecue gewoon zo hard mogelijk voor de Rode Duivels. CU: #116 Virtual Reality | #117 NK Verhaal 1 | #118 NK Verhaal 2
  9. [Blog] Train de Trainer

    Even terug naar het hier en nu. Want terwijl ik met mijn hoofd in de wolken hang op trainersvlak, moet er aan mijn eigen vorm nog wel wat bijgeklust worden. Zoals ik eerder al zijn is het trainen de laatste tijd nogal onregelmatig en voelt het meer als onderhouden dan als opbouwen. De ene dag voelt super, dan andere dag waardeloos. Gelukkig is het mooi weer. Dat maakt de motivatie om naar buiten te gaan toch weer wat hoger. Gezien de hoeveelheid beschikbare tijd nogal wat schommelt bij mij, ben ik maar gestopt met daar tegenin proberen te trainen en het gewoon maar te accepteren. Ik train daarom nogal in uitersten: veel of niet. Hoewel het nogal tegenstrijdig is met een klassieke periodisering, zet ik momenteel veel in op duurtraining. Ik probeer gebruik te maken van het mooie weer om veel uren te maken. Daarmee train ik redelijk tegen de logica in: in de winter kort en intensief en in de zomer lang en rustig. Normaal gezien wil je als wielrenner het tegenovergestelde, je gaat steeds intensiever trainen naarmate je dichtbij je doel komt. Toch is het wel een bewuste keuze. Gezien mijn hoeveelheid beschikbare tijd er niet beter op wordt, heb ik de ambitie om nog iets op wedstrijdniveau te presteren definitief losgelaten en train ik nu om goed mee te komen met de groepen die ik train. Wellicht dat dat laatste eigenlijk nog wel een grotere uitdaging is, maar het vereist wel een andere trainingsaanpak. Een belangrijk onderdeel daarvan is dat ik langere duurtrainingen aan moet kunnen en dus wilde ik meer lange trainingen uitvoeren. Afgelopen heb ik daar goed aan kunnen werken. Op dinsdag twee uur duurtraining en een trainingskoers, op woensdag en donderdag drie uur klimmen in Limburg en op vrijdag 4,5 uur in de Ardennen leverden bij elkaar een behoorlijke trainingsweek op. Deze week hoop ik opnieuw weer wat lange ritten te kunnen maken, al zal het dit keer in het vlakke westen zijn. Ondertussen staan namelijk ook de Nederlandse Kampioenschappen op het programma. CU: #115 WK Voetbal | #116 Virtual Reality | #117 NK Verhaal 1
  10. [Blog] Train de Trainer

    Ik hou nu al zo’n twee maanden mijn tanden stijf op elkaar. En ik moet zeggen dat ik daar niet zo goed in ben. Ik kan prima geheimen bewaren, maar van dit project wordt ik te enthousiast. Gelukkig mag het hoge woord er bijna uit. Nog even en ik mag het nieuwe project gaan aankondigen waar we mee bezig zijn. Nog even en ik mag vertellen dat een droom van mij en van vele anderen echt gaat uitkomen. Het volgende wielerseizoen zou er wel eens heel anders uit kunnen gaan zien. De afgelopen tijd zijn we hard bezig geweest met het opstellen van nieuwe plannen. We kunnen het wielrennen op een hele nieuwe manier gaan benaderen. Eigenlijk is het idee heel simpel. Zo simpel dat nooit eerder iemand op het idee is gekomen. Al wie dat wel deed ging ten onder aan grootheidswaanzin. En dat is nu net waarom het mij wel gaat lukken: ik hoef het niet groot te doen, ik ga het goed doen. Zo is het altijd geweest en zo gaan we het blijven doen. Goed. Anders. Vernieuwend. Nog even en we mogen het gaan aankondigen. Nog even en mijn droom komt uit. Stay tuned… En tot die tijd: doe gerust een gok. CU: #114 Duurtraining | #115 WK Voetbal | #116 Virtual Reality
  11. [Blog] Train de Trainer

    In augustus kregen we een mailtje: een renster van een vereniging in de buurt wilde bij ons komen rijden. Ze wist niet of ze er klaar voor was, maar wist wel dat ze weg wilde. Haar huidige ploeg had het vertrouwen niet in haar. Dat snapte ik niet zo goed. Zonder al te veel observatie had ik haar altijd als een goede renster gezien. Het was een ruwe diamant waar nog heel veel aan moest gebeuren. Toen ze bij de ploeg kwam, kwam ze ook bij mij trainen. “Wist je dat je kan klimmen?” vroeg ik haar. Ze schudde haar hoofd. “Nee, maar ik vind het wel leuk.” Het makkelijke in deze situatie was dat de teammanager het volste vertrouwen in mij heeft en hij haar wedstrijdprogramma volledig aanpaste naar mijn wensen: later aan het seizoen beginnen en een volledig buitenlands klimprogramma. Samen met de renster werkten we een plan uit. Plotseling had er iemand heel veel vertrouwen in haar en werd ze geholpen om het uiterste uit zichzelf te halen. In overleg besloten we dat ze meermaals op trainingskamp naar Zwitserland zou gaan, waar ze kon leren klimmen. Eind april werd al snel duidelijk dat ze enorme progressie geboekt had. Haar Power Profile Test was beangstigend verbeterd en ineens deed ze vooraan in het koers. In het Belgische Schellebelle reed ze voor het eerst in haar leven naar het podium. Dat podium kreeg snel een vervolg. In de UCI 2.2 Tour of Uppsala (Zweden) reed ze naar een tweede plaats. Voor het eerst stonden de ogen in het vrouwenwielrennen op haar gericht. Uppsala bleek slechts een voorbode. De Int. Lotto Thuringen Ladies Tour zou haar grote doorbraak worden. Hier kreeg ze de kans op zich te laten zien op wereldniveau (wat de Dauphiné voor de mannen is, is Thuringen voor de vrouwen). Ze reed de ene topuitslag na de andere en na de vijfde etappe met finish op de Hankaberg stond ze plotseling op plek 13 in het algemeen klassement en tweede in het jongerenklassement. Slechts drie seconden scheidde haar van leidster Lianne Lippert (Sunweb). Plotseling waren we aan het battlen met Sunweb. We hadden Movistar en FDJ al verslagen en zojuist was ook de eerste klap aan Sunweb uitgedeeld. Het was Valencia all over again. We bevonden ons in de zevende hemel en wisten niet wat ons overkwam. Natuurlijk wonnen we het gevecht niet. Op de een na laatste dag miste ze de slag en zakte ze in het klassement. Het kan geen feest blijven natuurlijk. En toch blijft het dat wel een beetje. Opnieuw gebeuren er dingen die we eerder niet voor mogelijk hadden gehouden. Nu zetten we ons plan door. Het volgende doel ligt aan het einde van het seizoen: de Tour de l’Ardeche. En wie weet, heel misschien, gebeurt er ook nog wel wat moois op het Nederlands kampioenschap. We kunnen op zijn minst hopen. CU: #113 Nieuwe dromen | #114 Duurtraining | #115 WK Voetbal
  12. [Blog] Train de Trainer

