Stefanvk

[Blog] Train de Trainer

265 posts in this topic

Je bent een helt! :love4:

Share this post


Link to post
Share on other sites

108_Limburg.png

Na het trainingskamp op Papendal was het al vrij snel tijd voor het volgende trainingskamp. Een wielervereniging uit het Westland had een selectie van acht talenten aan mij meegegeven om een paar dagen met ze te trainen.

De samenstelling van dit kamp was erg prettig. Alle renners uit te groep trainden al bij mij en doordat het allemaal ambitieuze renners waren, kon ik diep ingaan op lastige stof.

Wel had ik een hele diverse groep mee: 4 junior-mannen, 2 nieuweling-mannen en 2 nieuweling-dames.

Het trainingskamp duurde van dinsdag tot vrijdag en bevatte het volgende programma:

Dinsdag: Sprinttraining

5 sprints één tegen één

4 lead-out sprints

5 keirin sprints

Woensdag: Tijdrittraining

Twee trainingen op de dag. 12 kilometer warming up en vervolgens 12 kilometer tijdrit.

Na de eerste tijdrit werden de gegevens geanalyseerd om ’s middags de tijdrit te kunnen verbeteren

Donderdag: Klimtraining

Duurtraining met beklimmingen. 75 kilometer die langer gemaakt kon worden door de beklimmingen meerdere keren te doen.

Beklimmingen: Camerig (2x), Simpelveld, Eyserbosweg, Gulperberg, Dodemansweg, Cauberg

Vrijdag: Duurtraining

Rondje duur van 60 kilometer met nog één maal de Gulperberg

Tests

Om de renners te testen hebben we de Camerig in tijdritvorm gedaan. De data van deze beklimming worden gedeeld met de bondscoaches van de KNWU, zodat ze dit kunnen vergelijken met andere renners en zo een beeld kunnen krijgen van de klimvaardigheden van de renners. De beste prestatie was hier van een van de nieuwelingen-dames, die de beste van haar leeftijd en de nummer drie van de junior-dames was.

Ook gebruikten we de Gulperberg als krachtsmeting. Hier wist een van de junior mannen de Strava KOM te pakken en zo sneller boven te zijn dan de profs in de Volta Limburg Classic.

Themasessies

In de avonden hielden we thema sessies om overige onderwerpen van het wielrennen te bespreken. We bespraken te volgende onderwerpen:

-       Carrièreplanning (herhaling sessie Papendal)

-       Tactiek: gebruik maken van je sterke punten

-       Conflicthantering: hoe ga je om met andere belangen

 

Al met al een leuke week, waar de renners veel hebben kunnen leren.

CU: #109 Denemarken | #110 Onderhoud | #111 Onderhoud

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik lees dit om de zoveel tijd eens bij. Prachtige blog en inderdaad verwezenlijkingen waar je trots op mag zijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

109_Denemarken.png

Na de twee trainingskampen zat het fietsen voor mij er even op. In drie weken zou ik in twee buitenlandse meerdaagses aan het werk zijn. Allereerst de Tour de Himmelfart in Denemarken en vervolgens de Lotto Thuringen Ladies Tour in Duitsland.

De twee verschillen flink van elkaar. Thuringen is een grote internationale koers, waar we het weer op mogen nemen tegen grote ploegen als Canyon-Sram en Sunweb. Himmelfart daarentegen was een kleinschalige koers voor jonge rensters. Hier nam ik een onervaren groep junior-dames en nieuweling-dames mee naartoe.

Het is een leuke afwisseling met de topsport koersen. Deze week had ik namelijk vooral rensters mee die zichzelf nog volledig moeten ontdekken. Een groep rensters met het nodige talent, moet ik hier vanaf het nul-punt leren wielrennen. Daar waar ze zich altijd als pelotonvulling hebben gezien, is het aan mij de taak om ze te leren hoe je kunt koersen voor de winst.

Het leverde een week op waar geen enkel succesje geboekt werd, maar waar de rensters wel heel veel bijleerden.

