Stefanvk

[Blog] Train de Trainer

273 posts in this topic

143-250-260.png

In de afgelopen twee weken ben ik ook gewoon door gegaan met het opbouwen van de 5 minuten blokken. Zo stonden vier keer vijf minuten 250 watt en vier keer vijf minuten 260 watt op het programma.

Beide trainingen gingen vrij gemakkelijk. Tussen de blokken door kon ik goed herstellen en aan mijn hartslag is te zijn dat het vierde blok niet direct veel meer moeite kost dan het eerste blok.

Vanmiddag staat de 270 watt op het programma. Ook daarvan verwacht ik dat het mij prima af zal gaan. Dat zal de laatste bloktraining worden voordat de trainingen met de ploeg gaan beginnen.

Bloktraining 4x 5 minuten 250 watt

143-Chart.png

Bloktraining 4x 5minuten 260 watt

143-Chart-2.png

CU: #144 270 | #145 Trainingsweekend | #146 280

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

144-270.png

Gisteren stond de bloktraining op 270 watt op het programma. Dit was het vermogen waarvan ik gepland had dat ik het moest leveren voordat het eerste trainingsweekend met de ploeg zou beginnen.

Voorlopig waren alle trainingen volgens plan verlopen. Ze gingen zelfs erg makkelijk. Geen enkele keer had ik getwijfeld of ik de training vol zou kunnen maken.

Maar dit keer was het anders. Ondanks dat ik de dag ervoor nog een uurtje had losgereden, merkte ik bij het eerste blokje direct dat ik nog niet hersteld was van de hardloopwedstrijd. Enkele spieren in mijn bovenbenen begonnen direct te protesteren.

De 270 watt voelde dan ook veel zwaarder dan de 260 watt van vorige week, toen ik wel frisse benen had. Dit keer was er enige doorzettingsvermogen voor nodig om mij door de blokjes heen te slepen. Na het tweede blokje moest ik zelfs even van mijn fiets af om de deur open te zetten, omdat ik het toch wel erg warm had gekregen.

En toch wist ik de training af te maken. Nadat ik het tijdens het tweede blokje erg zwaar had gehad, gingen het derde en het vierde blokje al een stuk beter.

De aanloop naar het eerste trainingsweekend is daarmee volgens plan verlopen. Met vertrouwen kan ik de groepstrainingen in gaan. Nu moet ik er echter nog voor gaan zorgen dat ik verder blijf opbouwen tot januari. Voor het Spanje-trainingskamp met de profploeg gaat immers wat meer nodig zijn.

144-Charts.png

CU: #145 Trainingsweekend | #146 280 | #147 Transfers

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

145-Trainingsweekend.png

De voorbereidingen op het seizoen starten bij ons in november. Het tweede weekend van november is traditioneel het eerste teambuildingsweekend, zo ook dit jaar.

Hierbij stonden we voor een enorme uitdaging: dit jaar zouden er meer dan veertig rensters aanwezig zijn bij het kamp. Veertig vrouwen… met de begeleiding waren we het er nog niet over uit of dat nu juist klonk als een droom of als een nachtmerrie.

En toch, terwijl je een chaos zou verwachten, liep alles verrassend soepel. Het hele weekend bleef de sfeer erg goed. Het leeftijdsverschil tussen de jongste (14 jaar) en de oudste (42 jaar) bleek nauwelijks een probleem te vormen. De profs moesten juist hard lachen om de rond stuiterende kinderen, terwijl de jonge rensters juist weer enorm opkeken tegen de sterke profs.

Op het drie dagen durende trainingskamp voerden we iedere dag een duurtraining uit. Voor de Elites waren deze drie uur, voor de nieuwelingen en junioren twee uur. Als teammanager van de jeugdopleiding ging ik de eerste twee dagen met de nieuwelingen/junioren mee en de laatste dag reed ik mee met de Elites. Tot mijn eigen genoegen merkte ik dat ik de laatste dag geen enkele moeite had om het tempo te volgen, zelfs niet met de grote hoeveelheid wind die er stond langs het IJsselmeer.

De rest van de tijd vulden we in met teambuildingsactiviteiten. De eerste avond organiseerden we een dropping en de volgende ochtend startten we de dag om  uur met een nuchtere wandeltocht. Alleen die wandeltochtjes zorgden al voor de nodige spierpijn.

