Stefanvk

[Blog] Train de Trainer

226 posts in this topic

118_NK_Verhaal_2.png

Voor een van de meiden was de Thuringen Rundfart een enorm succes. Voor het eerst liet ze zich zien aan het internationale wielerpubliek en wist ze menig interesse op te wekken. In de laatste etappe, de tijdrit, wist ze ook verrassend sterk te rijden. Dat terwijl het pas haar tweede officiële tijdrit was.

Het NK Tijdrijden hadden we om die reden eigenlijk nooit in beeld gehad, maar dat veranderde toen een journalist haar in de voorbeschouwing als een van de topfavorieten noemde. “Kan ik misschien toch nog rijden, Stefan?” was al snel daarna de vraag.

Om niet helemaal als leek aan de start te verschijnen, ben ik toch nog maar even de tijdrit met haar gaan trainen. Na de houding wat verbetert te hebben en de energieverdeling te hebben gesproken, kwam we er al snel achter dat er nog wel eens wat in kon zitten op het NK. In de training reed ze al rond met een gemiddelde van boven de 41kmh.

Belangrijk  in haar ontwikkeling vond ik om haar ambitie nog eens goed te prikkelen. En dus stelden we een duidelijk doel: als we gaan, dan gaan we voor de winst (bij de Elite zonder contract). De inzet was daarmee een gemiddelde snelheid van boven de 42kmh. Dat was in 2017 immers de winnende snelheid.

Tijdens het NK was ze erg goed begonnen. Waar anderen voor versnellingsmomenten kozen, gingen wij voor een vlakke tijdrit. Ze was immers als geen ander in staat om in het begin op fysieke kracht te rijden en in de finale kracht te putten uit de aanmoedigingen van haar trainer. Tijdens de tijdrit bouwden mijn aanmoedigingen zich dan ook langzaam op van “let op je houding” tot “Doe het! Alles voor de titel!”.

Eenmaal over de streep kwam ze uit op een gemiddelde snelheid van 42,2 kilometer per uur, een fantastische rit. Maar de vreugde verdween als sneeuw voor de zon toen de uitslag er kwam.

Vierde.

De concurrentie bleek moordend te zijn dit jaar. De snelste Elite z.c. renster won het kampioenschap met een snelheid van boven de 43kmh. De tijdrit was gereden zoals gewenst, maar het leverde de meest ondankbare plek op. Vierde…

En toen pas kwam het moeilijkste moment van de dag. Eenmaal terug bij de tent, moest ze haar eigen verdriet opzij zetten en blij zijn voor haar ploeggenoot. Zij had namelijk de bronzen medaille gewonnen.

Na de hele dag meeleven met één renster had zelfs ik moeite om oprecht blij te zijn. We hadden brons, een schitterende prestatie. Maar ineens voelde alles ontzettend dubbel op. 3 en 4. Voor het team een topresultaat. Voor de één een mooie medaille, voor de ander een ondankbare plek.

CU: #119 NK Verhaal 3 | #120 NK Verhaal 4 #121 ???

Share this post


Link to post
Share on other sites

119_NK_Verhaal_3.png

Even een stapje opzij naar de junioren mannen. Ook bij hun NK had ik renners aan het vertrek. Een van hen was de grote outsider voor de titel.

De renner was een van de sterkste renners uit het peloton, maar toch leek er een soort vloek over hem te heersen. Hoewel hij er vaak dichtbij zat, had hij nog nooit een grote koers weten te winnen.

In kleinere wedstrijden was hij altijd heer en meester. Overwinning na overwinning kwamen hem toegevlogen. En toch was het altijd net niet raak in de klassiekers.

Maar vandaag was het vertrouwen hoog. Vandaag was hij in topvorm. Zijn zegeloze reeks moest vandaag op de mooist denkbare manier aan een einde komen.

Dat gevoel werd tijdens de koers als maar meer bevestigd. Hij voelde zich enorm sterk en waar je de een na de ander af zag haken, leek hij nog moeiteloos rond te fietsen.

Ook de wedstrijd leek precies in de juiste plooi te vallen. Er werd hard gereden en de kopgroep van de dag werd op korte afstand gehouden. Nooit zou de voorsprong meer bedragen dan 25 seconden.

De renner besloot zelf ook een duid in het zakje te doen wat betreft het terughalen van de kopgroep. Die hoeveelheid energie had hij nog wel over. En dus liep de voorsprong terug. Tien seconden… vijf seconden…

De kopgroep zou terugkomen. Dat kon toch niet anders? Of toch niet? Het was laat in de koers en de voorsprong was weer opgelopen naar 20 seconden. Bijval kreeg de renner niet meer. Iedereen was moe. Het was immers een zware koers geweest.

