Stefanvk

[Blog] Train de Trainer

253 posts in this topic

Vetzakskes, doe eens normaal. :tired: :tired: :tired:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoop dat het van korte duur is en dat je het plezier snel weer terug vindt! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

97_Back_at_it.png

We zijn weer begonnen. Terug op de fiets. Er was even wat doorzettingsvermogen voor nodig, maar het trainingsprogramma is weer opgepakt.

Eigenlijk wist ik het al van mezelf: die eerste trainingen zijn het lastigst. Dat moment dat je weer begint met trainen en voelt dat je benen nog niet mee willen is ontzettend demotiverend, maar eenmaal door die muur heen blijkt het allemaal wel weer mee te vallen.

Wat ik nodig had was een uitdaging. Ik moest een prestatie neer kunnen zetten zonder dat ik goede benen had. Op zaterdag 17 maart bood Milaan – San Remo die uitkomst. Ik stapte op mijn testapparaat en fietste 2 uur en 33 minuten mee met de koers: een nieuw record als het gaat om hoe lang ik het op kan brengen op dat ding te blijven zitten.

De dag daarna zocht ik een nieuwe uitdaging. Voor het eerst probeerde ik een training uit op een rollerbank. Doe je dat voor het eerst, dan is het een vrij technische training. Hoewel ik de eerste vijf minuten dood eng vond, ging het al snel een stuk beter. Na twintig minuten kon ik ongestoord op de rollerbank rijden en in het laatste deel van de training kon ik zelfs wat versnellingen plaatsen. 670 watt is het hoogste wat ik kon halen zonder er vanaf te vallen.

Maandag ging ik aan de slag met sprongtraining en core stability, een training waar ik woensdagavond nog steeds spierpijn van heb. Springen heb ik altijd goed gekund, waardoor de training leuk was om te doen. Ik realiseerde me direct weer dat ik dit eigenlijk te weinig doe, want met veel training is dit iets waar ik best goed in kan worden.

Dinsdag een sprinttraining. Eerst een paar keer zelf, daarna een paar lead-outs. Terwijl ik mijn eigen vermogen goed kon testen, was het ook leuk om mijn kennis in de praktijk uit te leggen en te zien dat ook de renster beter werd. Zelf kwam ik tot een max van 1134 watt, hoger dan ik zelf had verwacht.

Woensdag gaf ik een intervaltraining in het Westland. De renners even flink dood laten gaan was leuk om te doen. Maar vooral was het leuk dat de renners ook echt van de training genoten. Waar een groep mannen van tussen de 15 en 18 soms best een uitdaging kan zijn, had ik hier geen enkele moeite om de groep onder controle te houden. Het aanzien dat die gasten voor me hadden is goed voor mijn ego.

Vandaag staat er nog weer een training op het programma. Vanmiddag ga ik weer een uur de fiets op. Daarna moet er weer even ruimte worden gemaakt voor andere bezigheden. Dit weekend staat er namelijk ook weer een schitterende koers op het programma. Als ploegleider van de junior dames sta ik namelijk aan het vertrek van Gent – Wevelgem.

Share this post


Link to post
Share on other sites

98_Koers.png

Nog even volhouden. Nu de zomertijd weer begonnen is gaan ook de doordeweekse trainingskoersen weer beginnen. Voor mij wordt het daarmee weer iets makkelijker om de motivatie voor mijn trainingen te vinden. Hoewel ik niet in topvorm ben, ben ik wel aanzienlijksterker dan dat ik eind vorig seizoen was. En dus kijk ik er naar uit mijn benen weer te testen in een peloton.

Die koersen moeten echter nog wel even in mijn programma passen. Met een reeks inspanningstesten en een drukke wedstrijdkalender, zal ik toch de eerste koersjes nog even moeten overslaan.

En dus biedt Zwift opnieuw een uitvlucht. Maandag en woensdag reed ik een digitaal koersje om toch de strijd een beetje op te pakken.

Met-5

Op maandag reed ik de vlakke MET-5 race, een koers over 35 kilometer met 40 man aan het vertrek. Hieronder 16 A-cat renners en 16 B-cat renners.