Wat een week als deze mooi maakt, is het besef dat over een paar jaar deze meiden waarschijnlijk degene zijn die ik meeneem naar Thuringen of Valencia. Nog mooier is het om dat besef te zien ontstaan bij de renster zelf: stap voor stap beter worden kan ze naar een hoog niveau brengen.

CU: #110 Onderhoud | #111 Onderhoud | #112 Gevallen kwartjes

Share this post


Link to post
Share on other sites

110_Onderhoud.png

Het wielerseizoen is volle bak in gang. Met de ploeg rij ik half Europa door naar de mooiste wielerkoersen. Het is ontzettend druk, maar ondertussen geniet ik enorm van alles wat ik aan het doen ben.

Maar ondertussen schiet mijn eigen wielrennen er een beetje bij in. Ik heb het geluk dat een deel van de tripjes bestaat uit trainingskampen, maar verder kom ik weinig aan fietsen toe. Met wedstrijden als de Tour de Himmelfart en de Thuringen Ladies Tour ben ik weken van huis zonder dat ik zelf op een fiets zit.

Training bestaat daarmee voornamelijk uit onderhoud. Ik probeer gewoon net voldoende te fietsen om niet volledig terug te vallen na de boost die ik van de trainingskampen krijg.

Mentaal is dat wel weer even lastig. Zoals jullie gemerkt hebben, wil ik alles wat ik doe ook echt goed doen. Dat zit er op het moment met mijn eigen wielrennen niet zo in.

Het is nog even volhouden. Vanaf eind juni krijg ik weer iets meer tijd. Hopelijk kan ik dan in de zomer weer een redelijk trainingsprogramma aanhouden. De vele trainingskampen die eraan komen motiveren in ieder geval om nog even bezig te blijven.

In Oostenrijk wil ik kunnen vliegen. Dat is momenteel het doel. Want hoe anders ga ik in godsnaam de nationale juniorenselectie bijhouden als het bergop gaat?

CU:  #111 Voor de winst | #112 Hoe kwartjes vallen | #113 Nieuwe dromen

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

De junioren mannen selectie :lachen: ?

niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites
4 uur geleden zei Buus:

De junioren mannen selectie :lachen: ?

niet.

Weet jij misschien waar Cancellara dat moortje heeft gekocht? Die wil ik ook :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites

111_Voor_de_winst.png

Ik snap het niet. Ik snap er echt geen hol van. Ik voel mij goed, ontzettend goed. Ik fiets als de brandweer en mijn benen lijken sterken dan ooit. Het voelt geweldig, maar ik snap er vrij weinig van.

Blijkbaar hebben de trainingskampen mij beter gedaan dan ik van te voren had ingeschat. Want ineens doe ik vooraan mee in de koers. Terwijl mijn collega’s ongenadig hard zaten af te zien, fietste ik meer dan gemakkelijk mee in de laatste trainingskoers.

Het was weer eens een klassieke sprinterskoers. Er stond nauwelijks wind en iedereen lette op elkaar. Als je niet hard genoeg demarreerde kwam je überhaupt niet weg. Maar goed, met zulke goede benen wilde ik het toch eens proberen.

Vanuit het laatste wiel (plek 50) reed ik op mijn dooie akkertje het hele peloton door de wind voorbij en eenmaal op plek vijf demarreerde ik weg op een veilig tempo: hard, maar niet naar de kloten. Direct was ik verbaasd hoe hard ik ging. Verbaasd was de rest duidelijk ook. Ik was weg. Helemaal alleen.

Er werd volle bak achtervolgd, maar ze kwamen niet dichterbij. Sterker nog, ik liep uit. Pas toen ze met zijn allen gingen draaien, wisten ze het gat te dichten.

De test was geslaagd: mijn benen waren goed. Nu kon ik gaan koersen voor de winst. In de laatste ronde reed ik weer zonder al te veel moeite het hele peloton voorbij. Ik naam plaats op plek vijf en zat klaar om de sprint aan te gaan.

Twee plekken voor me zat de favoriet voor vandaag. Ik kon twee dingen doen: blijven zitten en tweede worden. Of hem verrassen en gaan voor de winst. Ik koos het laatste.

