Stefanvk

[Blog] Train de Trainer

239 posts in this topic

118_NK_Verhaal_2.png

Voor een van de meiden was de Thuringen Rundfart een enorm succes. Voor het eerst liet ze zich zien aan het internationale wielerpubliek en wist ze menig interesse op te wekken. In de laatste etappe, de tijdrit, wist ze ook verrassend sterk te rijden. Dat terwijl het pas haar tweede officiële tijdrit was.

Het NK Tijdrijden hadden we om die reden eigenlijk nooit in beeld gehad, maar dat veranderde toen een journalist haar in de voorbeschouwing als een van de topfavorieten noemde. “Kan ik misschien toch nog rijden, Stefan?” was al snel daarna de vraag.

Om niet helemaal als leek aan de start te verschijnen, ben ik toch nog maar even de tijdrit met haar gaan trainen. Na de houding wat verbetert te hebben en de energieverdeling te hebben gesproken, kwam we er al snel achter dat er nog wel eens wat in kon zitten op het NK. In de training reed ze al rond met een gemiddelde van boven de 41kmh.

Belangrijk  in haar ontwikkeling vond ik om haar ambitie nog eens goed te prikkelen. En dus stelden we een duidelijk doel: als we gaan, dan gaan we voor de winst (bij de Elite zonder contract). De inzet was daarmee een gemiddelde snelheid van boven de 42kmh. Dat was in 2017 immers de winnende snelheid.

Tijdens het NK was ze erg goed begonnen. Waar anderen voor versnellingsmomenten kozen, gingen wij voor een vlakke tijdrit. Ze was immers als geen ander in staat om in het begin op fysieke kracht te rijden en in de finale kracht te putten uit de aanmoedigingen van haar trainer. Tijdens de tijdrit bouwden mijn aanmoedigingen zich dan ook langzaam op van “let op je houding” tot “Doe het! Alles voor de titel!”.

Eenmaal over de streep kwam ze uit op een gemiddelde snelheid van 42,2 kilometer per uur, een fantastische rit. Maar de vreugde verdween als sneeuw voor de zon toen de uitslag er kwam.

Vierde.

De concurrentie bleek moordend te zijn dit jaar. De snelste Elite z.c. renster won het kampioenschap met een snelheid van boven de 43kmh. De tijdrit was gereden zoals gewenst, maar het leverde de meest ondankbare plek op. Vierde…

En toen pas kwam het moeilijkste moment van de dag. Eenmaal terug bij de tent, moest ze haar eigen verdriet opzij zetten en blij zijn voor haar ploeggenoot. Zij had namelijk de bronzen medaille gewonnen.

Na de hele dag meeleven met één renster had zelfs ik moeite om oprecht blij te zijn. We hadden brons, een schitterende prestatie. Maar ineens voelde alles ontzettend dubbel op. 3 en 4. Voor het team een topresultaat. Voor de één een mooie medaille, voor de ander een ondankbare plek.

CU: #119 NK Verhaal 3 | #120 NK Verhaal 4 #121 ???

Share this post


Link to post
Share on other sites

119_NK_Verhaal_3.png

Even een stapje opzij naar de junioren mannen. Ook bij hun NK had ik renners aan het vertrek. Een van hen was de grote outsider voor de titel.

De renner was een van de sterkste renners uit het peloton, maar toch leek er een soort vloek over hem te heersen. Hoewel hij er vaak dichtbij zat, had hij nog nooit een grote koers weten te winnen.

In kleinere wedstrijden was hij altijd heer en meester. Overwinning na overwinning kwamen hem toegevlogen. En toch was het altijd net niet raak in de klassiekers.

Maar vandaag was het vertrouwen hoog. Vandaag was hij in topvorm. Zijn zegeloze reeks moest vandaag op de mooist denkbare manier aan een einde komen.

Dat gevoel werd tijdens de koers als maar meer bevestigd. Hij voelde zich enorm sterk en waar je de een na de ander af zag haken, leek hij nog moeiteloos rond te fietsen.