Zaterdagmiddag stond er een wisselprogramma klaar. De ene helft van de ploeg ging aan de slag met een bootcamp en de andere helft speelde een wielrenvariant van Levend Stratego. Het was leuk om te zien hoe de Elites en Profs nog fanatieker waren dan de nieuwelingen/junioren in wat toch eigenlijk een kinderspelletje was.

’s Avonds stond er een lesje fietsonderhoud op het programma. Terwijl de rensters les kregen van de mekanieker sloop ik met wat collega’s het fietsenhok in om alle fietsen van de jongste categorie onklaar te maken. Wielen eruit, banden eraf, cassettes eraf… succes ermee.

De nieuwelingen, waarvan de meesten nog nooit een bandje hadden verwisselt, vonden het een opvallend leuke grap en gingen snel aan de slag om hun fiets weer in elkaar te zetten. De een met meer succes dan de ander.

De laatste ochtend gebruikten we om informatie te spuwen. De soigneur vertelde wat over voeding, de projectmanager over crowdfunding, een paar ploegleiders over hun wedstrijdaanpak en ik vertelde over de regels die gelden binnen de ploeg.

’s Avonds plofte ik neer op de bank en ik kwam er niet meer vanaf. Vol-Le-Dig gesloopt.

CU: #146 280 | #147 Transfers | #148 290

Share this post


Link to post
Share on other sites

146-280.png

Toen de energie weer een beetje was teruggekeerd na het trainingskamp stond de volgende bloktraining weer op het programma. Dit keer zou ik vier keer vijf minuten op 280 watt gaan rijden.

Wetende hoe zwaar de 270 watt was geweest, zag ik hier toch een beetje tegenop. Hoewel ik toen enorm veel spierpijn had gehad, zou meer vermogen toch moeilijk een heel veel makkelijkere training kunnen betekenen.

En toch ging de training veel makkelijker dan gedacht. De 280 watt kostte heus wel moeite, maar geen moment twijfelde ik of ik het wel zou redden. Daarbij tikte ik een maximale hartslag van 188 aan, wat nog altijd onder mijn omslagpunt is.

Daarmee blijkt toch hoeveel verschil het kan maken als je uitgerust een training start. Immers ging deze training veel makkelijker dan de training van vorige week.

146-Chart.png

CU: #147 Transfers | #148 290 | #149 Giro

Share this post


Link to post
Share on other sites

147-Transfers.png

Iedere zomer staat de transfermarkt wagenwijd open. Teams verdwijnen en nieuwe teams duiken op. Veel rensters zoeken naar een ploeg, andere hebben keuze uit velen.

Dat laatste was het geval voor een van onze rensters. Nadat ze een geweldige Tour de l’Ardeche had gereden stroomden de uitnodigingen binnen. Hierbij gingen de eerste paar uitnodigingen direct de prullenbak in. Een ongeorganiseerde Spaanse ploeg, een dubieuze Belgische ploeg en wat onbetrouwbare Italiaanse ploegjes hoefden niet om een positief antwoord te rekenen. De rensters wist dat ze in deze gevallen veel beter kon blijven zitten waar ze zat.

Maar hoe meer tijd er verstreek hoe beter de aanbiedingen werden. Hele middagen heb ik samen met de renster om de tafel gezeten om uit te pluizen wat de beste stap voor haar zou zijn. Ook voor mijzelf was dit lastig. Ik moest mijzelf ertoe dwingen om de pet van SWABO-ploegleider af te zetten en mij puur te gedragen als de trainer van de renster. Dit werd wel makkelijker gemaakt door het vertrouwen dat de renster in mij legde. Ze was bereid om mijn advies blindelings te volgen en sprak hardop uit dat ze hoe dan ook bij mij zou blijven trainen.

Nog veel wikken en wegen had de renster bijna getekend bij Lotto Soudal toen plotseling de teammanager van Trek – Drops belde. Hij kwam met een aanbod waarvan zelf ik even met mijn ogen moest knipperen. “Tekenen. Nu,” was mijn antwoord toen de renster het aanbod liet zien.

Lange tijd waren we in de veronderstelling dat de renster voor Drops zou gaan rijden. We wisten dat Trek zou vertrekken, maar ook wisten we dat er een nieuwe hoofdsponsor zou zijn.

