Search the Community

Showing results for tags 'Wielerverhaal'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Algemeen
    • Aankondigingen en informatie
    • PCM Focus Awards
  • Sport
    • Wielrennen
    • Eigen Wielrennen
    • Wedstrijden
    • Overige sporten
    • Prono's
  • Pro Cycling Manager
    • Algemeen
    • Single Player
    • Multiplayer
  • Community
    • Games & IT
    • De Toogfilosoof
    • Blogs, Vlogs en Verhalen

Calendars

  • Community Calendar

Found 1 result

  1. Proloog De zwart-witfoto bracht toch een beetje kleur in mijn leven. Die paradox eiste al een tijdje een plaats op in mijn bij wijlen armzalig leventje. Mijn moeder stierf enkele maanden nadat ik vier kaarsjes had uitgeblazen. De last die mijn vader zo op zijn schouders kreeg was ondraaglijk. Hij was daarvoor al een ingetogen iemand, een gebroken man. Mijn vader kende geen glimlach. Enkel bittere ernst. Ontspanning was overbodig, het moest van de inspanning komen. En ik, ik leed daar onder. Nooit had ik het gevoel dat ik echte ouders had. De zwart-witfoto bracht mijn fantasie in extase. Heroïsche duels werden uitgevochten in mijn hersenkronkels. Uiteindelijk vormde dit mijn levensdoel. In de voetsporen treden van. Op mijn negende kreeg ik mijn eerste fiets van mijn vader, één der enige keren dat hij iets kocht voor me. Vijf jaar later leefde het metalen vehikel nog altijd. De ettelijke kilometers deden hem niet kraken. Hij bolde nog, dat was het belangrijkste. De Vesuvius werd na maanden en maanden keihard werken een trainingsuitje. De actieve vulkaan zat in mijn broekzak. Op sommige dagen beklom ik hem tweemaal, niemand die er iets van afwist. Niemand kende mij, ik kende niemand. Het leek wel of ik de enige persoon was op deze aardbol. Niemand begreep mij, zelfs mijn eigen vader niet. Enkel mijn fiets kende me door en door, en vice versa. Mijn ogen produceerden een soort stortregen. De tranen vloeiden weer bijzonder rijkelijk, zoals zowat elke avond. Liggend op mijn bed kon ik eindeloos kijken naar een poster die aan het plafond was vastgemaakt van Marco Pantani. Maar in zijn voetsporen treden, op dat moment was dat enkel een utopie. Ik had geen toekomst, geen verleden. Enkel fietsen kon me plezieren, maar de sporadische momenten dat me vader me toesprak meende hij dat in fietsen geen toekomst zat. 'Wielrennen, dat is spelen met je leven. En uiteindelijk verlies je de strijd tegen de natuurelementen toch'. Steun moest ik van zijn kant dus niet verwachten. En zo lag ik, zoals quasi elke pikzwarte avond op mijn bed te huilen, naar Marco kijkend. Metal luisterend. Muziek hielp me mijn emoties te tonen, waar dan ook, hoe hard dan ook. De vele metalelpees van mijn vader werden één voor één grijsgedraaid. Maar ook de sobere rock kon ik wel smaken, al behield ik die voor de mooiere momenten in mijn leven. Ik heb vier jaar lang metal gedraaid... Op je vijftiende hoorde je te genieten van het leven. Kwalijk genoeg had ik daar helemaal de kans niet toe. Geen vrienden, geen familie, niets. Enkel een stalen ros. En met die stalen constructie temde ik een vulkaan. De mens is tot veel in staat. Enkele dagen geleden kwam ik in contact met een of andere ploegleider bij een provinciale wielerclub. Hij spotte me tijdens mijn bijna dagelijkse beklimming van de Vesuvius. Veel communicatie vond er niet plaats tussen ons beide. Ik sprak met mijn benen. Het beviel de man. Hij beloofde me nog deze week te contacteren. Eindelijk eens iets anders dan die dagelijkse sleur. Ik hoopte zo dat zijn telefoontje een bevestiging was van wat ik wou verkrijgen: een plaatsje in het Napolitaanse wielerteam. Mijn vader wist hier niets van, en dat hield ik zo. Zijn ongezouten mening zou immers een groot obstakel kunnen worden. Maar nu wou ik mijn eigen weg gaan. In afwachting van het verlossend rappel besloot ik mijn ogen dicht te doen, genietend van de akkoorden die de bandleden van Metallica en het meer recentere Ufomammut produceerden. Al de gehele dag lag ik zo op mijn bed. Nog niets gegeten, het was bijna avond geworden. Ik voelde dat er een heuse verandering zat aan te komen in m'n leven, maar hoe verder de uren verstreken, hoe dieper weg die hoop werd verdreven. Ondanks mijn ontmoeting met de ploegleider was ik nog altijd ongelukkig. Bang van het onbekende, bang dat ook deze poging om mijn leven kleur te brengen zou mislukken. 'Op dat niveau zal ik ooit staan'. Ik staarde naar de zwart-witfoto, die weer een beetje kleur bracht op die regenachtige dag. Awards:- Beste overige verhaal september-oktober 2011 - Derde beste verhaal 2011 - Beste niet-PCM-verhaal 2011 - Beste verhalenschrijver 2011 - Beste fantasieverhaal mei-juni 2012 - Beste verhaal mei-juni 2012 - Beste overig verhaal september 2012 - Beste verhalenschrijver 2012 - Beste verhaal 2012