Ook de wedstrijd leek precies in de juiste plooi te vallen. Er werd hard gereden en de kopgroep van de dag werd op korte afstand gehouden. Nooit zou de voorsprong meer bedragen dan 25 seconden.

De renner besloot zelf ook een duid in het zakje te doen wat betreft het terughalen van de kopgroep. Die hoeveelheid energie had hij nog wel over. En dus liep de voorsprong terug. Tien seconden… vijf seconden…

De kopgroep zou terugkomen. Dat kon toch niet anders? Of toch niet? Het was laat in de koers en de voorsprong was weer opgelopen naar 20 seconden. Bijval kreeg de renner niet meer. Iedereen was moe. Het was immers een zware koers geweest.

Dan nog maar eens zelf op kop. Vijftien seconden… tien seconden… vijf seconden…

Het peloton strandde op vijf seconden. De renner won de massasprint met overmacht. Hoofdschuddend kwam hij over de streep. Dat hij zijn benen al een tijdje stil hield en dat er op de meet nog iemand hem van plek zeven naar plek acht verdreef kon hem niet meer schelen.

Vandaag was zijn dag. Vandaag had zijn droom uit kunnen komen. Had die kopgroep, die de hele dag al in het zicht reed, nou gewoon even teruggepakt geweest… Hij had zomaar kampioen kunnen zijn.

De vloek van de grote koersen blijft nog altijd bestaan.

CU: #120 NK Verhaal 4 | #121 ???

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vind ik leuk, zeg ik... Natuurlijk niet zo leuk dat ze naast het podium viel, maar wel leuk om deze verhalen te lezen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

120_NK_Verhaal_4.png

Afgelopen zaterdag stond het NK voor de Elite vrouwen op het programma. Na de derde en vierde plaats op de tijdrit, gingen we opnieuw op zoek naar medailles. En wie weet, misschien ook wel een trui.

Dat de Elite met contract en Elite zonder contract samen in één peloton reden had grote invloed op de wedstrijd. Zelf actie ondernemen was eigenlijk vrij nutteloos. Zo bleek de eerste vlucht van de dag, waar de winnares van het brons op de tijdrit bij zat, al vrij snel een kansloze onderneming.

Het was dus een dagje profs volgen. En die profs, die hadden er zin in. Eenmaal in de lokale rondes werd er volle bak gekoerst. Groep na groep moest uit het peloton lossen. Het zorgde ervoor dat bijna honderd rensters de eindstreep niet haalden. Onder hen ook de nodige profs. Zo had Parkhotel Valkenburg bijvoorbeeld een behoorlijke delegatie naast de weg staan.

En eerlijk is eerlijk: ook bij ons vielen er veel slachtoffers. Uiteindelijk bleven we met vier rensters over in het peloton dat zou strijden om de prijzen.

Om goud zou het echter niet gaan. Twee clubrensters wisten mee te springen met de kopgroep van de profs en daar de koers van hun leven te rijden. Dat de winnares terecht gewonnen had, zou buiten discussie staan.

Daarachter ging het dus nog om brons. Zenuwachtig stond ik in de finishstraat te wachten op het peloton. Gelukkig zorgde mijn lengte ervoor dat ik de aankomst heuvelop goed kon overzien.

Daar kwam het peloton! En shit.. we zaten niet op kop. Rensters van Jan van Arckel en NWVG gingen als eerste de sprint aan. Dit ging fout…

Of toch niet! De renster die woensdag naast de medailles greep, sprintte nu volle bak om het peloton heen. Even viel ze nog stil, maar ze wist haar concurrente goed klem te zetten. BRONS! Het was binnen!

Direct zette ik een sprint in om de renster te achtervolgen. Tweehonderd meter verderop kwam ik haar tegen met de soigneur. “Hoe.. hoe.. hoeveelste… b..b..bbbb ben ik?” Ze wist dat ze brons had, maar durfde nog niet te juichen totdat ze het mij hoorde zeggen.