De koers bleek een ware afvalrace. Er werd continu hard gereden zonder dat het een moment echt stil viel. In de rondjes van 5km lag een strook van een kilometer 3% omhoog, waar steeds weer flink doorgereden werd.

Iedere ronde moesten er renners vanaf. Ik wist goed bij te blijven, maar na vier rondes was het toch op. Vijftien man bleven er over in de voorste groep en ik kwam in een achtervolgend groepje van drie terecht.

We zouden nooit meer terug keren. We kwamen op een ruime minuut achterstand binnen, waarbij ik als tweede van de groep over de meet kwam. Het was goed voor een 5e plek in de B-categorie.

WBR Greater London Hilly Race

Woensdag stond er een koersje in het virtuele Londen op het programma. Een groot veld van 86 man stonden aan het vertrek. Ruim dertig daarvan reden in de B-categorie, maar ook vandaag startte alles tegelijk. De koers zou 21 kilometer duren met onder andere Box Hill in het parcours.

De renners van de A-categorie trokken er direct flink aan op een glooiend eerste deel.  Ik kon lang volgen en dacht me in de kopgroep van de dag te bevonden, maar toen het nog eens brak, moest ik de 24 koplopers laten gaan.

Ik liet me terugzakken in de tweede groep en merkte al snel dat ik onder mijn niveau reed. Te groot voor het servet, te klein voor het tafellaken.

Op Box Hill dan maar weer mijn eigen tempo kiezen. Dat tempo bleek hard genoeg om direct weg te rijden van de groep. Op de klim wist ik een gat van bijna twee minuten te slaan, waardoor ik na de top rustig kon uitbollen tot aan de streep.

Enkel een Rus wist me voor te blijven op de klim, waardoor ik als 26e over de streep kwam en de 8e B-renner bleek. Maar ja, het was een Rus, die tellen eigenlijk helemaal niet mee.

 

Hoewel het duidelijk was dat mijn topvorm nog niet aanwezig was, vielen de koersen niet tegen. Het levert een leuke uitdaging op om in het vervolg wel bij de kopgroep te blijven.

#99 Alpe du Zwift | #100 100

Share this post


Link to post
Share on other sites

99_Alpe_du_zwift.png

Dinsdag sprak ik er nog over met de bondscoaches van de KNWU: hoe kunnen we ons voorbereiden op het WK in Oostenrijk, zonder ernaartoe te gaan? Hoewel we een trainingskamp naar Alpen gepland hebben staan, waren we het erover eens dat we naar extra varianten van klimtrainingen moesten zoeken.

Als geroepen komt Zwift met een nieuw onderdeel op de kaart. Vanaf donderdag is de Alpe du Zwift beschikbaar, een exacte replica van de Alpe d’Huzes.

En dus moest ik hem zelf meteen even gaan testen. Voorafgaand aan dagje inspanningstesten afnemen, beklom ik “even” de Alpe du Zwift.

Op de beklimming van twaalf kilometer wist ik niet goed welk vermogen ik moest aanhouden. Het was duidelijk dat ik onder mijn niveau presteerde. Dat stoorde me, terwijl ik ondertussen niet van plan was volle bak te gaan. Daarnaast ben ik geen ochtendmens, wat duidelijk terug te zien was in een hoge hartslag.

Uiteindelijk kwam ik boven met een gemiddelde van 200 watt, iets waar ik in principe 50 watt bij zou moeten kunnen plakken. Mijn hartslag kwam dan ook uit op 177, ruim tien slagen onder mijn omslagpunt.

De tijd echter viel totaal niet tegen. Een uur en vier minuten was waar de klok op stopte. Wetende dat de profs hem in drie kwartier doen viel dat niet tegen.

Er moeten nog een keer tien minuten vanaf kunnen, maar dat moet wel gebeuren op een dag dat ik flink wat motivatie heb om me een uur lang in het zweet te werken.

Als klimtraining  voor het WK in Oostenrijk is de col alvast goedgekeurd.  

#100 100 | #101 Uit het niets

Share this post


Link to post
Share on other sites

100_Zwift.png

Het is inmiddels acht maanden geleden dat ik deze blog begon. Na veel te lang stil te hebben staan, wilde ik weer beginnen met trainen. De motivatie ontbrak al lange tijd en dus moest er iets gebeuren.