Maar plotseling werden we uit die droom gehaald. De hoofsponsor besloot om het contract toch niet te tekenen en plotseling had de ploeg een begrotingstekort van een tonnetje of drie. Alle rensters werden verzocht om verder te zoeken naar een andere ploeg.

Het duurde maar een paar uur na die uitspraak voordat de telefoon opnieuw overgang. De teammanager van Parkhotel Valkenburg hing aan de lijn. Ze hadden veel berichtjes van rensters van Drops gehad, maar ze wilden enkel deze renster hebben.

“Laten we het maar doen,” was de conclusie. Immers had de renster al haar doelen bij SWABO al gehaald. Blijven was waarschijnlijk een te veilige optie geweest.

Voor de renster ben ik blij dat ze deze kans alsnog krijgt en ik ben ervan overtuigd dat het de juiste zet is. En toch, ergens diep van binnen, is er nog wel een SWABO-ploegleider aanwezig die deze transfer een klein beetje pijn doet. Ik ben immers maar eens mens.

CU: #148 290 | #149 Giro | #150 Achtervolging

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

148-290.png

Met enige tegenzin hees ik mijzelf op de fiets. Waardoor het kwam wist ik niet, maar erg veel zin in de training had ik niet. Misschien kwam het wel omdat ik wist dat het pijn ging doen.

De bloktraining van 4x 5 minuten 290 watt betekende dat ik een lijn over zou stappen. In de afgelopen drie maanden was het mij nog niet gelukt om vijf minuten achtereen zoveel vermogen te leveren en nu wilde ik dat vier keer achter elkaar gaan doen. Maar goed, het zou moeten lukken. Immers ging de 280 watt van vorige week ook prima.

Maar pijn zou het doen. Deze training was de eerste keer dat ik boven mijn omslagpunt moest om de blokken vol te maken. En dus deden de blokken flink pijn aan mijn benen. Daar waar ik de vorige keren makkelijk in een ritme kwam, was het nu hoe langer hoe meer vechten om de blokken vol te houden.

Tijdens het derde blok voelde ik ineens dat ik echt moest werken en het laatste blok was een hel. Na één minuut was ik volledig verzuurd en dus moest ik mijzelf er doorheen zien te trekken. “Veel omwentelingen, veel omwentelingen, veel omwentelingen,” herhaalde ik tegen mijzelf. Het gevaar om met een lage trapfrequentie en dus teveel op kracht te gaan rijden lag te veel op de loer. Wanneer ik dat zou gaan doen dan zou ik de vijf minuten zeker niet afmaken.

Het lukte mij om de training af te maken. Al vervloekte ik mijzelf dat ik een actieve cooling down had ingesteld, waarbij ik direct na het laatste blok toch nog steeds wel een behoorlijke hoeveelheid vermogen moest trappen.

Voor het eerst twijfel ik of ik de training van volgende week wel ga redden. Het zal alvast niet gemakkelijk gaan.

148-Chart.png

CU: #149 Giro | #150 Achtervolging | #151 300

Edited by Stefanvk

Share this post


Link to post
Share on other sites

149-Giro.png

November is voor rensters en trainers de maand van de planning. Wedstrijdschema’s worden samengesteld en daarmee worden ook de eerste doelen bepaald. Voor de meesten wordt het volledige wedstrijdprogramma van de rensters pas verderop in de winter in elkaar gezet, maar de voornaamste doelstellingen worden al snel gevormd. Immers hebben deze doelstellingen ook hun effect op de wintervoorbereidingen.

Voor ons als ploeg is het nog niet makkelijk om een echt wedstrijdprogramma klaar te maken. Immers zijn we bij de World Tour wedstrijden afhankelijk van een Wild Card. Daar waar de uitnodiging voor Nederlandse wedstrijden als de Ronde van Drenthe en de Amstel Gold Race voor de hand ligt, is het met buitenlandse wedstrijden toch nog maar even afwachten. Zo hebben we besloten om ook alle Belgische World Tour wedstrijden, de wedstrijden in Scandinavië en de Giro d’Italia in te schrijven.

Dat laatste doen we eigenlijk gewoon voor de vorm. Net zoals dat we niet verwachten deel te nemen aan de Ronde van Vlaanderen en Luik Bastenaken Luik, maar toch lijkt het ons goed om onze naam alvast even te laten passeren.