Dan nog maar eens zelf op kop. Vijftien seconden… tien seconden… vijf seconden…

Het peloton strandde op vijf seconden. De renner won de massasprint met overmacht. Hoofdschuddend kwam hij over de streep. Dat hij zijn benen al een tijdje stil hield en dat er op de meet nog iemand hem van plek zeven naar plek acht verdreef kon hem niet meer schelen.

Vandaag was zijn dag. Vandaag had zijn droom uit kunnen komen. Had die kopgroep, die de hele dag al in het zicht reed, nou gewoon even teruggepakt geweest… Hij had zomaar kampioen kunnen zijn.

De vloek van de grote koersen blijft nog altijd bestaan.

CU: #120 NK Verhaal 4 | #121 ???

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vind ik leuk, zeg ik... Natuurlijk niet zo leuk dat ze naast het podium viel, maar wel leuk om deze verhalen te lezen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

120_NK_Verhaal_4.png

Afgelopen zaterdag stond het NK voor de Elite vrouwen op het programma. Na de derde en vierde plaats op de tijdrit, gingen we opnieuw op zoek naar medailles. En wie weet, misschien ook wel een trui.

Dat de Elite met contract en Elite zonder contract samen in één peloton reden had grote invloed op de wedstrijd. Zelf actie ondernemen was eigenlijk vrij nutteloos. Zo bleek de eerste vlucht van de dag, waar de winnares van het brons op de tijdrit bij zat, al vrij snel een kansloze onderneming.

Het was dus een dagje profs volgen. En die profs, die hadden er zin in. Eenmaal in de lokale rondes werd er volle bak gekoerst. Groep na groep moest uit het peloton lossen. Het zorgde ervoor dat bijna honderd rensters de eindstreep niet haalden. Onder hen ook de nodige profs. Zo had Parkhotel Valkenburg bijvoorbeeld een behoorlijke delegatie naast de weg staan.

En eerlijk is eerlijk: ook bij ons vielen er veel slachtoffers. Uiteindelijk bleven we met vier rensters over in het peloton dat zou strijden om de prijzen.

Om goud zou het echter niet gaan. Twee clubrensters wisten mee te springen met de kopgroep van de profs en daar de koers van hun leven te rijden. Dat de winnares terecht gewonnen had, zou buiten discussie staan.

Daarachter ging het dus nog om brons. Zenuwachtig stond ik in de finishstraat te wachten op het peloton. Gelukkig zorgde mijn lengte ervoor dat ik de aankomst heuvelop goed kon overzien.

Daar kwam het peloton! En shit.. we zaten niet op kop. Rensters van Jan van Arckel en NWVG gingen als eerste de sprint aan. Dit ging fout…

Of toch niet! De renster die woensdag naast de medailles greep, sprintte nu volle bak om het peloton heen. Even viel ze nog stil, maar ze wist haar concurrente goed klem te zetten. BRONS! Het was binnen!

Direct zette ik een sprint in om de renster te achtervolgen. Tweehonderd meter verderop kwam ik haar tegen met de soigneur. “Hoe.. hoe.. hoeveelste… b..b..bbbb ben ik?” Ze wist dat ze brons had, maar durfde nog niet te juichen totdat ze het mij hoorde zeggen.

“Derde! Brons! Je hebt het geflikt!” Direct stortte de renster volledig in elkaar. Alle spanning ging volledig uit het lichaam. Ze kon het maar nauwelijks geloven.

Ik denk dat ze zich de interviews die ze daarna heeft gegeven niet meer kan herinneren. Ze was met haar hoofd in de wolken. Voor mij was het prachtig om haar te volgen en te beseffen hoe mooi het was dat ik hieraan bij heb kunnen dragen. De renster zou zelf zeggen dat het volledig aan mij te danken was dat ze vandaag op het podium stond, maar uiteindelijk is het haar doorzettingsvermogen geweest die haar zover heeft gebracht.

Niet veel later stonden we bij het podium en luisterden we naar het Wilhelmus. Op het podium kon de renster haar tranen niet inhouden, zo gelukkig als ze was. Een grote hoeveelheid publiek zag het gebeuren en vond het prachtig. Het betekende duidelijk heel veel voor haar.

Terwijl alle ogen op haar gericht waren, stond ik drie meter verderop vol trots te kijken. Ook ik kon gerust een traan laten rollen. Er was immers niemand die op dat moment naar mij zou kijken. En dat was precies zoals het hoorde.

CU: #121 ???

Share this post


Link to post
Share on other sites

121_End_to_End.png

Persbericht_Swabo_Ladies.nl-1.png

Persbericht_Swabo_Ladies.nl-2.png

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mooie plannen! Moet voor de jongere rensters ook wel lekker zijn om te weten dat je de tijd hebt om door te ontwikkelen in dezelfde omgeving. 

Hopelijk lukt het om nog wat sponsors te vinden, de komende jaren! :) 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now