De sprint was tegenwind en ik wist dat ik te vroeg aan ging. Toch wist ik in mijn opzet te slagen. Ik verraste de favoriet. Ik lag op kop. Nek aan nek gingen we naar de streep. Heel even dacht ik dat ik ging winnen.

Maar de streep lag te ver. In de laatste tien meter werd ik door vier man ingehaald en werd ik zesde. Jammer. Maar ik kon koersen voor de winst en dat voelde erg lekker.

CU:  #112 Hoe kwartjes vallen | #113 Nieuwe dromen | #114 Duurtraining

Share this post


Link to post
Share on other sites

112_Hoe_kwartjes_vallen.png

In augustus kregen we een mailtje: een renster van een vereniging in de buurt wilde bij ons komen rijden. Ze wist niet of ze er klaar voor was, maar wist wel dat ze weg wilde. Haar huidige ploeg had het vertrouwen niet in haar.

Dat snapte ik niet zo goed. Zonder al te veel observatie had ik haar altijd als een goede renster gezien. Het was een ruwe diamant waar nog heel veel aan moest gebeuren.

Toen ze bij de ploeg kwam, kwam ze ook bij mij trainen. “Wist je dat je kan klimmen?” vroeg ik haar. Ze schudde haar hoofd. “Nee, maar ik vind het wel leuk.”

Het makkelijke in deze situatie was dat de teammanager het volste vertrouwen in mij heeft en hij haar wedstrijdprogramma volledig aanpaste naar mijn wensen: later aan het seizoen beginnen en een volledig buitenlands klimprogramma.

Samen met de renster werkten we een plan uit. Plotseling had er iemand heel veel vertrouwen in haar en werd ze geholpen om het uiterste uit zichzelf te halen. In overleg besloten we dat ze meermaals op trainingskamp naar Zwitserland zou gaan, waar ze kon leren klimmen.

Eind april werd al snel duidelijk dat ze enorme progressie geboekt had. Haar Power Profile Test was beangstigend verbeterd en ineens deed ze vooraan in het koers. In het Belgische Schellebelle reed ze voor het eerst in haar leven naar het podium.

Dat podium kreeg snel een vervolg. In de UCI 2.2 Tour of Uppsala (Zweden) reed ze naar een tweede plaats. Voor het eerst stonden de ogen in het vrouwenwielrennen op haar gericht.

Uppsala bleek slechts een voorbode. De Int. Lotto Thuringen Ladies Tour zou haar grote doorbraak worden. Hier kreeg ze de kans op zich te laten zien op wereldniveau (wat de Dauphiné voor de mannen is, is Thuringen voor de vrouwen).

Ze reed de ene topuitslag na de andere en na de vijfde etappe met finish op de Hankaberg stond ze plotseling op plek 13 in het algemeen klassement en tweede in het jongerenklassement. Slechts drie seconden scheidde haar van leidster Lianne Lippert (Sunweb).

Plotseling waren we aan het battlen met Sunweb. We hadden Movistar en FDJ al verslagen en zojuist was ook de eerste klap aan Sunweb uitgedeeld. Het was Valencia all over again. We bevonden ons in de zevende hemel en wisten niet wat ons overkwam.

Natuurlijk wonnen we het gevecht niet. Op de een na laatste dag miste ze de slag en zakte ze in het klassement. Het kan geen feest blijven natuurlijk.

En toch blijft het dat wel een beetje. Opnieuw gebeuren er dingen die we eerder niet voor mogelijk hadden gehouden.

Nu zetten we ons plan door. Het volgende doel ligt aan het einde van het seizoen: de Tour de l’Ardeche. En wie weet, heel misschien, gebeurt er ook nog wel wat moois op het Nederlands kampioenschap. We kunnen op zijn minst hopen.

CU:  #113 Nieuwe dromen | #114 Duurtraining | #115 WK Voetbal

Share this post


Link to post
Share on other sites

113_Nieuwe_dromen.png

Ik hou nu al zo’n twee maanden mijn tanden stijf op elkaar. En ik moet zeggen dat ik daar niet zo goed in ben. Ik kan prima geheimen bewaren, maar van dit project wordt ik te enthousiast.

