Sign in to follow this  
Jimski

Losse stukjes topic

48 posts in this topic

Best wel opwindend. Leuk geschreven, beter dan ik had verwacht bij het zien van je gebruikersnaam.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een vrouw met rode haren

 

Een dag niets beleefd

Vragen aan iemand

In de bus

 

 

Tot zover mijn poëtische bijdrage aan dit topic. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze is met voorsprong het interessantste woord uit de Nederlandse taal. Terwijl ik de voorgaande zin samenstel, veronderstel ik dat ze zich nu wel af zullen vragen waarom ik ze tot interessantste woord uit de Nederlandse taal bombardeer. U weet nu hoe ik over ze denk, al spreekt dat voor zich, er is immers maar één manier om over ze te denken. Maar dat had u niet kunnen weten, u bent immers ze.

Ik geef u geen kans om uzelf te ontworstelen aan het etiket met daarop de beschrijving ze. Dat klopt. Met velen van u kan ik onder het genot van een koud biertje over ze praten. U vindt dit ongetwijfeld reden genoeg om uw roze polo van het etiket te ontdoen. Vanwege het volgende moet ik u echter teleurstellen: u zult het verkeerde bier drinken, waardoor u mij de gelegenheid geeft om u in een grote groep mensen te plaatsen die dit bier drinkt. Vervolgens zal ik aan deze groep refereren als ze. Mocht u wel het juiste bier drinken, dan vind ik zonder problemen een andere manier om u en uw soortgenoten als ze te benaderen. U drinkt bijvoorbeeld uw bier uit een glas, ook bestaat de mogelijkheid dat u uw ogen niet van het kleine televisietoestel, waarop de kwartfinale van het WK hockey wordt uitgezonden, kunt houden. De kans dat u onder geen van de genoemde categorieën valt, is klein. U denkt nu niet dat ik het heb opgegeven, ze geven immers niet zo snel op. En u kunt mij intussen ongetwijfeld onder een bepaalde ze thuisbrengen. Dit leidt tot de logische conclusie dat ik niet snel opgeef. Nadat u zich dus ontworsteld heeft aan de door mij gekozen voorbeelden, vind ik zonder veel problemen iets anders om u op af te rekenen.

Uw ouders zijn immigranten, u bent fanatiek supporter van Real Madrid, u stemt op de SP, u luistert graag naar Robbie Williams, of, ergst van alles, u bent zwart.

 

Moge het overigens duidelijk zijn dat de schrijver van dit stukje in naam van de gehele wereldbevolking spreekt.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het woord is een hij. Dat kleine foutje maakt dat ik me maar moeilijk door de eerste zinnen kon worstelen. 

 

EDIT: ik heb er in de douche nog eens over nagedacht, en je bedoelde natuurlijk 'ze' is het mooiste woord. Als in letterlijk "ze" zonder te willen verwijzen naar een ander woord. Ik had de bal dus helemaal misgeslagen. 

 

Toch klopt er iets niet aan het plaatje, zonder dat ik er mijn vinger op kan leggen. Mogelijk klopt er ook iets niet aan de wereldbevolking, zonder dat we precies kunnen zeggen wat er nu aan schort. Dubbele lagen waarvoor je de tekst minstens drie keer gelezen moet hebben. Beslist niet voor luie lezers. Evenmin voor critici die bij het minste foutje de hele tekst al afserveren, denkende het beter te weten. 

 

Mooi, dit heeft mogelijks mijn dag gemaakt. Ook al schort er ongetwijfeld wat aan. Meer dan een normaal weldenkend mens lief zou zijn. 

Edited by Juraj

Share this post


Link to post
Share on other sites

18 september 2054

Hij liep de trap af op weg naar de uitgang. Nog even en hij was er. Nog even en hij was vrij. Vrij van zijn oude land, waar hij zo lang zo erg werd mishandeld. Dagenlang geen eten krijgen en toekijken hoe zijn martelaar het ene en het andere feestmaal naar binnen werkte. Om dan daarna een sneetje brood en een glas water te krijgen. Maar toen die ene dag... De bewaker had weer eens te veel gezopen, maar de andere bewaker was ziek naar huis en hij vergat de deur dicht te doen. Verhongerd en uitgedroogd liep hij naar de uitgang, zonder gezien te worden. Hij moest wel 20 minuten wennen aan het felle zonlicht wat hij voor het eerst in een jaar zag. Toch was hij nog nooit zo gelukkig geweest om pijn aan zijn ogen te hebben. 

 

Na wat door de stad te hebben geslenterd moest hij wat drinken. Hij liep naar de dichtstbijzijnde supermarkt en pakte, of beter gezegd stal, een paar flesjes water. Hij dronk er een in een keer op. Zijn keel werd voor het eerst weer eens goed gevoed. Voorbijgangers keken hem ietwat raar aan. Hij moet er dan ook wel raar uit hebben gezien. Dun, vermagerd, afgedankte kleren. Maar toch liep hij fluitend voorbij. Alsof hij de gelukkigste man op aarde was. En dat was hij misschien ook wel. 

 

Na een nachtje op een bank te hebben geslapen liep hij naar de plek. Waar hij een jaar geleden zijn pasje begroef, vlak voordat hij opgepakt werd. Hij groef alsof z'n leven ervan afhing en ja hoor, het lag er nog steeds. Zijn pinpas met zijn cijfers. Zo snel als hij kon liep hij naar de bank en pinde geld. Echt geld. Sinds wanneer had hij dat voor de laatste keer gezien? Hij nam de eerstvolgende vlucht en nu was hij hier. 

 

Onderaan de trap zag hij ze al. Zijn familie. Ze renden op hem af en omhelsden hem intens. Eindelijk was hij weg uit die rare stad. Met al die molens, en dat rare plein met die duiven. Met die, zo leek het wel, duizenden grachten. Een nare plaats was het met nare mensen. Nee, dan hier in Syrië, hier waren geen gevechten. Geen mishandelingen. Geen soldaten die door de straten marcheerden.

 

Nee, hier was het veel beter dan in Amsterdam. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this