Het voorseizoen is ondertussen begonnen en ik ben blij te kunnen zeggen dat ik nog altijd op de fiets zit. Ik voel me weer een stuk sterker, maar vooral ben ik blij dat ik niet meer hoef op te zien tegen ieder verplicht fietsritje dat ik voor mijn werk moet uitvoeren.

In plaats daarvan vind ik de groepstrainingen weer erg leuk. Doordat ik niet meer bang hoef te zijn om te lossen, zit ik veel vrijer op de fiets.

En toch moet ik wel op blijven passen. Ik merk nog wel dat het geen gegeven is dat ik dat vanaf nu altijd vol zal blijven houden. Iedere keer als ik even ziek ben geweest of wanneer ik een drukke werkweek heb, moet ik nog altijd flink mijn best doen mezelf op de fiets te hijsen.

Met name die drukke werkweken hebben hun weerslag wel. Aan de activiteit op deze blog zal ook goed te zien zijn dat het wielerseizoen weer begonnen is en dat ik dus vaak op pad ben. De vele meerdaagse wielerkoersen die ik draai, zorgen ervoor dat er grote gaten in mijn schema zitten.

Ik weet dat ook vrij zeker dat ik inmiddels niet meer zo goed ben als dat ik op het trainingskamp in Spanje was. Tot die tijd had ik veel meer tijd om te fietsen.

De komende tijd zal dus weer even aanpoten zijn. Dinsdag zal ik eindelijk echt weer zien waar ik sta. Dan rij ik namelijk een trainingskoers op Papendal. Over aanpoten gesproken…

#101 Uit het niets | #102 Care to join?

Share this post


Link to post
Share on other sites
16 uur geleden zei Stefanvk:

100_Zwift.png

Het is inmiddels acht maanden geleden dat ik deze blog begon. Na veel te lang stil te hebben staan, wilde ik weer beginnen met trainen. De motivatie ontbrak al lange tijd en dus moest er iets gebeuren.

Het voorseizoen is ondertussen begonnen en ik ben blij te kunnen zeggen dat ik nog altijd op de fiets zit. Ik voel me weer een stuk sterker, maar vooral ben ik blij dat ik niet meer hoef op te zien tegen ieder verplicht fietsritje dat ik voor mijn werk moet uitvoeren.

In plaats daarvan vind ik de groepstrainingen weer erg leuk. Doordat ik niet meer bang hoef te zijn om te lossen, zit ik veel vrijer op de fiets.

En toch moet ik wel op blijven passen. Ik merk nog wel dat het geen gegeven is dat ik dat vanaf nu altijd vol zal blijven houden. Iedere keer als ik even ziek ben geweest of wanneer ik een drukke werkweek heb, moet ik nog altijd flink mijn best doen mezelf op de fiets te hijsen.

Met name die drukke werkweken hebben hun weerslag wel. Aan de activiteit op deze blog zal ook goed te zien zijn dat het wielerseizoen weer begonnen is en dat ik dus vaak op pad ben. De vele meerdaagse wielerkoersen die ik draai, zorgen ervoor dat er grote gaten in mijn schema zitten.

Ik weet dat ook vrij zeker dat ik inmiddels niet meer zo goed ben als dat ik op het trainingskamp in Spanje was. Tot die tijd had ik veel meer tijd om te fietsen.

De komende tijd zal dus weer even aanpoten zijn. Dinsdag zal ik eindelijk echt weer zien waar ik sta. Dan rij ik namelijk een trainingskoers op Papendal. Over aanpoten gesproken…

#101 Uit het niets | #102 Care to join?

44.7 gemiddeld daar afgelopen week ;p

Share this post


Link to post
Share on other sites

101_Uit_het_niets.png

Het is pas half april, het seizoen is pas net begonnen. Toch mag ik zeggen dat we nu al een topseizoen draaien. De overwinning in Valencia bleek de voorbode van heel veel meer mooie successen. Het mooiste? Ze kwamen volledig uit het niets.

Naast trainer, durf ik mijzelf ook gerust een goede scout te noemen. Al is het maar omdat ik een van de weinigen ben in de sport die deze taak serieus neemt. De afgelopen weken stonden er allemaal nieuwe talenten op waar niemand waarschijnlijk ooit van heeft gehoord. Gelukkig kwam ik ze tegen voordat iemand lucht van ze kreeg.