Gelukkig mag het hoge woord er bijna uit. Nog even en ik mag het nieuwe project gaan aankondigen waar we mee bezig zijn. Nog even en ik mag vertellen dat een droom van mij en van vele anderen echt gaat uitkomen.

Het volgende wielerseizoen zou er wel eens heel anders uit kunnen gaan zien. De afgelopen tijd zijn we hard bezig geweest met het opstellen van nieuwe plannen. We kunnen het wielrennen op een hele nieuwe manier gaan benaderen.

Eigenlijk is het idee heel simpel. Zo simpel dat nooit eerder iemand op het idee is gekomen. Al wie dat wel deed ging ten onder aan grootheidswaanzin.

En dat is nu net waarom het mij wel gaat lukken: ik hoef het niet groot te doen, ik ga het goed doen. Zo is het altijd geweest en zo gaan we het blijven doen.

Goed. Anders. Vernieuwend. Nog even en we mogen het gaan aankondigen. Nog even en mijn droom komt uit.

Stay tuned… En tot die tijd: doe gerust een gok.

CU:  #114 Duurtraining | #115 WK Voetbal | #116 Virtual Reality

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Iets als en professionele club ipv teams?

nee, zou het niet weten eigenlijk.

Share this post


Link to post
Share on other sites

114_Duurtraining.png

Even terug naar het hier en nu. Want terwijl ik met mijn hoofd in de wolken hang op trainersvlak, moet er aan mijn eigen vorm nog wel wat bijgeklust worden. Zoals ik eerder al zijn is het trainen de laatste tijd nogal onregelmatig en voelt het meer als onderhouden dan als opbouwen. De ene dag voelt super, dan andere dag waardeloos.

Gelukkig is het mooi weer. Dat maakt de motivatie om naar buiten te gaan toch weer wat hoger. Gezien de hoeveelheid beschikbare tijd nogal wat schommelt bij mij, ben ik maar gestopt met daar tegenin proberen te trainen en het gewoon maar te accepteren. Ik train daarom nogal in uitersten: veel of niet.

Hoewel het nogal tegenstrijdig is met een klassieke periodisering, zet ik momenteel veel in op duurtraining. Ik probeer gebruik te maken van het mooie weer om veel uren te maken.

Daarmee train ik redelijk tegen de logica in: in de winter kort en intensief en in de zomer lang en rustig. Normaal gezien wil je als wielrenner het tegenovergestelde, je gaat steeds intensiever trainen naarmate je dichtbij je doel komt.

Toch is het wel een bewuste keuze. Gezien mijn hoeveelheid beschikbare tijd er niet beter op wordt, heb ik de ambitie om nog iets op wedstrijdniveau te presteren definitief losgelaten en train ik nu om goed mee te komen met de groepen die ik train. Wellicht dat dat laatste eigenlijk nog wel een grotere uitdaging is, maar het vereist wel een andere trainingsaanpak.

Een belangrijk onderdeel daarvan is dat ik langere duurtrainingen aan moet kunnen en dus wilde ik meer lange trainingen uitvoeren. Afgelopen heb ik daar goed aan kunnen werken. Op dinsdag twee uur duurtraining en een trainingskoers, op woensdag en donderdag drie uur klimmen in Limburg en op vrijdag 4,5 uur in de Ardennen leverden bij elkaar een behoorlijke trainingsweek op.

Deze week hoop ik opnieuw weer wat lange ritten te kunnen maken, al zal het dit keer in het vlakke westen zijn. Ondertussen staan namelijk ook de Nederlandse Kampioenschappen op het programma.

CU:  #115 WK Voetbal | #116 Virtual Reality | #117 NK Verhaal 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

115_WK_Voetbal.png

Het mooiste aan de zomermaanden: de eindeloze stroom van mooie sportevenementen. Zo dit jaar het WK Voetbal, waar ik als Nederlander toch met een dubbel gevoel naar kijk. Gelukkig heb ik in de drie maanden dat ik in België heb gewoond nog even een België-sjaal opgepikt en kan ik de Rode Duivels aanmoedigen.