Maar ondertussen is ook een van mijn rensters overgestapt naar Parkhotel Valkenburg, welke bij de eerste vijftiend op de World Tour ranking staat. Deze plek is belangrijk, want zij ontvangen een automatische uitnodiging voor alle wedstrijden.

En daarmee zijn we de afgelopen weken begonnen aan een schitterende nieuwe uitdaging, eentje die je als trainer erg graag van je bucketlist afhaalt. Voor de renster in kwestie heb ik een jaarplan mogen opstellen met een schitterend doel: pieken in de Giro d’Italia.

Iedere keer als ik de woorden uitspreek voelen ze een beetje zweverig, alsof het niet echt is. Giro d’Italia… Giro d’Italia… Giro d’Italia…

Het is misschien wel de grootste uitdaging waar ik vooralsnog voor heb gestaan. En toch heb ik er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen. De plannen zijn gemaakt. Nu de uitvoering nog.

En ach, nog één keertje dan: Giro…. d’Italia….

CU: #150 Achtervolging | #151 300 | #152 Tactiektraining

Share this post


Link to post
Share on other sites

150-Achtervolging.png

Zo langzamerhand betreden het de periode van de Nationale kampioenschappen baanwielrennen. Over het algemeen zijn dat er best een hoop, waardoor ze worden verspreid over een maand. Van het laatste weekend van november tot de jaarwisseling is er bijna ieder weekend wel een kampioenschap te verrijden.

Zo beginnen we jaarlijks met het NK Ploegenachtervolging en Teamsprint. Het weekend daarop volgt dan het NK Omnium. Na een weekje pauze volgt dan het NK Derny en na weer een weekje pauze sluiten we af met vier dagen achter elkaar het NK Onderdelen.

Het Omnium en de losse onderdelen zijn hierbij veruit het belangrijkst, maar de ploegenachtervolging is vaak al wel een leuke dag om eens te kijken hoe iedereen ervoor staat.

Nu SWABO dit jaar flink was uitvergroot en ik ook vanuit mijn bedrijf nog wat renners begeleidde, liep er zo’n beetje een leger rond van renners die door mij getraind werden. De hele dag liep ik van hot naar her om met iedereen even te praten. Hierbij scheelde het dat ik geen vaste coachfunctie had die dag.

De Elites en junioren reden bij de dames in dezelfde categorie. Dat we hier geen goud zouden pakken was duidelijk. Immers was geen enkele van de teams waar renners van mij in reden echt op elkaar afgestemd, terwijl de tegenstand dat wel was. Komend seizoen wil ik daar graag verandering in brengen, maar goed, dat is toekomstmuziek.

Toch wisten we er nog een bronzen medaille uit te slepen. Maar vooral belangrijk was dat de rensters die benen hadden die nodig zouden zijn voor het NK Omnium een week later.

Meer kans was er bij de onder-17 categorie. Daar waar we bij de meiden de topfavoriet waren, wist een van de jongens die ik begeleidde zelfs mij te verrassen. Het dipje dat hij vorig jaar had was hij volledig uit opgestaan en hij verpulverde de tegenstand. Hij werd niet alleen kampioen op de ploegenachtervolging, maar ook op de teamsprint.

Datzelfde kunstje flikte een van de meiden. Dat dit geen verrassing was bleek ook aan de overtuiging waarmee ze dit deed. Die dag bleek in mijn ogen dat we te maken hadden met een groot talent, maar dat liet ze niet zien met haar prestaties. Na afloop van de wedstrijd analyseerde ze koeltjes dat het verhogen van de trainingsuren zijn effect hadden gehad op haar herstelvermogen en ze daardoor in staat was geweest om veel sneller te herstellen van de ploegenachtervolging om vervolgens weer te stralen op de teamsprint.

Als je dat al kan als meisje van veertien dan heb je de sport goed begrepen. Dan ben je coachbaar en ga je ook de komende jaren nog heel veel leren.

CU: #151 300 | #152 Tactiektraining | #153 Vervelend

Share this post


Link to post
Share on other sites

151-300.png

300…

Of toch niet.

De bloktraining waarin ik 4x 5 minuten 300 watt zou moeten trappen bleef ik maar uitstellen. Ik had geen zin, geen motivatie. Wanneer ik aan de training dacht voelde ik de energie direct uit mij stromen.

En dus hoopte ik dat het de dag daarna beter zou zijn. Of de dag daarna. Of misschien de dag daarna. Maar het kwam niet.