Zo wees ik twee jaar geleden een zestienjarige jongen aan als groot talent, waarop zijn ploegleider riep dat ik onzin sprak. Hij had nog geen platte prijs gereden en het leek er niet op dat het snel zou gaan gebeuren. Toch besloot het bestuur me in vertrouwen te nemen en hem onder mijn begeleiding te plaatsen. De renner snapte niet waarom hij deze talentstatus kreeg, maar hoe langer de begeleiding duurde hoe beter hij het begon te begrijpen.

Zaterdag 31 maart 2018 reed hij de Nederlandse openingsklassieker bij de junioren. Hij sprong weg met de juiste kopgroep en reed naar een tweede plaats. “Bedankt,” sprak hij na afloop. “Zonder jou was dit nooit gelukt.”

In datzelfde weekend pakte een van de Elite-dames haar eerste overwinning. Bij de junioren werd ze lang gezien als een renster van de tweede rij. Toch zag ik haar veel stappen maken. Haar ploegleider was het daar echter niet mee eens. Er volgde een flinke ruzie, waarbij de ploegleider vond dat ze nog niet klaar was voor de overstap naar een goede Elite-ploeg.

In haar eerste criterium bij de Elites was het echter direct raak. De koers werd gewonnen door een renster waarvan niemand wist dat ze kon winnen en waar vele ploegleiders nog nooit van hadden gehoord

Waar bij andere ploegen de verwachtte renners de ploeg dragen, komen bij ons renners boven drijven waarvan niemand de naam kent. Als trainer voelt dat bijzonder machtig, maar vooral is het mooi om jonge talenten deze mogelijkheden te kunnen bieden.

Het seizoen is nog lang, alles kan nog gebeuren. En ik weet zeker dat er nog heel veel moois onderweg is.

CU: #102 Care to join? | #103 Papendal

Share this post


Link to post
Share on other sites

102_Care_to_join.png

Je zal je verbazen waar een forum als PCM Focus al niet goed voor is. Ik kan me niet herinneren wanneer ik hier voor het laatst iets heb gedaan dat ook echt te maken heeft met het computerspelletje, maar toch hang ik hier al best een tijdje rond.

Het leuke is dat hier veel mensen rond hangen met een passie voor het wielrennen. Iedereen die zo’n wielermanagerspelletje speelt, ziet zichzelf immers ook wel als real life pro cycling manager toch?

En die droom, die bij iedereen toch stilletjes aanwezig is, levert best interessante samenwerkingen op. Om te beginnen is daar @GVC, die een prachtige website voor mij heeft gebouwd en inmiddels bezig is aan een nieuwe site voor de ploeg.

Ondertussen is @Gaussier aangesloten als mekanieker. Niet onverdienstelijk trouwens, want wanneer de drukte met studie geen parten spelen is hij de mekanieker die ik het liefst achterin de auto heb zitten.

Ook met @Dinoow werk ik inmiddels al een tijdje samen. Het is inmiddels al voor het tweede seizoen dat ik me zijn trainer mag noemen en die samenwerking loopt nog altijd voorspoedig.

En dan is er nog @kieken 4380, met wie een nieuwe samenwerking begint te ontstaan. Vorig seizoen kreeg hij ons aan het vertrek van het profcriterium in Ninové en dit jaar maakt hij zijn debuut als ploegleider voor mijn junior-dames ploeg.

Best nuttig dus, zo’n computerspelletje. Al met al kan het een leuk netwerk opleveren.

Mocht hier nog iemand rond lopen die het leuk lijkt om aan de slag te gaan in de wielersport, neem dan gerust eens contact op. Ervaring niet vereist, als de wil om te leren maar aanwezig is. Wie weet kunnen we bovenstaand lijstje dan snel uitbreiden.

CU: #103 Papendal | #104 Schijt | #105 Trekker

Share this post


Link to post
Share on other sites

103_Papendal.png

Weer een illusie minder. Dat is de conclusie na afloop van mijn trainingskoers op Papendal. Om weer echt goed te kunnen koersen moet ik nog flink wat stappen maken en dan vooral op gebied van techniek.