“Derde! Brons! Je hebt het geflikt!” Direct stortte de renster volledig in elkaar. Alle spanning ging volledig uit het lichaam. Ze kon het maar nauwelijks geloven.

Ik denk dat ze zich de interviews die ze daarna heeft gegeven niet meer kan herinneren. Ze was met haar hoofd in de wolken. Voor mij was het prachtig om haar te volgen en te beseffen hoe mooi het was dat ik hieraan bij heb kunnen dragen. De renster zou zelf zeggen dat het volledig aan mij te danken was dat ze vandaag op het podium stond, maar uiteindelijk is het haar doorzettingsvermogen geweest die haar zover heeft gebracht.

Niet veel later stonden we bij het podium en luisterden we naar het Wilhelmus. Op het podium kon de renster haar tranen niet inhouden, zo gelukkig als ze was. Een grote hoeveelheid publiek zag het gebeuren en vond het prachtig. Het betekende duidelijk heel veel voor haar.

Terwijl alle ogen op haar gericht waren, stond ik drie meter verderop vol trots te kijken. Ook ik kon gerust een traan laten rollen. Er was immers niemand die op dat moment naar mij zou kijken. En dat was precies zoals het hoorde.

CU: #121 ???

Share this post


Link to post
Share on other sites

121_End_to_End.png

Persbericht_Swabo_Ladies.nl-1.png

Persbericht_Swabo_Ladies.nl-2.png

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mooie plannen! Moet voor de jongere rensters ook wel lekker zijn om te weten dat je de tijd hebt om door te ontwikkelen in dezelfde omgeving. 

Hopelijk lukt het om nog wat sponsors te vinden, de komende jaren! :) 

Share this post


Link to post
Share on other sites

122_Testdagen.png

Het is inmiddels alweer een maand geleden dat ik van mij heb laten horen. Sinds het persbericht vliegt het werk mij om de oren. Een gemiddelde dag bestaat uit intake gesprekken met rensters en sponsoracquisitie. Zelf fietsen is er de laatste twee weken dan ook weinig van gekomen.

De maand juli heb ik echter wel nog veel op de fiets gezeten. Toen was ik aan het werk in Sittard bij de Limburgse Testdagen. Mijn tripje naar Oostenrijk was niet door gegaan, omdat deze testdagen wegens succes waren verlengt. Maar ook in Limburg heb ik mij prima vermaakt.

De Limburgse Testdagen zijn een opvolging van de oude RAP-dagen. Deze dagen worden door de KNWU gebruikt om jong talent in beeld te krijgen en ze een stapje verder te helpen in hun ontwikkeling.

In drie series van drie dagen hebben we met de renners trainingen gedaan in de heuvels, een klimtest met ze gedaan en ze vooral veel geprobeerd te leren over het wielrennen.

Voor mijzelf was dit een hele mooie uitdaging. Over een groot deel van de training had ik zelf de leiding. Wetende dat ik de bondscoaches en de wielerbond vertegenwoordigde was dat best wel even wennen.

Dit maakte dat ik zelf ook een hoop leerde als trainer. In het bijzijn van andere topcoaches moest ik echt het uiterste uit mijzelf halen om te laten zien wat ik in mij had. Ondertussen merkte ik dat ik die bewijsdrang zoveel mogelijk naast mij neer moest zien te leggen en gewoon moest zorgen dat ik mijn werk goed deed.

De maand leverde mij ook flink wat trainingsarbeid op. Negen dagen fietsen in de heuvels was ook voor mij een goede training. Dat ik het deze weken vrij gemakkelijk bij kon benen, was een leuke motivatie om het trainen te blijven onderhouden.

CU: #123 Selecteren | #124 Sponsoren | #125 Terug in training

Share this post


Link to post
Share on other sites

123_Selecteren.png

Toen we begin juli het persbericht de deur uitdeden stond onze mailbox roodgloeiend. De ene na de andere aanmelding kwam binnenstromen. Niet alleen voor de profploeg overigens, want ook voor de Elite zonder contract, de junioren en de nieuwelingen kwamen de nodige aanmeldingen binnen.