Als een blok zag ik op tegen de bloktraining. De eerste paar dagen dacht ik dat ik gewoon op zag tegen het trainen, maar hoe meer dagen er verstreken hoe beter ik begon te begrijpen wat er aan de hand was: ik zag er tegenop om te falen.

Ik wist hoe zwaar de training op 290 watt was geweest en wist dat ik waarschijnlijk de 300 watt niet zou halen. Ik wilde mijzelf niet teleurstellen. Het vooruitzicht dat ik zou zien dat ik iets niet kon was blijkbaar erger dan het vooruitzicht dat ik een training over zou slaan.

Ik wilde niet teveel aan die gedachte toegeven, dus besloot ik wel te gaan trainen. Echter besloot ik ook om een andere training te doen. In een Sprint & Interval Training deed ik een all-out effort van een minuut, twee sprints en een tempo blokje van twee minuten.

Hoewel de intervals goed gingen, merkte ik aan alles dat ik niet lekker in mijn vel zat. Ik vond mijzelf een mietje, een mislukkeling. Hoe kon ik nou zo opzien tegen een simpele bloktraining? Dagelijks vraag ik mijn rensters om het uiterste te geven, maar zelf kan ik het niet. Het lijkt wel of ik het vermogen om af te zien verloren ben.

In mijn woede reed ik overigens wel de hoogste 5 seconden waarde en 1 minuut waarde van het afgelopen half jaar. De scores van 1100 watt en 499 watt waren lang niet slecht, al zou mijn minuut waarde wel hoger moeten kunnen.

De sprint kwam echter wel in de buurt van het beste dat ik ooit gehaald heb: 1126 watt. In ieder geval toch nog iets om blij mee te zijn vandaag.

CU: #152 Tactiektraining | #153 Vervelend | #154 Records

Share this post


Link to post
Share on other sites

152-Tactiektraining.png

Tijdens de winter met ploeg verdelen we de trainingen in twee categorieën: duurtraining en tactiektraining. De duurtraining kent iedereen. Handjes op het stuur en rond pedellen. Deze simpele manier van uren maken is een van de oudere trainingsprincipes, maar hij werkt nog altijd even goed.

Een van de meer vernieuwendere ploegtrainingen zijn de tactiektrainingen. Deze zijn er in verschillende soorten en maten, maar meestal worden deze enkel op technisch vlak uitgevoerd. Ploegen trainen immers vaak op het aantrekken van een sprinttrein en het rijden van een ploegentijdrit, maar echt tactisch trainen wordt er nog zelden gedaan.

Omdat ik zelf een groot liefhebber van het tactisch aspect van de koers en we bij de ploeg hoge waarde hechten aan het teambelang, heb ik een paar jaar geleden de tactiektraining ingevoerd. In deze training krijgen de rensters individueel of per team een doelstelling mee die ze in een koerssituatie moeten zien te verwezenlijken.

De meest simpele variant is het aanval-verdedigingsspel. Hierbij rijden we een koers van 15 kilometer, waarbij Team A als doel heeft de wedstrijd te winnen in een massasprint en Team B als doel heeft de wedstrijd te winnen door solo weg te komen. Hierbij hebben we één regel: je moet overal over nagedacht hebben, maar je mag nergens over twijfelen.

Nadat we dit al meerdere jaren doen met de ploeg is duidelijk te zien dat er vooruitgang wordt geboekt. Het wordt steeds lastiger om evaluatiepunten te vinden, omdat er al steeds meer dingen goed gaan. Het leuke hierbij is het verschil dat ontstaan is tussen de Elites/Profs en de Nieuwelingen/Junioren. Daar waar het verdedigende team van de profs op het gemakje de kopgroep laat spartelen en ze op het laatst terughaalt, springen de junioren direct één op één achter aanvallers aan, om er vervolgens achter te komen dat ze zelf mee zitten in een kopgroep.

Door het unieke karakter van de tactiektraining is het een van mijn specialiteiten geworden als trainer. Het is een training waarmee ik andere zeer goede trainers nog kan verrassen.

En dus is dit hetgeen dat ik over drie weken ga gebruiken om mijn praktijkexamen uit te voeren van de hoogste trainersopleiding die de KNWU aanbiedt: Wielertrainer 4. Duimen maar op een goed resultaat.

CU: #153 Vervelend | #154 Records | #155 Programma Calpe

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now