Nu koos ik met Papendal ook wel een flink zware trainingskoers. De 45 gemiddeld die Gaussier eerder al noemde was niet gelogen. Ook vandaag lag het tempo zo verschrikkelijk hoog. Met meerdere Continental renner aan het vertrek en een hele grote hoeveelheid Elite-mannen was het niet verbazingwekkend dat het flink hard ging.

En toch was het niet de snelheid op zich die me nekte. Ik was stom genoeg om achteraan te staan bij de start. In een peloton van zo’n honderd renners is dat alles behalve handig. Vanaf het vertrek probeerde ik uit alle macht naar voren te komen, wat redelijk goed lukte, maar voorin blijven was een ander verhaal.

Ik merkte duidelijk dat het lang geleden was dat ik voor het laatst koerste. De comfort was ver te zoeken en echt mijn plekje houden zat er niet bij. Daarnaast was ook mijn bochtentechniek niet sterk genoeg, waardoor ik steeds weer afstand verloor.

Hierdoor kwam ik veel achterin te zitten en dat is op een bochtig parcours alles behalve handig. Na iedere bocht ontstaat er namelijk een harmonica effect, waardoor de achterste renner flink moeten sprinten om terug bij de eersten te komen. Het duurde dan ook slechts drie rondes voordat ik het peloton moest laten lopen.

Flink teleurgesteld. Ik voelde mij direct weer de pannenkoek die ik altijd geweest ben. Zin om mij nog zes keer te laten dubbelen had ik niet en dus ben ik na een half uur afgestapt en terug naar huis gereden.

Op zoek naar andere trainingskoersjes dan maar.

CU: #104 Schijt | #105 Trekker | #106 Juniorenselectie

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

104_Schijt.png

Daar loop ik dan. Langs dan kant van het weg, nog drie kilometer te gaan tot huis. Mijn fiets in mijn hand en mijn voorwiel in de lucht. Ondertussen ben ik van boven tot onder bedekt in koeienmest. Gelukkig is het mooi weer.

Het was een warme dag, zo’n 25 graden. Ik had besloten om een duurtraining te doen van zo’n ruime zestig kilometer. Vanuit huis ben ik naar de kust gefietst om langs de duinen in Katwijk te belanden, daar een bakkie te doen en vervolgens met een ommetje weer naar huis te fietsen.

De training was heerlijk. Ik voelde mij goed en genoot van het zonnetje. Dus toen er vlak voor het eind op een lang stuk langs de snelweg een trekker voor me de weg opdook, kon ik het niet laten om erachteraan te rijden.

Met ruim 50 per uur reed ik uit de wind bij de trekker. Lange tijd was het leuk, tot het moment dat het ding over een drempel reed. Alle mest die eraan gekleefd zat kwam in een klap naar beneden zetten en een regen van schijt vloog me om de oren. Wellicht was het toch niet zo’n goed idee geweest om hier achter te gaan zitten.

Een kilometer verderop werd het alleen nog maar erger: een klapband aan mijn voorwiel. Met een doffe klap landde mijn velg op het asfalt… en brak. De bovenkant van mijn velg lag volledig in stukken en wonder boven wonder wist ik mijn fiets recht te houden.

Nu had ik wel een reservebandje bij me, maar een reservevelg paste helaas niet in mijn achterzakje. En dus werd het lopen. Drie kilometer lang marcheerde ik moet mijn fiets in mijn hand en van onder tot boven bedekt in de koeienschijt naar huis.

Ik maak nog eens wat mee zo.

CU: #105 Trekker | #106 Juniorenselectie | #107 Aanval vd Dag

Share this post


Link to post
Share on other sites

'Lange tijd was het leuk, tot het moment dat het ding over een drempel reed. Alle mest die eraan gekleefd zat kwam in een klap naar beneden zetten en een regen van schijt vloog me om de oren.' :lachen: 

Share this post


Link to post
Share on other sites

105_Trekker.png

Van 20 tot 22 april werd de EPZ Omloop van Borsele verreden, een wereldbeker wedstrijd voor junior-dames. Ook ik zat weer zoals ieder jaar in de ploegleiderswagen.

