(21) ‘Op de meer dan terechte zege van Sasha’! De champagne vloeide, net als de voorgaande dag, weer rijkelijk. Rijkelijk in wielertermen welteverstaan: één glaasje. Sasha kon maar niet zwijgen over mijn aandeel in zijn overwinning, en bevestigde nogmaals zijn ochtendlijke woorden. ‘Ik rijd voor Matteo als hij na morgen hoog in het klassement staat. De kans dat ik die tijdrit goed doorkom is klein.’ Iedereen gaat vlot akkoord. Het deed me bijzonder goed, de erkenning die ik miste het voorbije jaar, was er nu in overvloed. Nu was ik moreel verplicht om het waar te maken, of het kon wel eens zeer lastig gaan worden moest het nu opnieuw verknald worden. De check-up van het parcours van de rit tegen de klok bracht weinig dingen aan het licht. Enkel dat een echte hardrijder, die zijn hoog tempo dertien kilometer zou kunnen volhouden, de scherpste tijd zou klokken. Om de beurt gaven mijn ploegmaats en de staf hun pronostiek voor morgenochtend. Vele stemmen gingen naar Adriano Malori, de Italiaans kampioen tijdrijden. Een enkeling gaf Visconti of zelfs mijn naam door. Maar ik deed iedereen een beetje vreemd staren. ‘Schrijf maar op: Francesco Montella.’ Damiano knikte goedkeurend, hij was het met me eens. ‘Als er iets is wat hij kan, dan is dit het wel. Jullie zullen wel zien.’ Bruno geloofde niet echt in zijn kansen, maar schreef, om mijn woorden iets te letterlijk op te nemen, zijn naam op een klein, wit stukje papier. ‘Als je gelijk heb, betaal ik je morgenavond een fles champagne’. Zo’n dingen bevorderen de groepssfeer nu eenmaal. Ik voelde me goed in mijn vel in dit team, en ik zag dat Damiano er best ook wel kon aarden, ondanks zijn ietwat verlegen karakter. Het was kwart voor negen, en aangezien ik in de stand twaalfde stond genoteerd, had ik nog ruim twee uur de tijd om me voor te bereiden. Maar eerst wou ik samen met Damiano en Michele, die op bezoek was, een babbeltje slaan met Francesco, de bergkoning in deze Giro della Calabria. Ik vertelde hem dat ik had gewed met Bruno, Francesco zei me meteen dat het nog iets te vroeg is om zoveel van hem te gaan verwachten. ‘Ik ben goed bezig, maar om meteen hier een tijdrit te gaan winnen, mmm.’ Hij twijfelde duidelijk aan zijn kwaliteiten, maar was wel realistisch. Toch moest hij vol gaan, en dat ging hij zeker doen. De leidersplaats stond op het spel, want doordat er geen bonificaties werden toegekend, stond iedereen die in het peloton eindigde de voorbije twee dagen gewoon in dezelfde tijd als leider Sasha Modolo. ‘En jij Matteo, wat denk jij’? Michele was er op zijn beurt zeker van dat dit iets was dat ik wel aankon. ‘Top tien, dat zou moeten lukken. Gezien mijn vormpeil, in vergelijking met anderen, moet dit haalbaar zijn. En wie weet zit er vanmiddag dan nog veel meer in’. Het waren allemaal scenario’s die mogelijk waren natuurlijk. Deze morgen top tien, vanmiddag mee met de besten en zo op het podium eindigen. De steun van de gehele equipe had ik al meteen. Eindelijk kwam de zon piepen in Zuid-Italië, daar waar de zon normaliter vrij spel heeft. Nu was het januari, en zorgde de gure wind voor een onaangename voelingtemperatuur. De wind blies in de eerste helft van deze tijdrit vol in het gezicht, dus wie op zijn kracht kon teren, had hier een voordeel in. In hoeverre je voordeel uit wind die op de kop blaast kon halen natuurlijk. Francesco stond klaar op het startpodium als 44ste in het klassement. Klaar in zijn groene bergtrui om misschien wel voor een verrassing te zorgen en mij een godendrankje te bezorgen. Damiano stond op het startblad als achtste genoteerd, ik dus als twaalfde en Sasha als allerlaatste normalerwijs. Moest Francesco niet moeten starten, zaten ik en Damiano nu op de rollen op te warmen. Maar dit mochten we gewoon niet missen. Met een bang hartje zagen we Francesco vertrekken. Onze bijzondere verbondheid werd zo nog maar eens bewezen. Moest één van ons vallen, zouden we minstens evenveel mentale pijn lijden, en omgekeerd natuurlijk ook. De vreugde bij een zege zou immens zijn. Bij de jeugd kwam er telkens een heuse uitbarsting, wat zou dat gaan geven als we de zeges in het profmilieu aan elkaar zouden rijgen. Hoe dan ook, Francesco was van start gegaan en draaide al snel rond in zijn ideale tijdritpositie.