Ikzelf heb tot mijn vijftiende ook gevoetbald. Jarenlang ben ik keeper geweest en in mijn laatste drie jaar was ik actief als links buiten. Ik was nooit een heel getalenteerd voetballer, maar vaak kon ik het verschil maken door het spel van de tegenstander te analyseren en gebruik te maken van hun zwaktes.

Na jarenlang te hebben gevoetbald, ben ik ermee gestopt omdat de regionale voetbalcultuur me niet beviel. In een gemiddelde wedstrijd werd er langer gevochten dan gevoetbald en de coaches deden rustig mee.

Het spelletje ben ik echter altijd interessant blijven vinden en dus kijk ik ook nu met grote interesse naar het WK Voetbal. Als wielrenner is het heel interessant om de verschillen tussen de twee sporten te zien. Beide sporten kunnen op zowel organisatorisch als sportief vlak veel van elkaar leren.

Zo kan het voetbal nog heel veel leren van het manier van trainen die we in het wielrennen kennen. Piekmomenten kennen ze in het voetbal bijvoorbeeld nauwelijks, terwijl het erg interessant zou zijn om op het WK Voetbal in topvorm te zijn, waarbij ook nog nagedacht kan worden of je die vorm in het begin of het eind van het toernooi wilt hebben.

En zo zijn er veel meer onderwerpen die in het voetbal nog kunnen worden aangepakt. Het lijkt mij dan ook erg leuk om na mijn carrière als wielertrainer nog eens terug te keren naar het voetbal en een voetbalvereniging te gaan trainen.

Andersom kan het wielrennen organisatorisch heel erg veel leren van het voetbal. Dat is in de balsport namelijk veel beter voor elkaar. In onze nieuwe plannen (die op 10 juli publiekelijk worden gemaakt) hebben we het voetbal als inspiratiebron gebruikt en hebben we geprobeerd te leren van de goede voorbeelden die er worden gegeven.

Maar goed, als ik vanavond op de bank zit mag al het organisatorisch geneuzel gewoon weer even van tafel. Dan juichen we onder het genot van bier en barbecue gewoon zo hard mogelijk voor de Rode Duivels.

CU:  #116 Virtual Reality | #117 NK Verhaal 1 | #118 NK Verhaal 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

116_Virtual_Reality.png

In de aanloop naar het Nederlands Kampioenschap Tijdrijden zijn we aan de slag gegaan met een nieuw probeersel: Virtual Reality. Een student sportpsychologie benaderde ons om een onderzoek hierover uit te voeren, een project dat we uitermate interessant vonden.

Het onderzoek draaide om het verbeteren van de parcoursverkenning. Voorafgaand aan het NK Tijdrijden, kregen de rensters het parcours te zien door middel van een Virtual Reality Bril. Deze bril zetten ze op, terwijl ze fietsten op een tacx. Zo kregen ze het gevoel echt op het parcours te fietsen.

Het gebruik van deze bril levert niet alleen parcourskennis op, maar verbetert ook een effect dat we in de sportpsychologie imagery noemen. Dit betekent dat je door middel van inbeelding je lichaam kan trainen en kan voorbereiden op wat er komt.

De aansturing van je spieren heeft namelijk veel te maken met signalen die vanuit je hersenen komen. Het trainen van die signalen, kan je al helpen om beter te worden in de uitvoering. Zo kun je bijvoorbeeld beter worden in het uitvoeren van een push-up, door je in te beelden dat je een push-up uitvoert. Wellicht een leuke trainingsmethode voor de bankhangers onder ons.

De rensters waren erg positief over het gebruik van de bril en gaven aan zekerder te zijn van hun prestatie in de tijdrit. Enig nadeel was dat sommige rensters er duizelig of misselijk van werden, wanneer ze met de bril op de fiets zaten.

CU:  #117 NK Verhaal 1 | #118 NK Verhaal 2 | #119 NK Verhaal 3

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Is die Evy Kuijpers er eentje van jou?

Share this post


Link to post
Share on other sites
23 uur geleden zei Buus:

Is die Evy Kuijpers er eentje van jou?

