Sign in to follow this  
Tijn

PCM Focus' Cols, Passo’s, Puerto’s en Klimmetjes

69 posts in this topic

Cols, Passo’s, Puerto’s en Klimmetjes

Dit blog is bedoeld voor cols, passo's, puerto's, collada's, klimmetjes, mûrs en andere kuitenbijters van over de hele wereld. Tot nog toe zijn beklimmingen in Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Spanje en Zwitserland - de Grote Vijf - aan bod gekomen, en daarnaast nog een enkele uitschieter naar Chili of het prachtige Noorwegen. 

De aftrap van de PCM Focus' Cols, Passo's, Puerto's en Klimmetjes wordt gegeven met het Lac d’Aumar:

Lac d’Aumar (2202 m) | Frankrijk | Midi-Pyrenées
lengte: 25,9 km
gem. stijging: 5,2%
max. stijging: 12%

Aumar.gif

Het Meer van Aumar is een fascinerende klim. Afgezien van het feit dat de weg ernaartoe van uitstekende kwaliteit is, dat de stijgingspercentages erg goed te doen zijn, en dat de omgeving werkelijk prachtig is, zat deze klim nog nooit in de Ronde van Frankrijk. Dat is jammer, want kijkend naar de ligging is het Lac d’Aumar perfect te combineren met de Col du Tourmalet (8 km noordelijker) of andere grootheden in de Pyreneeën. Mocht je hier ooit in de buurt komen: zeker doen! 

7963482136_fb9fcfe15a.jpg

 

Volledige klimlijst:

Citaat

Volledige routelijst: 

Citaat

 

Edited by Tijn

Share this post


Link to post
Share on other sites

Passo di San Boldo (706 m) | Italië | Veneto
lengte: 6,7 km
gem. stijging: 7%
max. stijging: 11,5%

SanBoldoS.gif

Passo di San Boldo; een mooie, maar niet al te bekende naam. Deze klim is gelegen in de Italiaanse regio Veneto, net om de hoek bij de veel befaamdere Monte Grappa. Op de top is een klein gehuchtje, ingericht met niet meer dan een chaletje. Niet heel bijzonder dus, maar ik ken deze klim vooral vanwege de manier waarop de weg naar boven toe is aangelegd. Plaatjes zeggen meer dan woordjes.

PassoSanBoldo1.png

18-trichiana-passo-san-boldo.jpeg

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Cormet de Roselend (1968 m) | Frankrijk | Savoie
lengte: 20.4 km (Beaufort) / 19,4 km (Bourg-Saint-Maurice)
gem. stijging: 6% (Beaufort) / 5,9% (Bourg-Saint-Maurice)
max. stijging: 10% (Beaufort) / 11,4% (Bourg-Saint-Maurice)

RoselendW.gifvanuit Beaufort

RoselendE.gifvanuit Bourg-Saint-Maurice

Ik ben er sterk van overtuigd dat de Cormet de Roselend een Tourklassieker genoemd mag worden. De klim, gelegen in de Beaufortin, duikt regelmatig op in het parcours van de Ronde van Frankrijk, in 2009 voor het laatst. In dat jaar kwam de Dolfijn van Bibione als eerst boven, Franco Pellizotti dus. Het is de lengte die de Roselend lastig maakt, voor de rest is hij goed te doen. Beide kanten kennen stukken vlak in het profiel, dus er is ook nog tijd om even bij te komen op weg naar de top van de col. Boven – en vooral onderweg – is er een prachtig uitzicht op het Lac de Roselend.

7521094826_05bd0cd2d4_b-702x336.jpg3545942603_97fc74e267.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

SanRoccoW.gif 

Passo San Rocco,

Klimmetje op de route van het Idro meer naar het grote Gardameer, mijn eerste officiele col die ik gefietst heb op mijn 13'e. Met afstappen, dat wel.

Rennradfuehrer-Terntino-Sued_Passo-San-R

Edited by Tijn

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mooie klim. Veel bochtenwerk ook.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Citaat

Eerste post is ook meteen de voltallige opsomming van alle geplaatste cols.