Er zijn inmiddels veel meer mails binnen gekomen dan er plekken zijn. Ik heb ze nooit geteld, maar we zullen op dit moment rond de vijftig sollicitaties zitten. De ervaring leert dat die stroom voorlopig nog niet ophoudt. Tot eind oktober blijven er vaak veel rensters solliciteren, ook al zijn ze dan vaak veel en veel te laat.

Voordat we rensters aan konden nemen, was het eerst belangrijk om onze eigen selectiecriteria duidelijk te krijgen. Of ja, eigenlijk mijn selectie criteria, want een van mijn functies in de ploeg is het scouten van nieuw talent en het vaststellen van de potentie van de rensters. Het gehele intakeproces van de ploeg was mijn verantwoordelijkheid. Een behoorlijk lastige taak, gezien ik eigenhandig de droom van een renster in vervulling kan brengen of het laatste beetje hoop kan doen opbranden.

De selectiecriteria:

-        We gaan geen rensters vragen. Iedere renster die voor de ploeg uitkomt, moet zelf dolgraag voor de ploeg willen rijden en moet de ploeg dus zelf benaderen.

-        We focussen ons in alle categorieën op jong talent. Opleiden blijft de focus van de ploeg en dus zullen we voornamelijk rensters onder de 23 aannemen.

-        We moeten potentie zien in de toekomst van de renster. Dit betekent onder andere dat ze in bepaalde mate moet kunnen klimmen.

-        Het karakter van de renster is belangrijk. Teamwork staat bovenaan en dus moet de renster binnen de groep passen. Onvoorwaardelijk door het vuur willen gaan voor je ploeggenoten is een must.

-        De renster moet een commitment met de ploeg aan willen gaan en open staan voor begeleiding. De ploeg is meer dan een wedstrijdprogramma.

-        Er komt maximaal één buitenlandse renster in de ploeg, omdat we de focus op Nederland willen houden.

Nu we anderhalve maand verder zijn, zijn de ploegen voor 95% gevormd. In de UCI-ploeg en de clubploeg moet nog over één renster een beslissing worden genomen. De juniorenploeg zit vol en in de nieuwelingenploeg is er nog ruimte voor twee rensters.

Het is eind augustus. Iedereen die nu belt is te laat. Zo snel kan het gaan. En man, wat hebben  we vier ontzettend sterke ploegen klaar staan voor 2019.

CU: #124 Sponsoren | #125 Terug in training | #126 Ardeche Again

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vraag Me dan wel af of ze voor jou kozen omdat ze geen andere aanbieding hadden, of dat ze écht bij jou willen rijden.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Op 21-8-2018 om 13:10 zei Buus:

Vraag Me dan wel af of ze voor jou kozen omdat ze geen andere aanbieding hadden, of dat ze écht bij jou willen rijden.

Dat wisselt heel erg. De een is enorm geïnspireerd door de visie van de ploeg en de ander wil gewoon ergens een leuk wedstrijdprogramma rijden. In een gesprek haal je er vrij snel uit waarvoor de renster komt. Soms zitten er inderdaad rensters tussen die niet perse geïnteresseerd zijn in ons, maar gewoon in de status van profrenster. Anderzijds is er bijvoorbeeld ook een renster die een stapje omlaag doet, omdat ze gelooft dat ze zich bij ons beter kan ontwikkelen. 

Bij alles onder de profploeg wordt al makkelijker om dat uit elkaar te halen, want op dat niveau is er sowieso vrij veel keus.

Share this post


Link to post
Share on other sites

124_Sponsoring.png

Terwijl het team voor het grootste gedeelte al is samengesteld, gaat ondertussen de eeuwige zoektocht naar sponsoren gewoon door. Financieel is het hele plan in principe rond, maar luxe kunnen wij onszelf nog nauwelijks veroorloven. En dus zoeken we hard verder, het ene honderd euro na de andere bij elkaar schrapend.