Nee, die is van de grote concurrent. Wel diep respect voor hoe ze reed gisteren. 

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

117_NK_Intro.png

Afgelopen week stond het Nederlands Kampioenschap Wielrennen op het programma. Deze kampioenschappen worden verspreid over ene aantal weken georganiseerd en worden in alle verschillende categorieën verreden.

Het mooie van de NK’s is dat een grote verscheidenheid wielerverhalen oplevert. Het ene verhaal eindigt in een trui of een medaille, het andere eindigt in tranen en weer een ander verhaal kent beiden. Het beschrijven van alle NK-verhalen die ik deze week heb meegemaakt is geen doen. Daarom heb ik de vier mooiste verhalen uitgeschreven. Deze verhalen krijgen jullie tussen vandaag en donderdagmiddag te lezen. Vanaf dan is het even een weekend wachten. Maandag publiceer ik dan de mooie nieuwe plannen, waarover ik het eerder al had. Daarmee krijgen jullie de mogelijkheid om de plannen eerder te lezen dan dat de persberichten de deur uit gaan.

117_NK_Verhaal_1.png

Ze was al Nederlands Kampioen in het veld en won de titel eveneens al eens op de mountainbike. Het wegwielrennen was echter altijd al het mindere onderdeel wanneer het op de nationale kampioenschappen ging.

Het meisje van 15 jaar had de laatste seizoenen veel te verduren gehad, wat betreft commentaar op haar aanpak. Wielrennen, mountainbiken en veldrijden combineren was geen doen, zo was de algemene mening. De eerste vraag die ze mij stelde toen ze in november 2016 bij mij kwam trainen was dan ook: “kan ik alle disciplines blijven doen?”

Mijn antwoord was ja. Daar waar ik het een Elite-renster niet zou aanraden, vind ik een brede wieleropleiding erg belangrijk. De combinatie tussen de disciplines maakt dat ze een complete wielrenster wordt, iets waar ze in de toekomst nog profijt van gaat hebben.

Belangrijk hierbij is altijd dat de renster niet te veel gaat doen. Bij zoveel disciplines ben je continu aan het schrappen in wedstrijdprogramma’s en doe je eigenlijk alles “half”, iets wat geen profijt oplevert voor de korte termijn.

Alles draaide daarmee om pieken op het juiste moment. Dit lukte in 2017 al op het NK Veld en dit jaar gingen we het opnieuw proberen op het NK Weg.

Tot aan het NK had ze nog geen platte prijs gereden. Meermaals had de ploegleider geïrriteerd bij me op de stoep gestaan om te vertellen dat ik er toch eens iets aan moest gaan doen. “Heb geduld,” was altijd mijn antwoord geweest.

Gelukkig heb ik de aanpak altijd goed aan de renster uit kunnen leggen en heeft ze het volste vertrouwen in het programma dat ze krijgt. Met datzelfde vertrouwen vertrok ze aan het NK Weg. “Vandaag is een piekmoment. Vandaag ben ik goed.”

Toen het peloton in stukken brak zat ze aan de voorkant mee en samen met haar ploeggenote maakte ze de koers hard. Het tempo lag hoog. Aan alles kon je aflezen dat vandaag haar dag zou zijn.

In de sprint van 25 rensters was ze de eerste die aanging. Ze creëerde een gat en was op weg naar de titel. Alles eruit. Alles voor de titel. En nipt geklopt worden op de streep. 3e. Brons. Het was geen kampioenschap, maar het was wel het grote succes waar ze al zo lang weer naar uit keek.

Na de streep reed ze naar me toe en gaf me een omhelzing. “Brons! Ik ben zo blij!”

Later kwam de ploegleider er nog eens bijstaan. “Je bent dus toch wat laat in vorm dit seizoen, hè?” Het was geen compliment. Blijdschap was nauwelijks te bespeuren. De renster keek mij nog eens aan en lachte naar haar ploegleider. “Ja. Maar ik heb gepiekt op het juiste moment. En daar gaat het om!”

CU:  #118 NK Verhaal 2 | #119 NK Verhaal 3 | #120 NK Verhaal 4

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now