SteJov

[Fantasie] De Coppi van de Vesuvius

188 posts in this topic

Dit verhaal was echt van een zéér hoogstaand niveau, van het begin tot het einde. De combinatie van een mooie, aangenaam om te lezen schrijfstijl en een verzorgde presentatiestijl zorgt er in mijn ogen voor dat dit één van de beste verhalen ooit is van NCL/Focus. Mag ik ongeduldig zijn en vragen wanneer we het volgende verhaal kunnen verwachten? ik ben bereid om even te wachten op jouw volgende narratieve meesterwerk, maar nu ook niet te lang :)

PS: Er was ergens een foutje (je had een -t geschreven terwijl het -d moest zijn), maar door al het lezen - en dan voornamelijk deel 99- ben ik het vergeten. Ik heb behoefte aan een leesvrije pauze.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit verhaal was echt van een zéér hoogstaand niveau, van het begin tot het einde. De combinatie van een mooie, aangenaam om te lezen schrijfstijl en een verzorgde presentatiestijl zorgt er in mijn ogen voor dat dit één van de beste verhalen ooit is van NCL/Focus. Mag ik ongeduldig zijn en vragen wanneer we het volgende verhaal kunnen verwachten? ik ben bereid om even te wachten op jouw volgende narratieve meesterwerk, maar nu ook niet te lang :)

PS: Er was ergens een foutje (je had een -t geschreven terwijl het -d moest zijn), maar door al het lezen - en dan voornamelijk deel 99- ben ik het vergeten. Ik heb behoefte aan een leesvrije pauze.

Wel, op dit moment ben ik niets van plan, maar mezelf kennende zal het plots opnieuw beginnen kriebelen. Het zal dan wellicht geen wielerverhaal worden, en ik kan geen sluitend antwoord geven op je vraag. Maar er komt heus wel nog iets.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, als jullie mijn tips niet willen zien, dan moeten jullie nu maar schrikken. :lol: Dit is het échte einde van het verhaal.
 

Geplaatste Afbeelding

Epiloog

Stilte. Een kwartier lang worden onze oren niet geteisterd door het geroffel van stembanden, geïrriteerde zuchten en slokdarmengeslik. Het is akelig koud in mijn landhuisje. Het winterzonnetje biedt niet genoeg warmte aan, en ik vertik het om die smerige verwarming aan te zetten. Indien er ooit een vuurtje genoeg zuurstof toegediend krijgt om zich uit te leven, blijft er niets meer over door het houten karakter. Damien laat zijn notitieboekje rusten op het salontafeltje, en drinkt gezapig zijn glas whisky leeg. “Gaat het Matteo?”, reageert mijn autobiograaf op mijn ogen die dreigen een traan te laten. “Weet je hoe dit voelt Damien? Alsof negentig procent van mijn ziel nu is weggerukt en getransformeerd tot een ordinair stukje papier, besmeurd met allerlei inktslierten. Emotioneel kan dit wel tellen. Alles is nu zo relatief. Ik weet niet of ik kan functioneren zonder dat deel van mijn ziel. Het is een deel van mijzelf geworden, weet je. Ik ben nu 86. 57 jaar heb ik al mijn gedachten herkauwd. Al die leugens zijn talloze keren herschreven in mijn hersenkoker. Er hebben zich wel duizend films afgespeeld hierboven. Productiviteit ten top. En nu heb ik de mogelijkheid om dit los te laten. Het voelt aan alsof de cirkel rond is, Damien. Maar wees gerust: ik haal hier geen pistool tevoorschijn voor je neus om mezelf van kant te maken. Dat kon ik vroeger niet. En nu ook niet.” Damien slikt, staart even naar het plafond en schrijft opnieuw enkele dingen neer. Hij beseft dondersgoed welke verantwoordelijkheid hij nu heeft. Welke risico’s hij genomen heeft door een oude, bejaarde man van 86 jaar te gaan ondervragen over zijn wielerleven. Een wielerleven dat in werkelijkheid niet echt heeft bestaan. Wel volgens de herinnering. Niet volgens de feiten. Ik weet nog goed hoe ik altijd erop hamerde dat de manier waarop een koers werd verreden duizend keer interessanter was dan sic de winnaar te markeren. Als een leek nu boeken leest over de Tour de France, over Parijs-Roubaix, Milaan-Sanremo, het WK… zal hij nergens mijn naam zien verschijnen. Matteo Cutolo? Een schilder, meneer? Aan dat soort gespuis heb ik geen boodschap. Wel aan leeftijdsgenoten en hun afstammelingen. Want zij kennen het echte verhaal. Zij weten dat Coppi en Cutolo in een adem noemen deontologisch verantwoord is. Maar de maatschappij van vandaag lijkt verdomd goed op George Orwell’s creatie: Oceanië. 1984. Dubbeldenk. Big Brother. Het verleden heeft nooit plaatsgevonden. Ministerie van de Waarheid. Zo gedragen de postjespakkers zich bij de UCI. Matteo Cutolo was een grote schande. Hij zorgde ervoor dat het wielrennen op sterven na dood was na dat bewuste WK in Napels. Niet waar. Ik gaf het een nieuw leven. De koers lag op intensive care, maar kwam er stilaan door. Met hernieuwde krachten. Ik bracht mensen aan het lachen. Ik liet de mensen dromen van vervlogen tijden. Hunkeringen naar Merckxiaanse en Coppiaanse tijden bleken voor hen dichter dan ooit te zijn.