De koers van dit jaar was echter alles behalve leuk. Na de tijdrit van vrijdag was het op zaterdag al meteen volledig raak. De ene valpartij na de andere valpartij vond plaats en bijna alle ploegen hadden wel iemand die de koers moest verlaten. Zo ook wij, want na één rit in lijn waren er nog maar drie van de zes rensters over.

De laatste dag was helaas nog veel erger. De ploegleiders waren duidelijk geschrokken van de eerste dag, wat voor een enorme chaos in de volgerskaravaan zorgde. Menig ploegleider dacht niet meer aan zijn collega’s.

Een valpartij halverwege koers was hier een mooi valpartij van. De Duitse nationale selectie had twee rensters erbij liggen die bij hulp nodig hadden met hun materiaal. De ploegleider van de Duitsers hielp de eerste renster die hij tegenkwam, terwijl de ander 100 meter verderop om hulp bleef roepen. “Die wordt wel opgevangen door een ander,” dacht ik nog. Maar toen ik met auto 15 de renster tegenkwam, was ik de eerste die voor haar stopte. Collegialiteit was duidelijk ver te zoeken vandaag.

Maar collegialiteit was niet het enige dat niet aanwezig was vandaag. De regel “veiligheid van de rensters gaat voor alles” was ook niet aanwezig. Zo was er een Belgische ploegleider die een renster had aangereden en zat ik zelf laat in de koers bijna in een veel groter ongeluk.

De groep voor mij werd verkeerd gestuurd. Van de drie ploegleiders voor mij, zag er één dat te laat. Volle bak gooide hij zijn auto op de rem, de veiligheid van iedereen om zich heen in gevaar brengend. Ikzelf had op dat moment twee rensters achter mijn auto en had de keuze: de auto redden of de rensters redden. Ik koos voor de rensters en stuurde mijn auto rechts de berm in.

De rensters konden gelukkig door en konden de ploegleider voor mij maar net ontwijken. Mijn auto daarentegen stond volledig klem in een berm die wel erg stijl naar beneden liep. Met vier wielen stond ik los van de grond. Ik kon werkelijk geen kant op.

Gelukkig waren we in Zeeland, de plek waar je bij de eerste beste persoon kan aanbellen met de vraag of ze een trekker in de tuin hebben staan. En zo geschiedde.

Direct stond de hele buurt klaar om te helpen en takelden we de auto weer veilig de weg op. Wonderbaarlijk genoeg zit er geen krasje op. Ik baal van het incident, maar was blij dat ik mijn auto goed genoeg onder controle had om erger te voorkomen. Maar vooral ben ik blij met de keuze die ik maakte: veiligheid van de rensters eerst.

Ik heb me echt verbaasd over mijn collega’s deze koers. Ik hoop dat ik dit niet vaak meer hoef mee te maken.

CU: #106 Juniorenselectie | #107 Aanval vd Dag | #107 Limburg

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

De koers achter de koers heb ik ook een paar keer meegemaakt, wat een onverantwoorde gekkenhuis kan dat zijn zeg.

Share this post


Link to post
Share on other sites

106_Juniorenselectie.png

Mijn werk op Papendal begint leuke klusjes op te leveren. De bondscoach van de junior-mannen is erg tevreden over me en heeft me daarom uitgenodigd op alle trainingskamp die er dit seizoen gaan komen. Zo ben ik van de zomer bijvoorbeeld aanwezig op de Limburgse Testdagen en op het trainingskamp in Oostenrijk, waar we het parcours van het WK Wielrennen gaan verkennen.

Van 23 tot 25 april was er ook zo’n trainingskamp. Op Papendal hielden we een driedaags kamp voor de tweedejaars junior mannen. Onderstaand stond op het programma:

Maandag: 80km duurtraining – Themasessie topsport lifestyle

Dinsdag: 1,5h duurtraining – Power Profile Test – Themasessie carrière stappen

Woensdag: 1h lostrappen – 2,5h Posbanktraining

Voor mijzelf was het best een spannende week. Van de groep junioren was er maar één die mij al kende en dus moest ik mij weer opnieuw gaan bewijzen. Daarbij kwam dat ik zelf het hele kamp mee zou trainen en die gasten toch behoorlijk hard rijden.

Zo bleek de eerste dag al, waar we een D1-training met 33 gemiddeld aflegden. Uiteraard zat ikzelf iets hoger in mijn hartslag, maar het ging verrassend soepel.