Ik heb er altijd hard om moeten lachen hier op Focus. Wanneer er een fantasie wielrenverhaal wordt opgezet krijg je vaak een budget voor je neus met voetbalbedragen om daar renners van te kopen. Dat zijn vaak bedragen die voor mannenploegen al veel en veel te hoog zijn.

Het financiële verschil tussen mannen- en vrouwenwielrennen is ook nog flink aanwezig. Zo heb je met ieder bedrag vanaf een miljoen euro een ploeg van het formaat Boels, Canyon of Wiggle.

Ons budget is nog een behoorlijk stuk klein. Zo hebben wij het 2018 seizoen gedraaid op een budget van 25.000 euro. Het budget voor volgend seizoen is inmiddels het dubbele, maar ook dat is natuurlijk nog bijzonder weinig.

Een bedrijf is al sponsor voor het bedrag van 1000 euro. Als je bedenkt dat je dan sponsor bent van een professionele wielerploeg, zou je denken dat het storm loopt. Maar nee, het is verdomde lastig om sponsoren te vinden.

De laatste maanden bestaat ik meerdere dagen in de week aan het opstellen van sponsorbrochures en het doen van sponsoracquisitie. Soms leidt het tot een nieuwe sponsor en soms heb je het idee dat je het allemaal voor niets doet.

Voor het opbouwen van de financiën is heel veel geduld nodig. Geduld dat ik eigenlijk zelf niet heb. Gelukkig ben ik zelf niet de eindverantwoordelijke op dit gebied.

CU: #125 Terug in training | #126 Ardeche Again | #127 Testjes

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

125_Terug_in_training.png

Het zal jullie vast wel zijn opgevallen dat er de laatste tijd niet heel veel updates meer zijn over mijn eigen training en dat het vooral over coaching gaat. Ik denk dat dat wel een beetje tekenend is geweest over de indeling van mijn activiteiten de laatste maand.

Sinds ik terug ben vanuit Limburg heb ik weinig meer op de fiets gezeten. Iedere vorm van motivatie is al een tijdje volledig weg. Voorlopig wijt ik dat maar een beetje aan de drukte met de ploeg. Alle tijd die ik aan de ploeg bestaat is mentaal behoorlijk belastend. In zo’n periode wordt zelf trainen ineens gewoon weer extra werk, werk dat ik graag laat vallen.

En dus zit ik mentaal weer een beetje in dezelfde cirkel als ik vorige zomer zat. Ik besef me dat ik weer moet gaan bewegen, maar kan me er niet toe zetten. Iedere poging om te gaan trainen eindigt in een nog lagere motivatie voor de training.

Net als vorige zomer zit ik weer op internet te googlen naar andere manieren om te sporten die bij mij zouden passen. Maar iedere sport waar ook maar een klein beetje competitie in zit, betekent dat je wedstrijden hebt in het weekend. Dat is dan weer iets dat ik mij niet kan veroorloven.

Vorig jaar had ik er een maand aan introductietrainingen bij de American Football club voor nodig om erachter te komen dat wielrennen mijn enige optie was. Dit jaar probeer ik voortijdig tot die conclusie te komen.

Het moet gewoon weer gebeuren. Ik moet weer gaan trainen.

Een van de dingen die mij nu tegenhoud is het niet af willen zien voor een lager prestatie. En dus neem ik mijzelf maar voor dat ik harder wil rijden dan ik vorig jaar rond deze tijd deed. Wellicht is dat een doelstelling waardoor ik mijzelf kan uitdagen.

 CU: #126 Ardeche Again | #127 Testjes | #128 Sprinten

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kan iemand mij trouwens uitleggen hoe het komt dat dit topic is vastgemaakt aan de bovenkant van de lijst? :lachen:

Share this post


Link to post
Share on other sites

126_Ardeche_Again.png

Een jaar geleden was de Tour de l’Ardeche een van de eerste wedstrijden waar ik over schreef. De week in Frankrijk is ook dit jaar weer een van de hoogtepunten van mijn wielerseizoen.

