(58) De man stelde me vrijwel meteen gerust. “Ik vreesde al dat je me niet zou herkennen. Ik ben Marino, Marino Gamberini mijn jongen.†Hij zag kennelijk het opflikkerend lampje boven mijn hoofd plotsklaps branden. “Lang geleden hé?†Ik knikte. “Zo’n acht jaar zeker?†Marino knikte. “Zoiets inderdaadâ€. Hij schoof de andere stoel onder zich en zodoende werd de basis gevormd van wat een gesprek zou worden over vroegere tijden. Met nostalgie keken we hierop terug. Ik kwam vaak langs bij Marino, die enkele straten verder woonde dan mijn ouderlijk huis. De grote boerderij werd telkens bewaakt door twee schaapshonden, waar ik niet bepaald bevriend mee was. Honden waren persoonlijk mijn grootste vijanden, hoewel deze twee exemplaren mij nooit hebben aangevallen of iets dergelijks. Marino was taxichauffeur in Napels, en dat 26 jaar lang. Hij vertelde me dat hij twee jaar geleden voor het eerst zijn schaars pensioennetje toegestopt kreeg van vadertje staat. Hij had drie kinderen: een dochter die vijf jaar ouder was dan mij, Vanessa, en een gemengde tweeling die mijn leeftijd hadden, Andrea en Gabriella. Andrea was in Napels zelfs mijn enige échte vriend, nog voor mijn wielertijdperk dan, nog voor ik Damiano, Michele, Francesco en Manuele leerde kennen. Hij was niet bepaald geïnteresseerd in wielrennen. Zijn domein lag in alles wat ook maar enigszins met geschiedenis te maken had. Wereldoorlog II, daar kende hij werkelijk alles van. Over de wreedheden van Mussolini en co. Ook vandaag nog zijn er nog enkele neo-fascisten, zonder een grote aanhang te hebben. Enkel in Predappio, het geboortedorp van ‘Il Duce’, zie je nog vaak zwart door de straten lopen. “Wat is er eigenlijk van je drie kinderen geworden ondertussen?†Uiteraard wou ik wel eens weten wat er met de drie kinderen van Marino terecht was gekomen. Altijd vreemd om dat dan te horen. Blijkbaar heb ik vaak geschiedenislessen gekregen van een toekomstig advocaat, en werd mijn stiekeme hartendief (Gabriella) secretaresse in een riant luxehotel iets buiten de stad. “En Vanessa kom je misschien wel eens tegen binnenkort op televisie. Ze is immers model en is klaar om de Italiaanse modebladen te veroverenâ€. Haar welgevormde boezem, volgens mij had ze de perfecte borsten, zouden daar wellicht een groot aandeel in gehad hebben. Hoe dan ook, het beroep van Andrea deed een belletje rinkelen. Het deed me teruggrijpen naar het doel waarmee ik hier aan de zee beland was. Juist ja: oplossingen zoeken voor de zaak Michele. Hoe langer hoe meer ik er van overtuigd geraakte om volgende week een persconferentie te organiseren om alles op te biechten over mijn wanpraktijken. Michele zou dus geen geld zien. Hierbij zou ik evenwel Damiano als Francesco uit de wind plaatsen. Laten uitschijnen dat enkel ik me heb laten doperen, en dat het geen louter toeval was dat ik twee jaar geleden stopte met koersen doordat het zogezegd te heet werd onder mijn voeten. Voldaan van het boeiende gesprek met Marino, we wisselden meteen telefoonnummers uit om elkaar niet uit het oog te verliezen want ondertussen woonde hij twintig kilometer van Napels vandaan, duffelde ik me in, klaar om de barre en kille weersomstandigheden te trotseren met mijn racefiets. De duisternis had de shift van de zon ondertussen al overgenomen, en die bracht meteen ook enkele regenwolken mee. Volledig doorweekt kwam ik dan ook terug thuis. Leona had net een heerlijke pasta met olijven klaargemaakt, en de geur die mijn neusgaten opzochten kon ik al helemaal niet meer weerstaan. “Massimo is ziek geworden vanmiddag schatâ€. Verbaasd slofte ik naar zijn bedje die in de woonkamer stond. Nu sliep hij, maar volgens Leona had hij iedere miligram die hij qua voedsel naar binnen speelde opnieuw volledig uitgekotst, met daarbovenop lekker groen gal. “Eerst even de nacht afwachten, en als de situatie niet verbetert zal jij wel even naar de huisdokter gaan morgen zeker?†Alles voor mijn nakomeling, dus dat was dan ook geregeld. Even later genoot ik werkelijk van de pasta. Ik nam er de krant bij, waarin alweer een fotomontage over wijlen Silvio Berlusconi stond. De media hield het dan ook nooit op. Plots zette Cutolo junior zijn keeltje wagenwijd open. Het mannetje kreeg weer braakneigingen tot en met, en schreeuwde het uit van de pijn en de last. “Bereid je maar voor op een helse nacht schat.†Kinderen, allemaal goed en wel, maar dat mensen sneller grijs worden kon ik nu best wel geloven. In een korte tijdsspanne had Massimo zijn gehele lakentje al weten onder te kotsen met gal. Zijn maagje was immers helemaal leeg, dus moet het dan maar van het gal komen. De straffe geur hing meteen door de gehele ruimte. Oh wat was het fijn om een jonge vader te zijn!