    Ik snap het niet. Ik snap er echt geen hol van. Ik voel mij goed, ontzettend goed. Ik fiets als de brandweer en mijn benen lijken sterken dan ooit. Het voelt geweldig, maar ik snap er vrij weinig van. Blijkbaar hebben de trainingskampen mij beter gedaan dan ik van te voren had ingeschat. Want ineens doe ik vooraan mee in de koers. Terwijl mijn collega’s ongenadig hard zaten af te zien, fietste ik meer dan gemakkelijk mee in de laatste trainingskoers. Het was weer eens een klassieke sprinterskoers. Er stond nauwelijks wind en iedereen lette op elkaar. Als je niet hard genoeg demarreerde kwam je überhaupt niet weg. Maar goed, met zulke goede benen wilde ik het toch eens proberen. Vanuit het laatste wiel (plek 50) reed ik op mijn dooie akkertje het hele peloton door de wind voorbij en eenmaal op plek vijf demarreerde ik weg op een veilig tempo: hard, maar niet naar de kloten. Direct was ik verbaasd hoe hard ik ging. Verbaasd was de rest duidelijk ook. Ik was weg. Helemaal alleen. Er werd volle bak achtervolgd, maar ze kwamen niet dichterbij. Sterker nog, ik liep uit. Pas toen ze met zijn allen gingen draaien, wisten ze het gat te dichten. De test was geslaagd: mijn benen waren goed. Nu kon ik gaan koersen voor de winst. In de laatste ronde reed ik weer zonder al te veel moeite het hele peloton voorbij. Ik naam plaats op plek vijf en zat klaar om de sprint aan te gaan. Twee plekken voor me zat de favoriet voor vandaag. Ik kon twee dingen doen: blijven zitten en tweede worden. Of hem verrassen en gaan voor de winst. Ik koos het laatste. De sprint was tegenwind en ik wist dat ik te vroeg aan ging. Toch wist ik in mijn opzet te slagen. Ik verraste de favoriet. Ik lag op kop. Nek aan nek gingen we naar de streep. Heel even dacht ik dat ik ging winnen. Maar de streep lag te ver. In de laatste tien meter werd ik door vier man ingehaald en werd ik zesde. Jammer. Maar ik kon koersen voor de winst en dat voelde erg lekker. CU: #112 Hoe kwartjes vallen | #113 Nieuwe dromen | #114 Duurtraining
  13. [Blog] Train de Trainer

    Weet jij misschien waar Cancellara dat moortje heeft gekocht? Die wil ik ook
  14. [Blog] Train de Trainer

    Het wielerseizoen is volle bak in gang. Met de ploeg rij ik half Europa door naar de mooiste wielerkoersen. Het is ontzettend druk, maar ondertussen geniet ik enorm van alles wat ik aan het doen ben. Maar ondertussen schiet mijn eigen wielrennen er een beetje bij in. Ik heb het geluk dat een deel van de tripjes bestaat uit trainingskampen, maar verder kom ik weinig aan fietsen toe. Met wedstrijden als de Tour de Himmelfart en de Thuringen Ladies Tour ben ik weken van huis zonder dat ik zelf op een fiets zit. Training bestaat daarmee voornamelijk uit onderhoud. Ik probeer gewoon net voldoende te fietsen om niet volledig terug te vallen na de boost die ik van de trainingskampen krijg. Mentaal is dat wel weer even lastig. Zoals jullie gemerkt hebben, wil ik alles wat ik doe ook echt goed doen. Dat zit er op het moment met mijn eigen wielrennen niet zo in. Het is nog even volhouden. Vanaf eind juni krijg ik weer iets meer tijd. Hopelijk kan ik dan in de zomer weer een redelijk trainingsprogramma aanhouden. De vele trainingskampen die eraan komen motiveren in ieder geval om nog even bezig te blijven. In Oostenrijk wil ik kunnen vliegen. Dat is momenteel het doel. Want hoe anders ga ik in godsnaam de nationale juniorenselectie bijhouden als het bergop gaat? CU: #111 Voor de winst | #112 Hoe kwartjes vallen | #113 Nieuwe dromen