Na de Ronde van Valencia en de Thuringen Ladies Tour is dit de derde grote buitenlandse meerdaagse die ik als ploegleider mag doen. En ook volgend jaar zal ik mij op dit soort wedstrijden gaan richten. Het zijn de wedstrijden die ik het leukst vind om te doen en die mij het beste liggen. En daarbij komt dat ik als ZZP’er geen vrij hoef te vragen op mijn werk.

Vorig jaar gingen we naar de koers om te ontdekken. Zulke zware koersen als deze waren we immers niet gewend. Dit jaar gaan we de wedstrijd echter met een andere gedachte in: we hebben een kopvrouw. Het klimtalent dat zich in Thuringen en op het NK liet gelden is inmiddels alleen maar beter geworden en dus gaan we de koers in met een doel: het jongerenklassement wordt van ons.

Ik ben al weken bezig met het voorbereiden van de koers. Alles is tot in de puntjes geregeld. Dat moet het ook zijn, willen we dat de rensters zonder stress de wedstrijden in kunnen gaan.

Voor het jongerenklassement zullen wij de strijd aan moeten gaan met de topfavoriet Nikalo Novikova, de Europees kampioene U23. De eerste dagen gaan daar belangrijk voor zijn. De eerste dag starten we met twee vlakke etappes (hoe verzinnen ze het?), waar het dragen van de leiderstrui een reële doelstelling is. De tweede dag eindigt met aankomst op een korte klim, het terrein waarop onze kopvrouw perfect uit de voeten kan.

Als alles goed gaat, zou het er zomaar op kunnen uitdraaien dat we op dag drie een leiderstrui te verdedigen hebben wanneer de aankomst op de Mont Ventoux ligt. Wat zou dat mooi zijn.

Maar goed, dat moet nog wel even gebeuren natuurlijk.

 CU: #127 Testjes | #128 Sprinten | #129 Innsbruck

Share this post


Link to post
Share on other sites
Op 4-9-2018 om 18:29 zei Stefanvk:

Kan iemand mij trouwens uitleggen hoe het komt dat dit topic is vastgemaakt aan de bovenkant van de lijst? :lachen:

Omdat goede shit bovenaan hoort.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heerlijk bezig zeg.

Mooi rondje in de Ardèche ook. Zitten een paar serieuze ritten bij. Ben benieuwd naar het gevecht met Noskova - Nikalo Novikova, mooi man :lachen:

Share this post


Link to post
Share on other sites

127_Testjes.png

Terug op de fiets. En we beginnen weer met een testje. Ik probeer het te zien als het eerste testje van mijn wielerseizoen.

Vandaag stond er een 5 minuten test en een 20 minuten test op het programma. Allereerst even mijn vorige resultaten:

5 Minuten Test:

-        29 juli 2017: 246 watt

-        20 september 2017: 335 watt

-        26 oktober 2017: 354 watt

-        22 december 2017: 378 watt

20 Minuten Test:

-        29 juli 2017: 202 watt

-        20 september 2017: 263 watt

-        26 oktober 2017: 284 watt

-        22 december 2017: 293 watt

Ik wilde vandaag in ieder geval mijn waardes van 29 juli 2017 verbeteren. Dat die van 20 september nog niet mogelijk waren wist ik vrij zeker.

Voor de vijf minuten test had ik mijzelf als doel gesteld de 300 watt te halen. Gezien dat de 20 minuten waarde was waar ik vorige winter op geëindigd ben, wilde ik dat nu vijf minuten vol houden.

Ik beet mijzelf er echter volledig op stuk. De laatste minuut stortte ik in en haalde ik nauwelijks de 200 watt meer. Met een gemiddelde van 279 watt kwam ik van de fiets.