Valdezcaray | Spanje | La Rioja
lengte: 13,7 km
gem. stijging: 5,2%
max. stijging: 11,5%

Valdezcaray.gif

Valdezcaray is een atypische klim. Waar je bij het bekijken van het hoogteprofiel van een doorsnee klim meestal een gelijkmatig lijntje omhoog ziet kruipen, vlakt de Valdezcaray hoe verder hoe meer af. De lastigste kilometers zijn meteen de eerste vijf, de laatste vijf kilometers zijn niet meer dan een oer-Hollands viaduct. Als je het vals plat beu bent en toch nog even ‘echt’ wilt klimmen, kun je bij de grote parkeerplaats nog 200 meter door voor een stukje 11%. In de twee keer dat de Vuelta hier eindigde (1988 en 2012), werd dat laatste gedeelte overgeslagen, gezien de zeges van Sean Kelly en Simon Clarke.

147352.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

San Boldo was ooit een klim (aankomst daarboven) die opgenomen was in een wielerkoers waar ik aan meedeed (ik was al gelost voordat we eraan begonnen maar dat terzijde)

Kvond t ook wel een toffe klim :) 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maasberg

Nederland | Elsoo | Limburg

Maasberg.png

 

Zo ziet het er misschien niet uit als veel soeps, maar er liggen dus KASSEIEN op!

tumblr_nlhzcizl8j1qbm33yo1_500.jpg

Verder heeft deze klim een vlakke aanloop van 3 kilometer, dus eventjes vlammen en je bent al boven. 

Best teleurstellend eigenlijk, huh.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ben er ook weleens overheen gereden, leuk klimmetje inderdaad. En dan daarna de Adsteeg :vork:

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Stalheimskleiva (373 m) | Noorwegen | Hordaland
lengte: 2 km
gem. stijging: 12,8%
max. stijging: 20%

Stalheimskleiva.gif
Voor degenen die niet zijn flauwgevallen bij het zien van het bovenstaande profiel: even een opsomming van enkele bijnamen: ‘De Stelvio van het Noorden’, ‘ ’s Werelds steilste klim’ en ‘De Meedogenloze’. Zegt genoeg lijkt me. De Stalheimskleiva is een variant op de volledig vlakke, gelijknamige tunnel om het dorpje Stalheim te verbinden met feitelijk de rest van de wereld. Stalheim ligt namelijk verscholen achter vele bergen en fjorden. Tegenwoordig wordt het steile weggetje waarvan het profiel hierboven is afgebeeld alleen gebruikt om bij het grote hotel op de top te komen. Vandaar dat er regelmatig bussen rijden over het smalle en onmogelijk steile weggetje. Nou ja, ervaar het zelf:

Oei!

Ai!

4860131419_c25aefc460_b.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

45% is niet leuk meer. Dan liever 20% over een goed begaanbare weg, dan 7 km lang je ketting naar de klote werken :P 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Monte Padrio (1873 m) | Italië | Lombardije
lengte: 17 km (Edolo) / 18,5 km (Tirano)
gem. stijging: 6,9% (Edolo) / 7,7% (Tirano)
max. stijging: 18% (Edolo) / 15,8% (Tirano)

PadrioE.gifvanuit Edolo
PadrioW.gifvanuit Tirano

Monte Padrio, de verborgen achtertuin van de Mortirolo. Letterlijk de achtertuin, want de Mortirolo ligt slechts 9 km noordoostelijker. Daarbij is de top van de Mortirolo via een vlak weggetje te bereiken vanaf de top van de Padrio. Makkelijk te combineren dus. Alhoewel, makkelijk? De Monte Padrio is op papier een vreselijke klim. Er komt geen eind aan, een de percentages zijn ook al niet te harden. Het padje naar boven is smal en het hele jaar door bezaaid met blaadjes. Het werkwoord vervloeken zal in welke vervoeging dan ook vaak gebruikt worden als je hier fietst.