“De reden dat mijn hart nu nog klopt is doodeenvoudig Damien: een tekort aan durf en lef. Als Michele niet zo dwaas was mij de loef af te steken, bleef mijn naam zuiver tot op de dag van vandaag. Daar ben ik zeker van. In de wetenschap van ‘over de doden niets dan goeds’. Dat Michele in coma raakte en een plant was voor een half jaar was niet mijn fout. Michele Scanti was het toppunt van verraadschap. Waar ik kon pleitte ik hem vrij van eventuele wanpraktijken. Hij deed dat ook bij mij. Tot ik successen begon te vergaren. Jaloezie is een alles opvretend beestje, Damien. Een houtworm op de vriendschapsboom. De klap die ik hem verkocht na de finish was niet eens zo hard. Alleen is de slaap nu eenmaal een kritieke plaats. Voor hetzelfde geld raak ik hem een centimeter lager en komt hij er opnieuw helemaal door. Maar nee. Een ideaal moment voor de UCI om mij te pakken natuurlijk. Wie een stok zoekt om iemand af te tuigen, vindt die gewoonlijk. Dat merkte ik ook op mijn zoektocht naar een grote, volslanke tak. Als Michele daar niet laveloos op de grond ging liggen, deed ik dat wel ’s avonds in zijn plaats. De cirkel zou rond geweest zijn. Maar nu heb ik 57 jaar moeten wachten. En zal het er toch niet van komen. Wijsheid komt met de jaren. Fausto is alles voor me. En dat zal Serse ook zijn. Een pracht van een achterkleinkind. Zij houden ook voor een deel de naam Cutolo waardig. Door Fausto blijf ik leven. En dat zou ook met Massimo zo geweest zijn. Maar hem verging het wat minder. God wat mis ik mijn zoon. Ik heb een eind gezocht naar die dronken idioot die mijn leven ruïneerde, maar niemand weet waar die naartoe is gevlucht. Ik blijf leven voor mijn nakomelingen. En als ik voldoende lef had stierf ik in de periode tussen Massimo’s dood en de bevalling van Viola. Vier en een halve maand had ik de tijd. Maar ik zette door. En Fausto bracht terug kleur in het leven. Al vanaf minuut één. Zo ook later Dante en Zita. Maar ik moet eerlijk zijn: voor mijn koersende kleinzoon heb ik het grootste boontje. Het zou fantastisch zijn mocht hij vanmiddag als eerste de Via Roma opdraaien.”