Direct kon ik naar buiten rennen, om de inhoud van mijn maag weer naar buiten te werken. Ik vroeg mij af waar ik mee bezig was, waarom ik mijzelf dit eigenlijk aan deed. Tien minuten laten zat ik weer op de fiets voor de 20 minuten test.

Tegen de verwachtingen van dat moment in, ging die test heel zo slecht nog niet. Ik kon de test lichtjes opbouwen om zo uit te komen op 236 watt.

Beide testen waren dus aanzienlijk hoger dan de test van 29 juli 2017, maar ook aanzienlijk lager dan die van 20 september 2017. Met de Tour de l’Ardeche nog op komst, lijkt het mij niet realistisch op ervan uit te gaan dat ik de 20-9 waardes ga halen voor diezelfde datum. Maar wellicht is het wel mogelijk om voor 1 oktober daar weer aan te komen.

CU: #128 Sprinten | #129 Innsbruck | #130 Ardeche

Share this post


Link to post
Share on other sites

128_Sprinten.png

In mijn vorige training had ik de 5 minuten en 20 minuten waarde getest. Vandaag stond in het teken van de korte afstanden: de 5 seconden en de 1 minuut.

5 seconden:

-        29 juli 2017: 765 watt

-        20 september 2017: 954 watt

-        26 oktober 2017: 1041 watt

-        22 december 2017: 1128 watt

1 minuut:

-        29 juli 2017: 439 watt

-        20 september 2017: 539 watt

-        26 oktober 2017: 584 watt

-        22 december 2017: 619 watt

Deze training deed ik drie sprints en een keer de minuutwaarde. Doelstelling was om boven de 1000 watt te komen in de sprint (als maximaal, niet als 5 seconden) en om de 29 juli waarde op de minuut te overtreffen.

Deze test ging verrassend goed. De eerste sprint leverde al direct een maximaal vermogen van 1006 watt op. De tweede sprint ging naar 1085. De laatste overtrof echter al mijn verwachtingen. Hier haalde ik een maximaal vermogen 1202 watt: zo hoog heb ik nog nooit gescoord. De vijf seconden waarde bleef echter wel hangen op 972 watt. Dit was geen nieuw record, maar wel een verbetering van zowel de juli als de september score.

De minuutwaarde heb ik vervolgens iets te behoudend gereden. Ik wilde vooral niet instorten, met de vijf minuten test van deze week in mijn hoofd. Wel verbeterde ik mijn juli 2017. Ik kwam uit op 463 watt.

CU: #129 Innsbruck | #130 Ardeche | #131 Swedish

Share this post


Link to post
Share on other sites

129_Innsbruck.pngmage upload

Vandaag had ik een Hill Reps-training op het programma staan. Hierbij was het in principe de bedoeling om meerdere keren korte klimmetjes te doen. Echter had Zwift daarvoor net de verkeerde kaart in gebruik die dag en dus werd het een dagje op het virtuele WK-parcours in Innsbruck.

Eén maal de beklimming van het parcours leek mij daarmee ook wel voldoende. De lengte van de klim viel mij echter flink tegen. Ik had mij er flink op verkeken. Zeven kilometer klimmen bleek toch verder dan gedacht.

Dat was ook wel goed terug te zien in mijn krachtsindeling. In de eerste vijf minuten van de klim verbeterde ik mijn 5 minuten waarde van 279 naar 288 watt. Ook verbeterde ik mijn 20 minuten waarde van 236 naar 249 watt. Maar na die 20 minuten was het wel behoorlijk op en heb ik het laatste stukje naar boven rustig uitgepeddeld, om zo met een ruime 25 minuten boven te komen.

Ik merkte wel dat het fysiek al wat beter ging dan tijdens mijn eerste test en dat als ik er echt voor het gereden mijn 5- en 20 minuten waarde allebei nog wel een stuk hoger hadden gekund. Het bied in ieder geval weer een beetje hoop.

CU: #130 Ardeche 1 | #131 Ardeche 2 | #132 Swedish

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now