padrio3.jpg

14%252520Strada%252520per%252520Aprica.J

Share this post


Link to post
Share on other sites

Coll de Canes (1121 m) | Spanje | Catalonië
lengte: 12,8 km (Olot) / 15,6 km (Ripoll)
gem. stijging: 5,3% (Olot) / 2,8% (Ripoll)
max. stijging: 8,3% (Olot) / 7,3% (Ripoll)

CanesE.gifvanuit Olot
CanesW.gifvanuit Ripoll

Coll de Canes, een onbekende pas in Noordoost-Spanje, regio Catalonië welteverstaan. De weg ernaartoe is langs beide kanten in uitstekende staat, en de percentages zijn – vooral langs de kant van Olot) leuk als eerste test voor je aan de echte Pyreneeëncols begint. Die liggen namelijk op tamelijk korte afstand. Maar ondanks dit alles, zat deze klim nooit in de Ronde van Catalonië, en slechts één keer in de Ronde van Spanje. Joaquin Rodriguez kwam toen als eerste boven en pakte de volle buit op de tweede categorie-beklimming. Verder kent de Coll de Canes een rustieke omgeving, waar het meeste geluid geproduceerd wordt door de koeien langs de kant van de weg. Heerlijk!

ripoll1.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nebelhorn-Oberstdorf-profile.jpg
20130714_105037.jpg

url?sa=i&rct=j&q=&esrc=s&source=images&cAlp087.jpg

En deze vetklep heeft hier omhoog gefietst toen hij iets minder vetklep was. Kotsend boven komen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Da's een steil ding. Die laatste km's vooral. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rifugio Venini (1576 m) | Italië | Lombardije
lengte: 24,9 km (Argegno) / 22 km (Osteno)
gem. stijging: 5,5% (Argegno) / 5,9% (Osteno)
max. stijging: 13,1% (Argegno) / 13,1 % (Osteno)


VeniniE.gif
vanuit Argegno

VeniniW.gifvanuit Osteno

Het Rifugio Venini is een tamelijk onbekende klim, gelegen tussen twee markante Italiaanse meren: die van Lugano en die van Como. Aan het laatste kan afgeleid worden dat het Rifugio in de buurt van de Ghisallo ligt, 12 kilometer op exact te zijn. De 1576 meter hoge klim is lastig, mede door zijn lengte en mede door zijn stijgingspercentages. Enkel de vlakke gedeeltes en een eventuele afdaling zorgen voor ietwat relaxtere gedeeltes. Bij Alpe d’Ossuccio komen beide zijdes samen, om zo de laatste vijf kilometer naar het chalet op de top in te luiden.

rifugio_venini_1846.jpg  

Share this post


Link to post
Share on other sites
Citaat

Dit keer een wat langer verhaaltje.

Col de Joux-Plane | Frankrijk | Savoie
lengte: 12,9 km (Samoëns) / 10,8 km (Morzine)
gem. stijging: 7,6% (Samoëns) / 6,5% (Morzine)
max. stijging: 13% (Samoëns) / 15% (Morzine)

JouxPlaneS.gifvanuit Samoëns
JouxPlaneSE.gifvanuit Morzine

De Col de Joux-Plane. Voor buitenstaanders klinkt het als een rustiek, Frans natuurgebied waar je heerlijk kunt wandelen, picnicken of fietsen. Laten we eerlijk zijn, je kunt er goed wandelen en degelijk picnicken, maar fietsen is een ander verhaal. Een héél ander verhaal.