Bij de Power Profile Test was ik verantwoordelijk voor de sprinttesten van 5 seconden en 1 minuut en ’s avonds zou ik de themasessie moeten improviseren. Degene die eigenlijk zou komen had dezelfde dag nog afgezegd en dus bood ik aan om het op me te nemen. Dat ging verrassend goed. Ik kon de renners echt nieuwe inzichten bieden en ze waren enorm geïnteresseerd in wat ik te vertellen had.

Ook de Posbank training was mijn pakkie an. De opdracht die ik meekreeg: de moeten helemaal naar de kloten. Zo gezegd zo gedaan. We voerden een intervaltraining uit waarbij we 8x volle bak de Zijperberg opgingen.

Het leuke aan zulk soort trainingen is dat het karakter van de renner goed komt bovendrijven. Al snel is er een onderscheid tussen de doorzetters en de afhakers.

De week was een leuke uitdaging voor mij en volgens mij is de uitdaging geslaagd. Op dit niveau echt van toegevoegde waarde zijn is een leuk besef voor mijzelf. Ook de bondscoach waardeerde mijn inbreng. Zijn enige tip: “Wees wat vaker trots op jezelf en laat dat ook zien. Daar heb je alle reden toe.”

CU: #107 Aanval vd Dag | #107 Limburg | #108 Denemarken

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wanneer zit je in Oostenrijk?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Op 13-5-2018 om 19:17 zei Tijn:

Wanneer zit je in Oostenrijk?

23 juli tot 1 augustus

Share this post


Link to post
Share on other sites

107_Aanval_vd_Dag.png

Op 29 april deed ik opnieuw een poging tot een trainingskoers. Dit keer in Alphen a/d Rijn. Het niveauverschil met Papendal was aanzienlijk, waardoor ik hier makkelijker mee kon komen.

De gewenning in het peloton was nog niet helemaal daar. Tijdens de koers reed ik simpelweg op kop of in het laatste wiel. Omdat er weinig wind stond leverde dat geen gevaar op en was het eigenlijk wel een goede tactiek.

Het begin van de koers gebruikte ik om de concurrentie eens goed te bekijken. Er reden een aantal sterke mannen mee die elkaar volledig in de greep hielden. Demarreerde de een, dan achtervolgde de ander. Het was duidelijk dat er geen wegkomen aan was wanneer je simpelweg demarreerde.

Na een half uur koers kwam er echter een goede kans: het drie-ronde-klassement. In deze klassementen wordt er drie rondes achter elkaar gesprint in een soort puntenkoers. Wie na drie rondes de meeste punten heeft wint prijzengeld.

Uiteraard waren het deze zelfde mannen die voor het geld gingen en dus zag ik mijn kans. Direct op de meet van de derde sprint ging ik vol aan. De mannen die zojuist gesprint hadden hielden hun benen stil en zagen me vertrekken.

Twee man kreeg ik met mij mee. Gelukkig maar, want alleen zou ik het nooit redden. Het waren twee sterke renners en dus was het meteen duidelijk: dit was het moment.

De voorsprong groeide. 10 seconden… 20 seconden… 30 seconden… 40 seconden… Dit gaan we halen, wist ik. Mijn tong lag bijna op mijn voorwiel, maar ik wist dat ik het vol ging houden.

En toen was het plotseling over. Een van mijn medevluchters moest eraf en plotseling waren we met zijn tweeën. Al snel merkte ik dat twee man echt te weinig is voor een vlucht. Zowel fysiek als mentaal klapte er iets en ook ik moest eraf.

De enige overgebleven vluchter bleef nog een kilometer of vijf vooruit, totdat ook hij gegrepen werd. Terug in het peloton gaven we elkaar nog even een hand. Dit was de vlucht van de dag geweest en als we met zijn drieën waren gebleven dan hadden we het ongetwijfeld gered.

In de finale begon het te regenen. Ik was moe en had geen zin om teveel risico’s te nemen. Ik sprintte wel mee, maar zat te ver van achteren om nog serieus mee te doen. Het eindigde in een tiende plaats.

CU: #108 Limburg | #109 Denemarken | #110 Onderhoud

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now