“Matteo. Bedankt voor de vele weken die je hier nu in je stoel hebt versleten om mij te plezieren. Ik zal er op toezien dat dit boek een eerherstel wordt van de naam Cutolo. Dat mensen ook eens beseffen dat wielrenners ook maar mensen zijn, en die door het gewone volk als godenzonen worden aanzien. En natuurlijk ook om respect te tonen voor mijn grootvader Flavio. Hij zou dit moeten gezien hebben. Hij vormt een groot tekort in mijn leven”. Damien begint spontaan een traan weg te pinken. Net als ik. Verbitterde, oude ventjes kunnen ook nog wenen. “Flavio was een groot man, Damien. Mijn mentor. Zonder hem was ik nooit aan een wielercarrière begonnen. Met alle gevolgen van dien. Maar ach. Dat is niet zijn fout. Ik heb gewoon een zieke geest. Het is al erg genoeg dat ik nog altijd een man die een dikke eeuw geleden gestorven is adoreer.”

Damien recht zich uit de zetel, schudt mijn hand, bedankt mij nogmaals en verdwijnt via de achterdeur richting andere oorden. Gaan lopen met mijn ziel.



De duisternis overvalt de Napolitaanse velden. De koude profileert zich als een zware beproeving, maar ik hou me sterk. De dokter wist me te vertellen dat ik kost wat het kost zware inspanningen of koude temperaturen diende te vermijden de komende weken. Maar dit moest. Aangekomen op het kerkhof hoef ik niet eens de zaklamp uit te halen. Ik heb al zo vaak het graf van mijn dierbare zoon opgezocht dat ik het van buiten ken. Arme Massimo. Dat hij dit niet meer mag meemaken. Zijn zoon dat Milaan-Sanremo wint. Hij heeft Fausto nooit gekend, maar we hebben in de familie er altijd voor gezorgd dat Massimo nooit werd vergeten.

De wind heeft me gevonden, en test mijn gestel nogmaals uit. Dokter Cudicini zou me hier moeten zien staan… Maar dit geeft voldoening. Een briefkaart richting hemel, met een goedgefundeerde sollicitatie. Bijzonder eigenaardig hoe men met alle middelen van vandaag nog altijd niet kan communiceren met bovenaardse figuren zoals Jezus, God en Mozes, maar ook met gewone stervelingen. Dan maar via deze manier. Regen. Een teken. Massimo heeft me gehoord. Vreugdevolle tranen verlaten de hemel. Een fractie van een seconde stond Massimo bij me en omarmde me. Mijn leven is vanaf nu af. Dat was het eigenlijk al 57 jaar geleden, maar sinds Damien langskwam, twee maand terug, is het duidelijk dat mijn autobiografie het échte einde is. Op deze manier tracht ik mijn naam terug in de geschiedenis te droppen. Samen met Fausto. Ik voel God de energie beetje bij beetje uit mijn zwakke lichaam zuigen. Een roeping. Een schreeuw om naar zijn paleis te komen. Mijn prostaat begeeft het jammer genoeg ook. Mijn handen voelen ruw en vooral ijzig koud aan. Het zicht vertroebelt. Duizeligheid begint op te treden. Dit is mijn moment. Ik steek voor de allerlaatste keer de armen in de lucht. Wijzend naar Manuele. De enige échte vriend die nog is overgebleven. “Tot straks”, sus ik tegen mezelf. De storm neemt ondertussen omvangrijke vormen aan. Mijn openstaande winterjas wappert langs alle kanten. Ik beef als de enige echte Parkinson op een trilplaat, maar het haalt me niet uit de concentratie. Ik sluit de ogen. Een film passeert de revue. Een seconde of vier. Mijn leven samengevat in vier seconden. Ik adem diep in en uit. Ik voel mijn voeten grip verliezen. Dit was het dan. Ik val achterover, en begin zo actief aan mijn ter ziele gaan. Het witte licht doemt op. De natuurelementen hebben nu geen vat meer op mij. Mijn laatste gedachte gaat uit naar Leona. De vrouw die ik nog altijd bemin. Ook zij zal me met open armen ontvangen.

Een stuiptrekking.