De Joux-Plane is hét voorbeeld voor een klassieke Tourcol. Niet onnodig veel gebruikt, in degelijke staat en bij tijd en wijle enorm zwaar. Een beetje zoals de Ventoux of de Galibier. Maar voor veel renners is deze col, gelegen in de noordelijke Savoie, toch wel het toppunt van beklimmingen in Frankrijk. Op papier moet ‘ie het, voornamelijk qua lengte, afleggen tegen de twee hiervoor benoemde cols, en lijkt de stijging opzich ook nog wel mee te vallen. Maar juist de kleine factoren maken de Joux-Plane berucht bij het Tourpeloton. Lance Armstrong huiverde bij het horen van die naam, Marco Pantani kreeg kippenvel en ook Peter Winnen en Hennie Kuiper kregen de stuipen op het lijf gejaagd. Een hel, de hel op aarde, in Frankrijk welteverstaan.

De weg naar de top is smal, en wanneer men de boomgrens overschrijdt, wordt je overspoeld door heersende koude en meedogenloze, kille luchtstromingen. Door klimatologisch onbeschrijfelijke fenomenen is de Joux-Plane het grootste deel van het jaar omringd door wolken. Op de witte wattendeken heeft de Joux-Plane dus blijkbaar wél een positieve aantrekkingskracht, ze blijven namelijk het liefst rond deze door ons mensen zo gehate klim hangen.

De Ventoux moet het doen met enkel wind, koud is het er niet vaak, in het fietsseizoen al helemaal niet. Wat de Galibier betreft speelt enkel de hoogte een belemmerende rol voor ons bergfietsers, die zorgt ervoor dat de winterse witte wereld vaak tot ver in de zomermaanden blijft liggen.

De enige twee die de Joux-Plane wel mochten en adoreerden, waren Floyd Landis en Richard Virenque. Laatstgenoemde passeerde de top in 2000 als eerst en mocht even later, na een zinderende afdaling richting Morzine, de handen triomferend in de lucht steken. In de schaduw van Virenque kreeg Lance Armstrong te kampen met een hongerklop. Uit latere interviews met Mr. Dopage bleek dat het winnen van de Tour in het milenniumjaar zijn moeilijkste opgave was. Hij slaagde, verboden middeltjes incluis.

Wat Landis betreft, zijn ritoverwinning in 2006 bleek een van de legendarischte ooit. De dag ervoor, toen de finish was gelegen in het skidorp La Toussuire, kreeg de Amerikaan ook te maken met een hongerklop, maar na een ongelooflijke solorit over de Aravis, de Colombière en uiteindelijk de Joux-Plane won hij in Morzine weer veel tijd terug op de toenmalige leider, Oscar Pereiro. Ook hier bleek: verboden middeltjes incluis.

Twee dus, tegenover een ruime meerderheid die de Joux-Plane het liefst als vergeten zouden hebben. Die hem nooit meer in de ogen willen kijken, zijn grillige naaldbomen nooit meer een blik willen toedienen. De Joux-Plane is gehaat, behalve onder twee dopingzondaars. Maar wat als die wielerschurken eens geen doping gebruikt hadden?

Col_joux_plane.jpg

Edited by tijn11

Share this post


Link to post
Share on other sites

Monte Etna (Rifugio Sapienza) (1905 m) | Italië | Sicilië
max. stijging: 13% (vanuit Trepunti) /10,4% (vanuit San Paolo)
gem. stijging: 6,5% (vanuit Trepunti) / 5,8% (vanuit San Paolo)
lengte: 26,6 km (vanuit Trepunti) / 28,8 km (vanuit San Paolo)

 

 

EtnaSapienzaE.gifvanuit Trepunti
EtnaSapienzaS.gif vanuit San Paolo

De Monte Etna is één der beroemdste bergen in Europa. Misschien dat de Mont Blanc en de Matterhorn van nog iets meer bekendheid genieten, maar de Etna volgt op wellicht geringe afstand. Het is een vulkaan, sinds december vorig jaar continu actief, maar ondanks dat gegeven deert het de organisatie van de Giro niet om de Siciliaanse berg op te nemen in het parcours. In 2011 was dat voor het laatst, toen kwam José Rujano als eerst boven bij het Rifugio Sapienza. Voor hem waren Acacio da Silva en Franco Bitossi de gelukkigen. Mt_Etna_and_Catania1.jpg

Edited by tijn11

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this