Een diepe zucht.

En Matteo Cutolo behoort definitief tot het verleden.









Matteo Cutolo

Geboren te Napels op 15 september 1989

En heengegaan te Napels op 18 maart 2075

Afstammeling van San Fausto

Meester in het vliegen

Op stalen rossen

Vesuvius

Sleutelbewaarder der herinnering

Wederhelft van Leona

Eeuwig vuur

Halfgod

Lieveling voor vele volkeren

Satan voor anderen

De renner wiens herinnering altijd zal blijven voortbestaan

De Coppi van de Vesuvius is niet meer



THE END








Dit was het dan. Anderhalf jaar ben ik hiermee bezig geweest. Tegen deel 50 kwam de sleur er wat in, en heb ik de boel omgegooid. Goede keuze zo bleek, want hier kan ik nu mooi afronden.

Ik wil hiermee al mijn volgers bedanken. Ook de stille volgers die door de geweldige "vind ik goed"-knop ook herkenbaar worden gemaakt (Boeckmans!). Ik hoop dat jullie mijn zwakke punten als het aankomt op het plot door de vingers zien. Of er dus een volgende keer komt weet ik niet, maar het zal toch weer kriebelen binnen afzienbare tijd. Een wielerverhaal zal het evenwel zeker niet worden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het is opzich een goed stuk, maar het had me gestolen mogen worden. Excuses voor de rauwe Hollandse stijl van oordelen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik kon dan ook niet weten dat jullie deel 100 al zouden interpreteren als het einde, terwijl ik herhaalde keren heb meegedeeld dat er nog een epiloog zou komen (al dan niet tussen de regels) :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik kon dan ook niet weten dat jullie deel 100 al zouden interpreteren als het einde, terwijl ik herhaalde keren heb meegedeeld dat er nog een epiloog zou komen (al dan niet tussen de regels) :lol:

Ik wist dat je nog niet klaar was, maar hoopte het stiekem wel. Probleem is dat mensen zaken (vooral ook voor zichzelf) willen afsluiten. Iets creëren, het resultaat kunnen aanschouwen, daar krijgt het individu voldoening van, maar persoonlijk vond ik het einde van deel 100 goed zo. Juist dat elementje zelfmoord of niet geeft de lezer iets om op na te kauwen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goede afsluiter, luister niet naar die Hollanda!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zal het verhaal wel missen, maar dit laatste stuk is gewoon :notworthy:

Share this post


Link to post
Share on other sites

RIP Matteo. Prachtige afsluiter van een prachtig verhaal.

Share this post


Link to post
Share on other sites

In het begin proberen te volgen, maar door de tijd heen vergeten. Ik ga me hier ECHT eens moeten achterzetten. Knap werk Sébastien, sowieso één van de personen die een inspiratie is voor velen hier aanwezig. Hopelijk zien we je ooit eens terug met iets nieuw! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Op mooie wijze dit prachtige verhaal afgesloten! Ik heb een foutje gevonden in het laatste stuk (zijn zoon dat), maar dat negeer ik eigenlijk met veel plezier omwille van de hoogstaande schrijfstijl. Ik wacht geduldig op jouw volgende literaire meesterwerkje.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit verhaal is thuis, daar waar hij hoort. Het laatste stuk had niet gehoeven, maar het geeft de kracht van dit verhaal nogmaals aan. Geweldig werk geleverd, de afkickverschijnselen zullen binnenkort wel optreden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zeg mannekes, als jullie mijn laatste prestatie op dit forum (ooit?) ook voor een laatste keer willen bekronen:

 

 

Het is nodig, want Lupo is dat hier naar zijn hand aan het zetten :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kunnen we niet komen tot een deal? Ik Verhalenschrijver, jij Verhaal van het Jaar :D

 

Ik heb volgens mij nog nooit de Verhalenschrijver-award gewonnen. Wel enkele keren tweede en ook enkele keren beste niet-PCM-verhalenschrijver, maar nog nooit van 't hele forum.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verhaal van het jaar is er kennelijk niet :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now